Vraag: Herinnert u zich nog de keer dat u naar een meeting van vrienden met studenten van RABASH wilde gaan, maar dat hij ertegen was? U wilde er graag heen, u wilde deel uitmaken van de groep, maar toen u er kwam, vond u wat u zag niet prettig.
Antwoord: Ja, ik begreep waarom hij niet wilde dat ik daarheen ging. Omdat er in feite geen vriendschap was, geen liefde.
Ik had maandenlang met hen gecommuniceerd en ik zag dat ze niet eens met elkaar praatten, ze ontweken elkaar, ze mochten elkaar niet, ze veroordeelden elkaar en ze hadden een verkeerde mening over elkaar. En ineens zag ik dat ze alleen maar bij elkaar zaten om te zingen, te praten over vriendschap en te praten over liefde voor de naaste.
Het was een grote leugen! Dat zou op een andere plek wel zo kunnen zijn, in het theater, in de politiek of ergens anders. Ik begrijp dat politici het ene zeggen en het andere denken, want zo is onze wereld nu eenmaal.
Maar hier, waar alles binnenstebuiten moet worden gekeerd, waar je ‘je hart uit jezelf moet rukken’, ‘uit jezelf moet treden’ en werkelijk moet proberen om eenheid te bereiken met je vrienden …! Er is geen andere uitweg, geen ander middel om de hoge wereld te bereiken, want je onthult die wereld alleen in eenheid! En dan plotseling zo’n onmiskenbare hypocrisie, zulke leugens! Het maakte me woedend!
Toen ik terugging naar Rabash, glimlachte hij en zei hij: “Ik heb je gezegd dat je daar niet heen moest gaan.” En dat was het, ik ben er nooit meer naartoe gegaan.
Vraag: Maar voor zover ik het begrijp, is dit de essentie van het hele werk, dat je al die mensen moet rechtvaardigen, hoe ze ook mogen zijn?
Antwoord: Nee! Absoluut niet! Ze waren namelijk helemaal niet van plan om naar eenheid te streven!
Ik kan mensen op straat rechtvaardigen omdat ze dit helemaal niet hoeven te doen. Zij bevinden zich in een situatie waarin hun aard hen dwingt om op een bepaalde manier te handelen en niet op een andere manier.
Ik rechtvaardig ze volledig omdat de Schepper door Zijn handelingen bepaalde reacties teweegbrengt in dit egoïstische verlangen, namelijk in een mens die we in onze wereld waarnemen. Daarom is er hier geen Hitler, Stalin, Rabindranath Tagore of wie dan ook, ze zijn allemaal, zowel de goeden als de slechten, marionetten, en zij hoeven geen rekenschap af te leggen.
De enige wetenschap is dat de Schepper goed doet door middel van de ene mens en kwaad door middel van de andere mens. Maar in het algemeen gesproken heeft die mens er zelf helemaal niets mee te maken, hij krijgt een bepaald verlangen, een aspiratie, en dat vervult hij.
Maar hier, als mensen horen, zien, voelen en begrijpen, hebben ze hun spirituele verlangens geërfd van hun vaders die leerlingen waren van Baal HaSulam en nu dicht bij zo’n grote en laatste Kabbalist als Rabash zijn …
We bevinden ons nu in een heel ander tijdperk, in een andere tijd, afgesneden van alle voorgaande grote Kabbalisten die de keten vertegenwoordigen van de eerste Kabbalist Adam tot de laatste: RABASH. Wij bevinden ons in een heel ander tijdperk, het tijdperk van universele correctie.
En daarom, toen die mensen die dit allemaal hoorden, zagen en begrepen, zich zo gedroegen dat ze elkaar niet eens als vrienden behandelden en ze ineens samen liederen zaten te zingen over liefde, over hoe je de Schepper kunt onthullen, omdat je daardoor de hoge wereld binnendringt, is dat natuurlijk een grote leugen. Ik begrijp het niet!
Toen ik daar vandaan terugkwam, besefte ik dat ik niets meer met hen te maken had, absoluut niets! En toen vroeg ik Rabash: “Wat nu?” Hij antwoordde dat ik misschien een andere groep nodig had.
En toen ging ik op zoek naar mensen in Tel Aviv die belangstelling hadden voor Kabbalah en ik bracht ze naar hem toe. Maar met hen, hoe hard we ook probeerden om een groep van vrienden te creëren, lukte niets. Het punt is dat ik er niet klaar voor was, en zij ook niet. Zij probeerden zich met elkaar te verbinden, iets op te bouwen, maar het lukte niet.
Het enige wat we kunnen zeggen is dat wij, behalve in onze groep, nergens anders serieus en normaal niet alleen Kabbalah kunnen studeren (iemand kan alleen zitten en alleen studeren), maar ons ook kunnen verbinden met elkaar. Helaas is dit niet tot mijn geluk en niet tot mijn vreugde.
Ik zou graag zien dat de hele wereld vol was met groepen mensen die Kabbalah studeren, ieder onafhankelijk, zelfs onafhankelijk van anderen, het doet er niet toe volgens welke methode. Het belangrijkste is dat er eenheid moet zijn, want in eenheid wordt de Schepper onthuld.
Maar we zien dat dit niet gebeurt. We hopen dat dit in onze groep zal gebeuren, omdat we van congres naar congres, van les naar les, voelen hoe we ons naar eenheid toe bewegen.
Blog in het Engels: https://laitman.com/2025/07/the-kabbalists-failed-experiment/
Voor meer informatie: https://www.facebook.com/bnei.baruch.kabbalah.holland
From KabTV’s “I Got a Call. The Kabbalist’s Failed Experiment,” 9/19/10
Related Material:
In Him Is the Root of My Soul
The Successor of Rabash’s Work
Rabash’s Letter To Us
Filed under: Love | Add Comment / Ask Question →
Filed under: Groepswerk, Kabbalah Leraar, Kabbalah Studie, Verbinding -
Geen reacties→
Vraag: RABASH schrijft dat het het doel van de groep is dat de Shechina te midden van ons woont. Hoe kunnen we ons dit voorstellen: iedereen op dezelfde manier of ieder op zijn eigen manier?
