Vraag: Spiritualiteit is gebaseerd op geven. Wat is de fundering, waarop we ons werk opbouwen, als we ons nog in “de periode van voorbereiding” op de toetreding tot de spirituele wereld bevinden?

Antwoord: Er is een instructie: “Hoor, Israël!” Dit betekent, dat een mens zich moet wenden tot: “De Schepper is de enige Kracht boven ons, de Schepper is Eén” (“De Eeuwige is onze God, de Eeuwige is Eén”, zijn de woorden uit het gebed, Deuteronomium 6:4).

Stel dat ik tegen mezelf zeg: “Hoor, de Schepper is de Hogere Kracht boven je, Hij is Eén.” Dit bepaalt de richting die mij naar de Bron zal brengen, naar onthulling, naar gehecht zijn aan Hem en eenheid. Dit is de fundering waarop ons werk gebouwd wordt, de as waarlangs ik me moet bewegen. Nu moet ik aan deze as alle middelen die ik ter beschikking heb verbinden, om zo dit principe te realiseren.

De Schepper en ik bevinden zich ieder aan een uiteinde van die ene lijn. En ik kom dichterbij Hem door de middelen die mij ter beschikking staan, door “Israël, de Torah en de Schepper” te verbinden tot één geheel.

De Torah is alles wat je je maar kunt voorstellen, alles wat bestaat, behalve het oorspronkelijke verlangen van het schepsel, zoals er geschreven staat: “Ik schiep de kwade neiging en Ik schiep de Torah als een kruid.” Dit alles moet ik in één richting verbinden.

De nabijheid van de Schepper ontbreekt mij, mijn Doel is verbonden te zijn met Hem. Ik weet niet precies wat dat betekent als het gaat over verlangens, gedachten, besluiten en het einde van dit hele pad. Maar ik, het Doel en de middelen om dit te bereiken, bestaan en het is aan mij om dit alles op de juiste manier te ordenen en te gebruiken. Wat de bestemming betreft, het resultaat: het is Eén! Alles is ingesloten in het concept van de Ene.

Als we dit pad volgen krijgen we verschillende vormen van verstand, gedachte, besluitvorming en actie – werkelijk alles wordt in een mens veranderd. Het Licht brengt in hem of haar een omkering teweeg en schept een nieuwe mens.

We kunnen ons nu niet voorstellen wat dat inhoudt. Maar in elke staat, in elke fase, moet je ernaar streven om te doen wat mogelijk is voor je, en moet je het nu doen, op dit niveau. En dan zal blijken dat alles in één richting wijst. Dit omvat je zoektocht en vooral je strijd met de hindernissen, als je je uiterste best doet om ze te ontdekken en ziet, dat je egoïsme hier aan het werk is en je van je pad afstoot, van de gedachte: “Er is geen Ander dan Hij”.

Je moet voortdurend alles bijzonder aandachtig controleren: Ben ik in alles wat ik doe in vrede en overeenstemming met de Hogere Kracht? Is het gehele universum nu in mijn gedachten en gevoelens in twee of zelfs drie delen verdeeld, alsof er de Schepper is, de rest van de schepping met allerlei bedoelingen en ikzelf?

Iemand ergert me, veroorzaakt allerlei obstakels, allerlei problemen – dit betekent dat ik deze hele wereld niet met de Schepper verbind, maar afgoden erken, “andere goden”, Hoe zou er enige andere oorzaak kunnen zijn voor mijn situaties als er één Kracht werkzaam is in het universum?

Ik moet onderzoeken hoe ik reageer op al deze oorzaken, op elke persoon, vriend of vijand en op elk probleem: Zie ik ze als los van elkaar bestaand of combineer ik dit alles en zie ik erachter de Schepper die dit hele spel opvoert, zodat ik het principe “Er is geen ander dan Hij” bereik, als ik alles tot één geheel maak en toeschrijf aan Hem.

Dit is serieus werk en als een mens gevoelig is en zijn situaties met zorg analyseert, komt hij op de juiste wijze snel vooruit.

From the 1st part of the Daily Kabbalah Lesson 7/7/2011, Shamati #15

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Innerlijk Werk, Spiritualiteit | Add Comment/Ask Question→

De Torah, de methode van correctie, werd onthuld in het oude Babylonië, waar verlangens ontstonden, die wel en niet gerelateerd waren aan correctie. Sindsdien bestaat deze methode van correctie in de mensheid.

Waarom bestudeerde maar een klein deel van de mensheid dit? In Babylonië werd het “opgezogen” door degenen die er vanuit de oorsprong toe werden aangetrokken, degenen die door de wet van gelijkheid van vorm voelden, dat dit voor hen was. Anderen maakten “een omweg”.

De vraag gaat niet over een bepaalde natie, maar over de hele wereld. Waarom vindt niet iedereen deze methode? Waarom manifesteren zich niet in alle mensen verlangens en intenties, die gericht zijn op correctie?

Om het antwoord te vinden moeten we ons verdiepen in het breken van de vaten en zo kunnen we zien waarom alles op die wijze gebeurde. Sommige vaten hebben betrekking op de wens om te ontvangen en andere bevatten meer het verlangen om te geven. Ze werden met elkaar vermengd en laten we zeggen, dat als resultaat 99 procent van alle vaten niet in staat is om te streven naar zelfcorrectie. Ze hebben het punt, dat rechtstreeks gericht is naar de Schepper, dringend nodig om hen voorwaarts te trekken, om de verbindende link te worden tussen hen en het Licht dat Corrigeert.

Op dezelfde wijze hebben de mensen met het punt in het hart ook een verbindende link nodig: de boeken waardoor het Licht wordt aangetrokken. Een “boek” betekent openbaring in Kabbalah. Het boek helpt om het Licht naar de groep aan te trekken, namelijk: naar het verlangen dat moet worden verenigd. Dus op de spirituele weg wordt de rol van “adapter” gespeeld door de leraar, de groep en de boeken. Mensen zonder de voorbereidende basis lijden echter alleen maar en moeten worden verbonden met degenen, die nu klaar zijn voor ontwikkeling.

Deze volgorde is het resultaat van het breken van de vaten. De ontvangende vaten kunnen zichzelf namelijk niet corrigeren voordat de gevende vaten, het Licht van Bina, zich met hen verbinden, namelijk met Malchut. Alleen deze verbinding tussen Bina en Malchut maakt het hen mogelijk om op te stijgen.

Sommige van de gevende vaten behoren tot de wereld van Atzilut, tot Galgalta ve Eynaim (GE). De vaten van de werelden Beria, Yetzira en Assiya behoren echter tot AHP (Awzen – Hotem – Peh). Door het breken viel GE in AHP. Door het maken van correcties brengen we GE terug, omhoog, en AHP stijgt wanneer het zich samenvoegt met GE. Eerst stijgen alleen de vaten van Galgalta ve Eynaim, omdat Israël zichzelf corrigeert. Daarna corrigeert het ook AHP.

Dit is de volgorde van de correctie. In eerste instantie is dit bedoeld voor AHP, met het doel het te corrigeren.

From the 5th part of the Daily Kabbalah Lesson 6/21/11, “Matan Torah (The Giving of the Torah)”

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Disseminatie, Innerlijk Werk, Israel | Add Comment/Ask Question→

Filed under: video, Waarneming | Add Comment/Ask Question→

Stel je niet voor dat de Schepper ergens ver weg is, in ver verwijderde werelden, afgescheiden van jou. Alles bestaat alleen in ons verlangen, alles wordt in ons onthuld.

Het lijkt voor ons zo, dat de hele werkelijkheid, behalve wijzelf, ergens buiten ons bestaat en verdeeld is in de lagen van de levenloze, plantaardige, dierlijke en sprekende natuur, dichterbij ons of verder weg. Maar dit alles bestaat in ons verlangen.

Het lijkt voor een mens alleen maar zo, dat dit alles niet aan hem toebehoort, alsof het buiten hem staat en deze verwarring is hem met een bedoeling gegeven, als een gevolg van het breken. Maar als hij begint te werken aan het bereiken van geven, begint hij deze delen van het universum – de levenloze natuur, planten, dieren en mensen – die hem vreemd toe schenen en zich buiten hem leken te bevinden, langzamerhand te voelen, in de mate van zijn bereidheid om te geven en zijn egoïsme op te offeren.

Het blijkt dat alles hem toebehoort en het leek alleen maar vreemd voor hem vanwege zijn verstoorde waarneming.

Op deze wijze laat de Schepper een mens ontwaken, doordat Hij hem steeds weer oproept en hem elke keer weer aanzet tot wakker worden, zo wordt een mens gevoeliger om te reageren vanuit geven. Hij moet alleen de instructies nauwkeuriger uitvoeren. Daarom heet de Torah een “Instructie” (Oraa), op die manier kunnen we alle mogelijkheden die ons in deze wereld gegeven zijn (de leraar, de studie en de groep) gebruiken en vooruit komen.

Het maakt niet uit dat iemand niet begrijpt wat hij doet of alleen maar, als een klein kind, probeert het spel te spelen. Als hij er werkelijk naar verlangt spiritualiteit te bereiken en bereid is om zichzelf weg te cijferen voor de leraar, de groep en de studie om met de hulp daarvan te veranderen en kneedbaar klei te worden in hun handen, zal hij de veranderingen, die in hem plaatsvinden, gaan voelen.

Een mens weet niet waar ze vandaan komen. Kabbalisten zeggen dat ze van het Omgevende Licht komen. Maar we nemen het Omgevende Licht niet waar, omdat het niet het Innerlijke Licht wordt en we merken de invloed ervan alleen door de resultaten. We beginnen plotseling meer te begrijpen en te voelen: we worden voorbereid om dichter bij geven te komen, bij de leraar en de groep.

Zo werkt het Omgevende Licht en alles hangt van onze gevoeligheid af voor de veranderingen, die voor ons nodig zijn. Ik moet het verlangen hebben, dat ze onmiddellijk in mij plaats vinden, in mijn verlangen, mijn verlangen naar het beeld van de Schepper, dat het beeld van de Gever zich in mij kleedt en dat ik genot ontvang van het verkrijgen van een vorm van geven.

En zo zal ik verbondenheid bereiken: Ik zal voelen hoe ik samensmelt met de Schepper in mij. Dan verbind ik mij met de Schepper en besta ik in Hem en de Schepper bestaat in mij. Daarom is Zijn Naam: Schepper, Bo-Reh: “Kom en Zie”.

From the 1st part of the Daily Kabbalah Lesson 7/8/2011, Writings of Rabash

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Groepswerk, Innerlijk Werk, Spiritualiteit, Waarneming | Add Comment/Ask Question→

De Zohar, Hoofdstuk “Truma (Gift)”, Item 432: … alle mensen op aarde weten, dat ze zullen sterven en tot stof wederkeren, en daarom hebben velen berouw en keren ze terug naar hun Meester vanwege deze vrees. Zij vrezen te zondigen in Zijn ogen.”

Vraag: Wat is de betekenis van “sterven”?

Antwoord: “Sterven” of “leven” gaat over het verlangen. Volgens De Zohar betekent “levend zijn” geven en “dood” betekent “ontvangen”.

In spiritualiteit bestaat noch leven, noch dood. We spreken in onze wereld over leven en dood, omdat we slechts één vorm van bestaan waarnemen en we zien dat deze vorm lijkt te verdwijnen. We denken, dat leven te maken heeft met het lichaam dat ademt en dat dood betekent, dat de adem stopt.

Maar voor een mens die spiritualiteit begint te voelen, is dit onderscheid heel vreemd: Hoe is het mogelijk dat dit de indicatie zou zijn waardoor we het verschil vaststellen tussen wat bestaat en wat niet bestaat, wat leeft en wat dood is? Zo’n mens neemt een andere vorm van bestaan waar en de aardse opvattingen over leven en dood verdwijnen voor hem.

Als een mens een andere waarneming verkrijgt, die belangrijker is, waar geven wordt beschouwd als leven en ontvangen als dood, rijst hij boven het dierlijke niveau uit naar het menselijke niveau en dan betekent leven voor hem: bestaan op het menselijke niveau, en dood: op het dierlijke niveau. Hij verbindt leven en dood niet met het bestaan van het levende lichaam.

Dan verdwijnt dit levende lichaam uit zijn waarneming, het verliest zijn betekenis om de staat van leven en dood vast te stellen. Zelfs als het lichaam sterft, is een mens al op een ander niveau van verlangen in het waarnemen van leven en dood, namelijk: in relatie tot spiritualiteit. Hij is er vertrouwd mee.

Daardoor veroorzaakt deze wereld hem geen gevoel van een onderbreking in het proces van de ontwikkeling van de ziel.

From the 2nd part of the Daily Kabbalah Lesson 7/8/11, The Zohar

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Evolutie, Lichaam en Ziel, Spiritualiteit, Waarneming, Zohar | Add Comment/Ask Question→

De mening van: Nick Bostrom (Professor, Faculteit Filosofie, Oxford University) over existentiële risico’s: Vanwege de versnelling van de technologische vooruitgang, is de kans groot dat de mensheid snel een kritische fase bereikt in zijn bestaan.

Vandaag de dag doen we iets wat we nooit eerder op aarde hebben gedaan. De natuurlijke factoren zijn er tot nu toe niet in geslaagd om het menselijk ras, in een periode van honderdduizenden jaren, te vernietigen, maar dat zal in de komende eeuw wél gebeuren.

De paradox ligt in het feit, dat zonder technologie onze kansen om globale risico’s te vermijden, gelijk zijn aan nul, terwijl tegelijkertijd allerlei technologieën ons een wat grotere kans geven om aan uitsterven te ontsnappen, hoewel het juist deze technologieën zijn die, in het algemeen, risico’s veroorzaken. De belangrijkste factor waardoor de risico’s verhoogd zijn, is de discrepantie tussen de volwassenheid van de mens op het gebied van ethiek en moraal en de groei van de macht van de technologieën, die door hem ontwikkeld zijn.

Om de risico’s van een technologische ramp te minimaliseren, moeten we het volgende doen:

•  Besteed meer aandacht aan de onderwerpen, die existentiële risico’s betreffen.

•  Zet een structuur op, waardoor we internationaal samen kunnen werken.

•  Reguleer de snelheid van de technologische vooruitgang.

•  Ontwerp programma’s die gericht zijn op het verminderen van specifieke, existentiële risico’s.

Mijn commentaar: Technologieën die wij produceren zijn het directe resultaat van onze zelfzuchtige houding ten opzichte van de omringende samenleving en de natuur. Alleen onze balans met de natuur kan ons brengen tot een verstandig gebruik van technologieën. Maar om dit te bereiken moeten we eerst de natuur van de mens transformeren. En dat kan alleen door de Kracht die ons geschapen heeft:” Ik schiep de kwade neiging en de methode voor de correctie ervan.”

Filed under: Crisis, Maatschappij, Wereld | Add Comment/Ask Question→

Filed under: video | Add Comment/Ask Question→

Vraag: Is het mogelijk om terug te gaan in de tijd? Kan ik terugkeren naar een staat waarin ik al geweest ben?

Antwoord: Zeker! De tijd wordt immers gedefinieerd als een aaneenschakeling van informatieve genen (Reshimot). Je kunt langs deze aaneenschakeling vanaf het begin tot het einde reizen en gaan waarheen je wilt. Wanneer je beschikt over het anti-egoïstische scherm, namelijk de mogelijkheid om in elke staat te bestaan, kun je elke Reshimo uitkiezen om te realiseren.

Uiteraard zou niemand vanuit een vergevorderd stadium willen terugkeren naar een eerdere staat. Dit zou geen enkele zin hebben, tenzij je voor een bepaalde tijd zou moeten afdalen om anderen te helpen, dat is: teruggaan om een verbinding met hen te maken.

Ik zou deze “ommekeer” echter uitvoeren door middel van een speciale Partzuf: “haar” genaamd (Searot). Ik blijf dan zelf in de vergevorderde staat, maar ik maak een “kleinere” kopie van mijzelf waardoor ik kan communiceren met degenen die zich beneden mij bevinden.

Niemand kan echter afdalen zonder reden, omdat het tegengesteld is aan het doel van de schepping. Hoe zou een spiritueel wezen zoiets kunnen doen?

From the 3rd part of the Daily Kabbalah Lesson 6/20/2011, Talmud Eser Sefirot

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Innerlijk Werk, Kabbalah Leraar | Add Comment/Ask Question→

Vraag: Waarom heeft de Schepper niet een wil om te genieten geschapen, die eveneens in staat zou zijn om te geven? Waarom schiep Hij niet alleen geven zonder te willen ontvangen? Waarom moeten we deze eigenschap van geven zelf onthullen door te oefenen met onze vrije wil? Waarom hebben we deze “dubbele” houding ten aanzien van het schepsel nodig, waarbij materie zelf, de wil om te genieten, slecht en egoïstisch is, en de vorm die het moet bereiken goed is?

Antwoord: Wanneer ik deze beide, tegengestelde vormen op de juiste manier gebruik, is het dankzij deze tegenstelling, dat ik een correcte houding bereik tegenover de Gastheer. De correcte houding kan niet ontstaan wanneer ik geen contrast ken van het ene tegenover het andere, namelijk het verlangen om te geven, dat ik in mezelf kan ontwikkelen, tegenover het verlangen om te ontvangen, dat in de negatieve vorm, tegengesteld aan geven, in mij verankerd is.

Dus ik dank voor zowel de negatieve kwaliteit als de positieve, zowel voor de slechte staat als de goede. De negatieve vorm is immers noodzakelijk en correct, en samen voegen ze zich tot één vorm die leidt naar één Doel.

We zien in de stoffelijke wereld, dat atomen zijn opgebouwd uit een combinatie van twee tegengestelde ladingen: min, plus en neutrale deeltjes. Zo ontstaan er verbindingen tussen verschillende, tegengestelde elementen.

Dan voegen atomen zich samen tot verschillende structuren, moleculen en kristallen. Chemische elementen verbinden zich volgens hun valentie, dat wil zeggen: het aantal elektronen (de negatieve deeltjes) die zich bevinden in de buitenste schil en zo een verbinding kunnen maken. 

Elke vorm van leven is gebaseerd op unificatie en scheiding, op verbinding in allerlei vormen. Dit zijn allemaal manifestaties van de wil om te genieten. Als een molecule twee elektronen heeft, die vrij zijn om een verbinding met andere te maken, geeft dat aan dat deze molecule in staat is om een verbinding te maken. We spreken altijd over verlangen dat we meten, hetzij door het aantal vrije elektronen, of met betrekking tot krachten of andere kwaliteiten, zoals krachten van aantrekking en afstoting.

Als gevolg hiervan gaat het altijd over verlangen. Geel en groen licht, verschillende geluiden, water en de hemel zijn verschillende vormen van verlangen. Wij bevinden ons binnen dit verlangen. Er is niets anders geschapen dan verlangen.

Binnen dit verlangen, heb ik echter een gevoel van mijzelf en de wereld buiten mij: het levenloze, plantaardige, dierlijke en sprekende niveau, of in termen van de spirituele eigenschappen: “oorsprong, ziel, lichaam, kleding, paleis”, die ook verlangens zijn. Ik moet ze allemaal verenigen en beheren, zodat ik met hun hulp geven kan bereiken.

Het hele beeld van de werkelijkheid, de miljarden mensen, het universum, en de geestelijke werelden, geopenbaard in de verbinding tussen ons, zijn vormen van verlangen. Ik kan niets doen behalve meer en meer ontdekken van wat zich in dit systeem, in deze bol, bevindt. Het wordt aan mij geopenbaard, afhankelijk van de mate waarin ik in staat ben om te geven met behulp van al deze vormen van verlangen.

We leven in onze gevoelens en daarom begrijpen we niet wat het verlangen zelf is.Wij begrijpen wel: ”ik voel, ik wil”. Verlangen bestaat niet afzonderlijk, maar alleen zoals ik het waarneem. Het waargenomen verlangen is al “Ik”.

From the 4th part of the Daily Kabbalah Lesson 6/21/11, “Preface to the Wisdom of Kabbalah”

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Innerlijk Werk, Waarneming, Wetenschap | Add Comment/Ask Question→

Het probleem ligt in het feit dat we niet begrijpen hoe ver we zijn verwijderd  van de eigenschap van geven. Elke kleine handeling brengt ons een stapje dichterbij het Doel. Zo komen we verder op dit pad, millimeter voor millimeter, en er kan geen enkele millimeter overgeslagen worden.

Het pad is nu voor ons verborgen. Tijdens deze maaltijd, bijvoorbeeld, gaan we door zo’n 20 à 30 millimeter Reshimot (herinneringen). Dit zijn er veel, maar niemand is zich ervan bewust. Zo zal het blijven tot we de ingang tot de spirituele wereld bereiken. Dan pas zullen we het voelen.

Nu is het, alsof we op weg zijn naar Madrid via een autoweg zonder verkeersborden en we weten niet hoeveel tijd we nog moeten reizen. Zo is het van het begin tot het einde van de reis, tot ik Madrid bereikt heb. Er lijkt onderweg niets te gebeuren, steeds dezelfde autoweg, bomen en landerijen.

We realiseren ons niet hoeveel kleine handelingen we elke seconde verrichten, die samen onze vooruitgang bepalen. Het is niet bij toeval dat er geen wegwijzers en kilometerborden langs de weg staan. De bedoeling hiervan is, dat een mens gaat leren om te genieten van de reis zelf. Als je dichterbij geven komt, moet je zelfs in de duisternis vreugde ervaren. Anders eis je een beloning.

Om deze reden moet een mens niet wachten op het einde van de weg: er is geen einde. Het pad eindigt wanneer je voor jezelf besluit: “Ik heb geen bestemming. Ik ben tevreden met wat ik heb. Het enige wat ik wil is vreugde beleven aan geven.” Je ontvangt de beloning als je ermee stopt deze op te eisen, dit betekent dat je het Doel bereikt hebt.

From the Talk during the Meal in Madrid 6/3/2011

Filed under: Innerlijk Werk | Add Comment/Ask Question→