Vraag: Hoe kan ik mezelf ondergeschikt maken aan de vrienden als ik al het gevoel heb dat ik minder ben dan iedereen?

Antwoord: Als je je minder voelt dan iedereen is dat geen tekortkoming, het biedt je juist de mogelijkheid om je één te voelen met iedereen en van hen het grootste Licht van Nefesh te ontvangen.

Als ik me klein voel, kan ik in een klein of een groot systeem opgenomen worden, dat is afhankelijk van de mate waarin ik mezelf ondergeschikt kan maken, wat ogenschijnlijk eenvoudig lijkt te zijn. Als ik me ondergeschikt maak aan een klein systeem, ben ik net een klein muisje, dat in een muizenfamilie is geboren. Maar als ik mij, met mijn grote ego, ondergeschikt kan maken aan een groot systeem, ben ik net een kleine prins in het paleis van de koning. Het is volkomen afhankelijk vanaf welke hoogte van mijn ego ik mij ondergeschikt maak.

Dus je klein voelen is verre van klein. Hoewel degene die klein is alleen het Licht van het allereerste niveau, het Licht van Nefesh ontvangt, is het Licht van Nefesh oneindig.

Het is goed om klein te zijn! Het is de beste tijd om vooruit te komen. Juist degene die zich klein voelt komt verder.

From the 1^st part of the Daily Kabbalah Lesson 10/12/12, Writings of Rabash

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Ego, Groepswerk | Add Comment/Ask Question→

‘Voorwoord tot Het Boek de Zohar’: Voordat wij de beloning ontvangen dat ons verlangen om te ontvangen wordt omgezet in het verlangen om te geven, door middel van de Torah en de Mitzvot (geboden), zijn er sterke sloten aanwezig op de poorten naar de Schepper, want zij hebben dan een tegengestelde functie, namelijk om ons weg te houden van de Schepper. De krachten van afscheiding worden sloten genoemd, omdat ze de toegangspoorten blokkeren en ons op afstand houden van de Schepper. Maar als wij dit overwinnen, beïnvloeden ze ons niet meer en raakt de liefde in ons hart niet meer bekoeld, de sloten worden openingen, de duisternis verandert in licht en het bittere wordt zoet, omdat we voor elk slot een speciaal niveau ontvangen onder Zijn Voorzienigheid, zij worden openingen, niveaus van ontwikkeling in het bereiken van de Schepper.

Dit vindt zelfs al plaats voordat we door de Machsom (barrière) de spirituele wereld ingaan en voordat we de eigenschap van geven verkrijgen, waarmee een mens gaat werken. Zelfs daarvoor worden de sloten langzamerhand een uitnodiging voor de gevoelens en de waarneming van de mens.

Eerst gaat hij begrijpen dat de sloten er voor zijn eigen bestwil waren. Dan voelt en ziet hij duidelijk de zin van elke neergang en elke val, van elk probleem in het leven en alle verwarring, zowel heel dichtbij als heel veraf. Hij begint van alles wat er gebeurt een positief resultaat te verwachten en hierdoor focust hij op de juiste manier en effent hij zijn pad naar het Doel.

Uiteindelijk gaat een mens alles rechtvaardigen en is hij dankbaar, zelfs in een periode van neergang en verwarring, als hij wordt aangevallen door vijanden en tegenstanders. Hij weet dat het allemaal krachten zijn die door Boven naar hem toegestuurd worden voor de correctie van zijn pad.

Hij ziet de goede engel, in plaats van de stormachtige wateren van de vloed. Hij ziet Gods Hand in alles wat gebeurt. Hij krijgt dit gevoel dankzij zijn ervaringen en doordat hij langzamerhand de kracht van geven verkrijgt, totdat hij tenslotte werkelijk beloond wordt met de onthulling van de kracht van geven en hij deze kracht ten gunste van zijn vooruitgang gaat gebruiken.

From the Preparation to the Daily Kabbalah Lesson 10/10/12

Filed under: Correctie, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Innerlijk Werk, Licht, Lijden, Zohar | Add Comment/Ask Question→

Het doel van de groep is: ons verheffen naar het menselijke niveau. Dit is alleen mogelijk door de grootheid van de Schepper, wat wij in onze duisternis niet zien. Maar juist in de duisternis kunnen wij onder elkaar nieuwe waarden laten gelden, die niet gebaseerd zijn op egoïsme.

Wij weten dat deze waarden volkomen onlogisch zijn, want anders zouden ze van ons ego afkomstig zijn. Maar het spirituele fundament bevindt zich boven het ego, zoals de Sefira Yesod zich boven de Sefira Malchut bevindt. Alles hangt dus af van het fundament waarvoor we kiezen: het is of alleen maar stof dat volkomen levenloos is, ofwel stof van de aarde (Adamah) wat al lijkt op (Domeh) de Hogere, op een mens (Adam), gelijkvormig aan de Schepper.

Alles is afhankelijk van waar wij voorrang aan geven en van wat wij belangrijk vinden. We gaan spelen met de belangrijkheid van de Schepper, van de leraar, de groep, de studie en het Doel en het wordt een uiterst belangrijk en serieus spel in de groep. Dat komt doordat wij in ons ego, in ons verlangen, alleen maar duisternis zien. Het ego groeit voortdurend, daarom neemt de duisternis toe. Maar als wij boven deze duisternis de grootheid van ons gezamenlijke Doel ontwikkelen, krijgt een ieder in de groep brandstof en energie, om door de duisternis heen vooruit te komen.

In plaats van verder te komen door een stok die ons vooruit duwt, kiezen we er zelf voor om voorwaarts getrokken te worden, naar de grootheid van de Hogere, de grootheid van de eigenschap van geven, wederzijdse hulp, verbinding, naar liefde en naar de allerhoogste waarden die specifiek zijn voor de aard van de Schepper.

Een Kabbalistische groep is gebaseerd op dit Doel en de groep moet zo het Doel voortdurend voor ogen houden, de basis, steeds nauwkeuriger. De mensen die deel uitmaken van de Kabbalistische groep zijn helden, in kwaliteit, niet in kwantiteit. Alleen mensen die op deze manier werkelijk verder kunnen komen, moeten zich erbij aansluiten. Daarin ligt onze kracht, omdat we de grootst mogelijke gelijkvormigheid met het Licht willen bereiken, om in hoogte te groeien, niet in breedte.

Daarom komen we hier samen: om een groep te vormen waarin een ieder van ons in dezelfde geest handelt, namelijk geven aan de Schepper. En om aan de Schepper te kunnen geven, moeten we beginnen om aan de mens te geven, dit wordt ‘liefde voor anderen’ genoemd.

Uit: ‘Het Doel van de Groep’, Rabash

From the 1^st part of the Daily Kabbalah Lesson 10/09/12, Writings of Rabash

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Gelijkvormigheid met de Schepper, Groepswerk, Liefde | Add Comment/Ask Question→

Vraag: Hoe kunnen we aan mensen uitleggen wat we willen en wat het voordeel ervan is, want de 99% denkt vanuit het verlangen om te ontvangen?

Antwoord: Een mens wil ontvangen, hij wil graag genieten, maar iedereen heeft een andere opvatting over genot. We zien, dat in onze tijd de mogelijkheid om te genieten begint te verdwijnen: hieruit bestaat de dreigende crisis. Hierdoor worden niet alleen de excessen van ons weggenomen, we worden ook geconfronteerd met angst voor honger en met de enorme uitdagingen die voor ons liggen.

Daarom wil iedereen ontvangen, maar we kunnen alleen vervuld worden, als we allemaal met elkaar verbonden zijn. Anders zullen we het Licht niet ontvangen: dan zal Het zich voortdurend van ons verwijderen en dit gebeurt nu. Het Licht dichterbij laten komen is alleen mogelijk in de mate waarin wij er gelijkvormig aan worden.

From a Virtual Lesson 8/26/12

Filed under: Crisis, Disseminatie | Add Comment/Ask Question→

Opinie (Michael Forrester, TruthTheory.com): “De Franse socioloog Emile Durkheim gebruikte als eerste de term ‘collectief bewustzijn’ om een naam te geven aan gedeelde overtuigingen en morele attitudes, waardoor mensen, binnen een bepaalde samenleving, met elkaar verbonden zijn. In een gefragmenteerde wereld waarin talloze overtuigingen en etnische groeperingen bestaan, is het collectieve bewustzijn meer verwant aan een mozaïek puzzel dan aan een samenhangend, sociaal weefsel: een microconcept. Echter, de komende integratie van menselijke interacties over de hele planeet, binnen een gedeeld bewustzijn, zal een macroconcept worden. …

“De aarde zelf en haar bewoners ontwikkelen zich op het ogenblik vanuit de primaire systemen – gebaseerd op driedimensionale overheden en een reptielenmentaliteit – naar een bewuste co-creatie, waarbij vanuit de eenheid, aanwezig in de kern van ons universum, een constante stroom zal uitgaan van ‘verlicht, universeel bewustzijn’. Regeringssystemen kunnen geen deel uitmaken van dit ontwikkelingsproces, omdat de aarde momenteel bezig is haar verandering van de derde naar de vierde dimensie te voltooien.

“De ultieme, op handen zijnde ineenstorting van de oude systemen van maatschappelijk leven, veroorzaakt door de massa en de overheid, zullen een nieuwe levensvorm op deze planeet creëren, onder de controle van de natuurlijke wetten. De door de mens gemaakte regels en voorschriften, die worden gehanteerd om over mensen te regeren, zijn alleen nodig als mensen niet weten hoe ze in overeenstemming met de natuurwetten moeten leven. Deze trend verschuift nu snel en de grote onrust die de mensheid in zijn greep houdt maakt daar deel van uit. De mensheid wordt wakker en niets kan dit proces nu nog tegenhouden. Liefde zal in de plaats komen van de controle, die nu de dominerende macht van het leven op aarde is.”

Mijn Commentaar: Een groeiend aantal onderzoekers voelt de noodzaak van de volgende fase van onze ontwikkeling en ziet de toekomstige wereld op de ‘Kabbalistische’ manier.

Filed under: Crisis, Nieuws | Add Comment/Ask Question→

Mij met een vriend verbinden betekent niet, dat ik zijn mening opvolg. Als ik mij ondergeschikt maak en luister naar wat hij zegt, luister ik niet om later te doen wat hij zegt. Ik moet mijn ego ondergeschikt maken, maar dat betekent niet dat ik zijn raad moet opvolgen.

Ik maak mij ondergeschikt aan onze innerlijke verbinding. Dat is iets heel anders. Ik luister naar wat hij zegt en dat moet ik accepteren als iets, dat van de grootste van onze generatie komt aan wie ik mij ondergeschikt maak, zo ontdek ik zijn innerlijke niveau, waar hij is op zijn spirituele hoogte. Een ieder van ons maakt deel uit van Ein Sof, ik maak mijzelf nu ondergeschikt aan dit spirituele niveau in mijn verhouding tot mijn vriend, maar niet met betrekking tot zijn aardse opvattingen.

Deze subtiliteit is heel belangrijk. Wij begrijpen niet, dat alle werelden in onze onderlinge verhoudingen aanwezig zijn, inclusief de wereld Ein Sof.

From the 4^th part of the Daily Kabbalah Lesson 10/5/12, Preface to The Book of Zohar

Filed under: Uncategorized | Add Comment/Ask Question→

In het Nieuws (van Cornell Chronicle): “Jongeren die in armoede opgroeien, melden eerder dat zij oneerlijk worden behandeld, en deze vorm van discriminatie heeft invloed op schadelijke veranderingen in de fysieke gezondheid”, meldt een nieuwe Cornell studie die gepubliceerd is in het juli nummer van Psychological Science.

“Een van de eerste studies die onderzoekt welke rol discriminatie speelt als factor in het welbekende verband tussen armoede en slechte gezondheid, suggereert dat de spanningen, die samenhangen met het ervaren van discriminatie op basis van de sociale klasse, een aanzienlijk negatief effect hebben. …

“Zoals verwacht wordt armoede geassocieerd met een hoger niveau van allostatische belasting, wat blijkt uit een verhoogde Body Mass Index, een verhoogde bloeddruk en een hogere concentratie stresshormonen. Onderzoekers hebben ontdekt, dat discriminatie-ervaringen verantwoordelijk zijn voor 13 procent van de negatieve effecten, die armoede op de allostatische belasting heeft…

“Het is merkwaardig, dat discriminatie op basis van de sociale klasse zo achterwege gelaten wordt in het publieke discours en in de onderzoeksliteratuur”, aldus hoofdauteur Thomas Fuller-Rowell, Ph.D. “Er wordt veel aandacht besteed aan de wijze, waarop raciale stereotypen een rol spelen in het dagelijks leven en hoe hierdoor de manier waarop we denken over mensen en hen behandelen, beïnvloed wordt, maar dit soort discussies vinden vrijwel nooit plaats met betrekking tot de stereotypen van een sociale klasse. ”

Mijn Commentaar: In een integrale samenleving verdwijnen sommige ziekten dankzij de balans met de samenleving, en andere dankzij de balans met de natuur. Als gevolg van de harmonie met de omgeving, zullen we in de integrale wereld, waarin we van elkaar afhankelijk zijn, een absolute gezondheid bereiken.

Filed under: Crisis, Economie, Educatie, Integrale Opvoeding | Add Comment/Ask Question→

Vraag: Nu we tijdens de conventie het volgende niveau bereikt hebben, zal het werk in de groep dieper en krachtiger worden, wat zal er hierbij op het gebied van de disseminatie voor de 99% gebeuren?

Antwoord: We moeten ons actief bezig houden met disseminatie. Degenen in de groep die van mening zijn dat zij kunnen dissemineren, moeten er actief in zijn. Zij kunnen games bedenken, allerlei materiaal schrijven en er actief mee bezig zijn. Dat betekent dat mensen in de groep hun commitment moeten verdelen, iedereen moet iets doen om de 99% van dienst te zijn. Er zijn mensen bij die zich onder het publiek kunnen begeven.

Vaak kunnen vrouwen dat beter dan mannen: zij roepen geen weerstand op, veroorzaken geen onrust of wantrouwen en door hen ontstaan maar weinig problemen.

Ik denk dat iedereen die het kan, gelegenheid moet krijgen om in disseminatie te werken. Maar je moet iemand niet dwingen als hij er tegenop ziet, geen innerlijke basis heeft om met publiek om te gaan of zich daarvoor niet geschikt vindt. Les geven is nu eenmaal een talent en een mens moet dat in zich hebben. Natuurlijk kan je het leren, maar ook dan heb je daarvoor een al aanwezige basis nodig.

Maak duidelijk in de groep wie zich echt met disseminatie bezig kan houden en investeer in hen. Doe dat niet bij degenen die het niet kunnen. Dwing hen niet. Zij kunnen helpen, van alles regelen en zo van dienst zijn, dat is ook belangrijk en essentieel werk en het is niet minder waardevol dan ander werk. Je moet je serieus opstellen naar de mogelijkheden die je hebt en ze niet inperken.

From “A Virtual Lesson on Fundamentals of Kabbalah” 9/23/12

Filed under: Disseminatie | Add Comment/Ask Question→

Filed under: video | Add Comment/Ask Question→

Rabash: ‘De Verbinding tussen Genade en Oordeel’: … als er een zichtbare Voorzienigheid is, is er geen plaats voor keuze. De Hogere heeft daarom Malchut, namelijk Midat Ha Din (de eigenschap van Oordeel) naar de Eynaim (ogen) verheven. Dit creëerde  verborgenheid, hiermee werd het duidelijk voor de lagere dat er een gebrek aanwezig is in de Hogere.

Enerzijds is de Hogere verheven, anderzijds vindt de lagere Hem onaantrekkelijk: er is iets wat afstoot. Enerzijds is de vonk in het verlangen (het punt in het hart) bezorgd, want het wil spiritualiteit bereiken. Bovendien oefent de buitenwereld druk op ons uit en komen er talloze negatieve omstandigheden op ons af, er worden ons geen aangename dingen beloofd, behalve wat ons misschien in de toekomst te wachten staat. Anderzijds moeten we een compromis sluiten, omdat we duidelijk een gebrek zien in de Hogere.

Wat voor gebrek is dat? De Hogere is niet zo schitterend, aantrekkelijk en mooi als wij dachten.

In die staat worden de eigenschappen van de Hogere samengevoegd met degene die  lager is, dit wil zeggen dat de eigenschappen gebrekkig zijn. Hieruit volgt dat deze Kelim (vaten) gelijkvormig worden aan degene die lager is: omdat er geen ondersteuning is in de lagere, is er geen ondersteuning voor de Hogere eigenschappen.

Dit zijn de gevoelens waar de lagere doorheen gaat: eerst verlangde ik werkelijk naar het volgende niveau, ik rende er steeds sneller naartoe, en toen ontdekte ik wat mijn volgende stap betekent. Deze bleek te bestaan uit eenheid en liefde voor mijn vrienden. Het blijkt dat ik hen allemaal moet voelen als één hart, ik moet ook veel dingen opgeven, bovendien moet ik heel veel oefenen en blij zijn met wat ik doe. Maar ik voel me helemaal niet blij …

De plek tussen twee afgronden is in feite een keuzepunt. Elke dag voelt een ieder van ons een oneindig aantal van deze punten. Als het ons lukt om ze te grijpen en de goede eruit te halen, als we dat in ieder geval proberen, zouden we de Hogere daarin binnen de kortste tijd ontdekken. We zouden zo niets missen! Maar als deze momenten er zijn, hebben we daar helemaal geen behoefte aan, we geven ons gewoon over aan onze gevoelens en we gaan verder met ons ellendige leven.

Als we onze volgende, hogere en meer gevorderde staat analyseren, ontdekken we daarin de noodzaak tot grote betrokkenheid en dat bezorgt ons huidige egoïsme heel veel problemen. Je moet je vrienden liefhebben, hen dienen, aan hen denken en goed voor hen zorgen, hen beter behandelen dan je jezelf behandelt.

Wie heeft daar behoefte aan? Zijn we in staat om dat te doen? Betekent dit, dat we een gebrek in de Hogere ervaren of dat we niet genoeg energie en levenskracht in Hem vinden? Soms ervaren we een paar minuten een mooi gevoel, inspiratie, maar gewoonlijk is het precies andersom.

Dit wordt ‘neergang’ genoemd: je voelt geen leven in de Hogere, ook niet in de staat van geven, liefde of eenheid. Je hebt geen zin om jezelf te corrigeren.

In die staat is er ruimte om te kiezen.

Dit is nu precies een staat die ons een keuze biedt. Het is een heel belangrijk moment voor zelfonderzoek: ik wil niets, ik heb nergens behoefte aan, ik word steeds zwakker en ik ben alleen bereid tot overgave, als de staat waarin ik me bevind verandert zonder dat ik er iets aan doe. Er is voor mij niets aantrekkelijks meer, niet in mijn fysieke leven en niet in mijn spirituele leven: in beide werelden voel ik me hopeloos.

… de lagere moet zeggen dat de verborgenheid die hij voelt bestaat, omdat de Hogere zich heeft begrensd ten gunste van de lagere. Dit wordt beschreven als: “Wanneer Israel in ballingschap is, is Gods Aanwezigheid met hen.”

Wij moeten in dergelijke omstandigheden tot het begrip komen, dat de Hogere met opzet ‘dit spel’ met ons speelt. Hij kan het niet op een andere manier doen, Hij kan me niet omarmen en me laten opstijgen als een luchtballon. Als Hij dat zou doen zou ik nooit iets bereiken en ik zou voor altijd een klein kind blijven, aan de hand van de volwassene. Natuurlijk voelt zo’n kind zich goed en veilig, hij kan zelfs op zijn eigen niveau spelen, maar zo wordt hij niet groter.

De lagere groeit alleen als hij ernaar streeft om de Hogere te bereiken. Je kunt niet afwachten zonder zelf te oefenen. De Hogere zal de lagere niet opheffen als de lagere niet deelneemt aan het proces. In dat geval zou de Hogere de lagere gewoon ‘vernietigen’ door hem niet te laten groeien en verder te laten komen. Je kunt het vergelijken met de situatie waarin ouders het huiswerk voor hun kind maken.

We moeten dus beseffen dat de Hogere ons absoluut ieder moment helpt. We hoeven zelfs geen seconde te wachten op iets wat van Zijn kant plaatsvindt, want van Zijn kant bestaat er geen enkele aarzeling. Vanuit het standpunt van de Hogere zijn we altijd in een optimale staat om verder te komen. We moeten voortdurend letten op allerlei tekenen waarmee Hij zich tot ons richt en vanuit Zijn bedoeling afdaalt naar onze huidige staat.

… wat voor smaak men ook proeft, men zegt dat het niet zijn eigen fout is dat hij geen levendigheid proeft, maar dat er vanuit zijn gezichtspunt werkelijk geen leven is in de Hogere.

Maar je moet goed begrijpen wat er aan de hand is.

En als men sterker wordt en zegt dat de bittere smaak die hij proeft in dit voedsel alleen bestaat, omdat hij niet de goede kelim (vaten) heeft om de overvloed te ontvangen, omdat hij kelim heeft om te ontvangen en niet om te geven, en het betreurt dat de Hogere Zich moet verbergen …

Dus onze kelim, onze verlangens zijn corrupt. Als de Hogere naar ons zou afdalen, zouden we Ein Sof (Oneindigheid) voelen, want elke volgende stap die we maken betekent voor ons de wereld Ein Sof. Maar deze wereld is voor ons nog niet toegankelijk: wij herkennen deze wereld niet in onze kelim. Wij nemen dit alleen waar in ons heel beperkte bewustzijn, terwijl er iets enorm groots met talloze facetten voor ons staat. We zien het hogere niveau gewoon niet, het vervult alles om ons heen van de ene horizon tot aan de andere, onze ruimte wordt door geen enkele grens afgebakend.

Het resultaat daarvan is, dat de Hogere naar ons neerdaalt in de vorm van een depressieve, onveilige en corrupte wereld. Bovendien naderen we staten en gevoelens die voor ons zelfs nog angstwekkender zullen zijn. De Hogere verlaagt ons zodat wij Hem zullen voelen. Hoe lager Hij is, hoe slechter wijzelf en de wereld om ons heen ons toeschijnen, omdat onze eigenschappen tegengesteld zijn aan die van Hem.

Daarom bevinden we ons nu in een crisis: de Hogere nadert ons, zo laat Hij ons onbewust het verschil voelen tussen Hem en ons. De ‘crisis’ is een kloof tussen onze huidige staat en de staat van de Hogere. Wij moeten in balans komen en met Hem in harmonie blijven, daarvoor is integrale educatie nodig, dat zal ons helpen om Hem beter te begrijpen.

In het algemeen gesproken is dit een punt van vrije wil. We moeten goed beseffen dat alles wat we voelen buiten Ein Sof om, een situatie is die speciaal voor ons door de Hogere is gecreëerd om ons de kans te geven om te kiezen.

Dit betekent dat we ons niet schuldig hoeven te voelen over het feit dat de wereld waarin wij leven slecht is en dat we ons hier in een ellendige toestand bevinden, maar wel over het feit dat de Hogere naar ons moest neerdalen, Zich klein moest maken en Zich veel kleiner dan Hij in werkelijkheid is aan ons moest tonen, en dat Hij ons zelfs de indruk moest geven dat Hij afstotelijk en slecht zou zijn.

… dit geeft de lagere gelegenheid om kwaad te spreken; dit wordt beschouwd als MAN, dat de lagere laat opstijgen.

Enerzijds merken we dat de Hogere laag is, bovendien is het hogere niveau voor ons nog niet aantrekkelijk. Anderzijds erkennen we dat het op ons alleen zo overkomt door onze zintuigen. Als we de wereld door de juiste kelim zouden waarnemen, zouden we de Hogere beschouwen als Ein Sof in ons. Deze tegenstrijdigheid is de kern van het verschil tussen het bestaan hier en de wereld van Oneindigheid.

Op dit punt laten wij MAN opstijgen: ons verzoek om correctie. We gaan op zoek naar mogelijkheden om Hem te rechtvaardigen, we willen niets anders dan Hem volledig rechtvaardigen. Laat de staten waarin wij zijn maar hetzelfde blijven, laten onze situaties ons maar nooit meer aangename gevoelens geven, we hebben maar één ding nodig: Zijn daden rechtvaardigen en Hem danken voor wat Hij doet. Als wij zo handelen, vragen we niet voor ons eigenbelang, maar alleen voor het belang van de Hogere. We vragen om kracht en begrip, maar we vragen niet om gevoelens, we moeten er alleen zorg voor dragen dat wij Hem rechtvaardigen en het maakt niet uit of wij ons slecht blijven voelen. Als we betere gevoelens krijgen, zouden we hem vanuit egoïsme prijzen. Nee, dat hebben we niet nodig. Integendeel, we willen dat onze gevoelens hetzelfde blijven, maar we willen ook dat ons begrip en onze waarneming veranderen. Zo groeien we.

Wij bestaan uit twee delen: intellect en gevoelens, ambities en verlangens. We gaan voorwaarts en gebruiken daarbij deze beide delen zoals we onze beide benen gebruiken als we lopen. Ik wil bijvoorbeeld in mijn huidige gevoelens blijven en door op dit ‘been’ te ‘steunen’ maak ik een stap voorwaarts met mijn andere ‘been’, dat wil zeggen dat ik niet meer blind ben, maar mijn huidige staat erken en rechtvaardig. Of ik wil bijvoorbeeld mijn intellect uitbreiden, als mijn gevoelens dan intact blijven, kom ik werkelijk verder omdat ik mijn emotionele staat rechtvaardig, hoewel ik nog steeds lijd, maar ik besef dat ik groei dankzij mijn moeilijkheden. Ik word niet verleid of omgekocht door een goed gevoel.

Later, als ons intellect zich uitbreidt, steunen we op ons nieuwe intellect en als dat standhoudt, zullen we naar het volgende niveau van gevoelens opstijgen. Bovendien zullen onze emoties het intellect niet overschaduwen, zoals dat gebeurt als genot ons ertoe dwingt om ons verstand te verliezen.

Het is andersom, we maken een stap vooruit met één ‘been’ en tegelijkertijd steunen we op het andere ‘been’. Als we onze emoties ‘vastzetten’ rijst ons intellect; als we ons intellect ‘vastzetten’ rijzen onze gevoelen. Het gevolg hiervan is dat we door eindeloos veel veranderingen heengaan, zowel in ons intellect als in onze gevoelens.

 From the North Convention of Unity 9/20/12, Lesson 2 

Filed under: Conventies, Innerlijk Werk, Vrije Wil | Add Comment/Ask Question→