Het belangrijkste is de groep. Ik heb vaak over Baal HaSulam gehoord dat hij ervan droomde om een Kabbalistische gemeenschap op te zetten. Hij nam leerlooi machines mee uit Polen, want hij dacht erover om een kleine fabriek openen waar hij met zijn studenten in wilde gaan werken, dat zou hen genoeg geld opleveren om van te bestaan. In een dergelijke hechte groep zouden ze de wijsheid van Kabbalah leren. Hij had veel zulke ideeën. In zijn artikelen kun je voelen hoezeer hij hiervan droomde. Hij was een heel grote spirituele romanticus.

Maar in die tijd was zoiets nog niet mogelijk. Zelfs in onze tijd zien we dat we alleen nog maar op weg zijn naar iets dergelijks. Ik zou kunnen stellen dat het mogelijk zal worden, maar we weten nog niet op wat voor manier. Het is niet nodig om dit te overhaasten.

We zien in ieder geval dat het in alle tijden specifiek was voor alle Kabbalisten om in groepen te leren en dat ze daarbinnen heel intensief betrokken waren bij de werkwijze in de groep, de voorschriften en de algemene gedragregels.

Alle wetten die in de Torah en in de overige bronnen beschreven zijn, zijn gedragsregels voor de groep. Ze zijn niet bedoeld voor het volk, niet voor de massa, maar alleen voor Kabbalistische groepen. Zelfs al lijkt het alsof ze opgesteld zijn om de massa te leren hoe ze zich moet gedragen, het hangt van heel andere factoren af. In principe ervaren alleen degenen die ‘uit zichzelf willen treden’, uit hun ego, hier de invloed van.

From the St. Petersburg Convention “Day Two” 7/13/13, Lesson 4

Filed under: Conventies, Groepswerk, Innerlijk Werk, Torah - Geen reacties→

Een goede omgeving is het enige middel om het Doel te bereiken. Wanneer wij met deze intentie bij elkaar komen, met deze intensiteit, met een dergelijk verlangen en we zien hoe al onze vrienden over de hele wereld ons volgen, met ons samen zijn en wij ook de druk voelen die zij op ons uitoefenen, wordt het bovenstaande zeker gehoord en ontvangen wij daardoor een compleet nieuwe en sterke invloed.

Ik heb het volgende meer dan eens verteld, toen ik Rabash vroeg: “Wat houdt mij tegen? Waarom kom niet ik verder? “ antwoordde hij onmiddellijk dat ik vrienden nodig had. Eerlijk gezegd begreep ik niet goed waarvoor, maar hij zei het. Ik ben op zoek gegaan, ik ging lezingen geven en tenslotte bracht ik mensen bij hem. Hieruit werden groepen gevormd.

Toen begon Rabash artikelen voor hen te schrijven, want ik wist niet wat ik tegen hen moest zeggen. Eerst schreef hij korte artikelen op het zilverpapier van sigaretten verpakkingen. Zo verliep het meestal als we samen in het park liepen te praten en we geen ander papier bij ons hadden, dan haalde ik het zilverpapier van een pakje sigaretten af en ging hij schrijven.

Zo verschenen de eerste artikelen. Later nam ik vellen dubbelgevouwen papier mee. Hierna kochten we een schrijfmachine voor hem en begon hij de teksten met één vinger te typen. Veel later hadden we een elektrische schrijfmachine, zo verliep het. Daardoor hebben we nu veel artikelen die door Rabash geschreven zijn

Deze artikelen beschrijven alle basisprincipes van de menselijke interactie in de groep, de belangrijkste omgeving voor spirituele groei. Op een methodische wijze bestuderen we ze steeds weer opnieuw en afhankelijk van onze groei merken we, hoe we in deze zinnen, in deze woorden, steeds weer een nieuwe betekenis ontdekken.

From the St. Petersburg Convention “Day Two” 7/13/13, Lesson 4

Filed under: Boeken, Conventies, Groei, Groepswerk, Spiritueel Werk - Geen reacties→

Een goede omgeving is het enige middel om het Doel te bereiken. Wanneer wij met deze intentie bij elkaar komen, met deze intensiteit, met een dergelijk verlangen en als we zien hoe al onze vrienden over de hele wereld ons volgen, met ons samen zijn en wij ook de druk voelen die zij op ons uitoefenen, wordt het bovenstaande zeker gehoord, wij ontvangen daardoor een compleet nieuwe en sterke invloed.

Ik heb het volgende meer dan eens verteld. Toen ik Rabash vroeg: “Wat houdt mij tegen? Waarom kom ik niet verder? “ antwoordde hij onmiddellijk dat ik vrienden nodig had. Eerlijk gezegd begreep ik niet goed waarvoor, maar hij zei het. Ik ben op zoek gegaan, ik ging lezingen geven en tenslotte bracht ik mensen bij hem. Hieruit werden groepen gevormd.

Toen begon Rabash artikelen voor hen te schrijven, want ik wist niet wat ik tegen hen moest zeggen. Eerst schreef hij korte artikelen op het zilverpapier van sigaretten verpakkingen. Zo verliep het meestal als we samen in het park liepen te praten en we geen ander papier bij ons hadden, dan haalde ik het zilverpapier van een pakje sigaretten af en ging hij schrijven.

Zo verschenen de eerste artikelen. Later nam ik vellen dubbelgevouwen papier mee. Hierna kochten we een schrijfmachine voor hem en begon hij de teksten met één vinger te typen. Veel later hadden we een elektrische schrijfmachine, zo verliep het. Daardoor hebben we nu veel artikelen die door Rabash geschreven zijn

Deze artikelen beschrijven alle basisprincipes van de menselijke interactie in de groep, de belangrijkste omgeving voor spirituele groei. Op een methodische wijze bestuderen we ze steeds weer opnieuw en afhankelijk van onze groei merken we, hoe we in deze zinnen, in deze woorden, steeds weer een nieuwe betekenis ontdekken.

From the St. Petersburg Convention “Day Two” 7/13/13, Lesson 4

Filed under: Conventies, Groepswerk, Innerlijk Werk, Intentie - Geen reacties→

In de huidige werkelijkheid voel ik mezelf, mijn familie, mijn groep, de andere groepen, mijn land en de wereld, dit correspondeert met de vijf niveaus van Aviut (de grofheid van het verlangen) vanaf de fase van de oorsprong tot en met fase vier. In zijn geheel gezien is deze werkelijkheid de ziel of – anders gezegd – het verlangen om te ontvangen, maar dan in zijn gecorrigeerde vorm. Nu is dit verlangen in stukken uiteengevallen, maar door middel van de correctie van de verbinding tussen de delen herstel ik dit tot één structuur, één verlangen, Malchut van Ein Sof (Oneindigheid ∞). Dan vult het Licht van Ein Sof, de Schepper (NRNHY), deze ziel.

Er bestaat niets anders dan dit en dit is het enige waarover de wijsheid van Kabbalah spreekt: over de correctie van de verlangens die in verschillende mate niet met mij verbonden lijken te zijn. Zo is het denkbeeldige plaatje dat ik zie voor mij gevormd, als een groep vrienden, en ik moet een ieder daarvan dichter bij me brengen. Dit is ons werk.

Het gaat over mijn ziel, over mijn eeuwige spirituele kli (vat) waarin ik besta. Wil ik alleen mijn fysieke bestaan – waarin ik me nu bevind – blijven voelen, alleen dit ‘ik’? Als ik daar uit wil komen en een begin wil maken met de correctie van mijn ziel, mij daaraan wil hechten, mij ermee wil verbinden en erin leven, moet ik al deze delen tot een eenheid vormen. Deze delen bevinden zich in een ieder van ons. Ik werk dus aan het overstijgen van mijn ego om mij met de vrienden te verbinden, met de delen van mijn ziel.

Als ik hun uiterlijke vorm terzijde laat, wil dat zeggen dat ik hun gezichten niet zie, maar alleen de delen van de ziel. Elke uiterlijke vorm wordt geneutraliseerd als ik aan liefde werk, in plaats van aan haat.

From the 4^th part of the Daily Kabbalah Lesson 7/25/13, Writings of Baal HaSulam

Filed under: Correctie, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Eenheid, Ego, Groepswerk, Innerlijk Werk, Perceptie van de Werkelijkheid - Geen reacties→

Vraag: De moderne beschaving is erop gebaseerd dat elk probleem alleen door groepen van mensen kan worden opgelost. Maar volgens deskundigen leiden de pogingen om mensen met elkaar te verbinden in dergelijke groepen meestal tot het tegenovergestelde resultaat. Binnen drie à vier maanden vallen de groepen uiteen en blijft er slechts een handjevol mensen trouw aan een idee, de overigen gaan uiteen. Hoe komt dat?

Antwoord: Dat komt omdat het mensen ontbreekt aan een stimulans en enthousiasme, daarom gaan ze uiteen.

Twintig à dertig jaar geleden, zelfs tien jaar geleden, was het nog mogelijk om een collectief in een groep te verenigen, tegenwoordig is dit heel moeilijk, want mensen hebben geen prikkel meer om hiervoor hun best te doen. Waarvoor zouden ze het doen? Waarom? Met welk doel? Ze zijn niet enthousiast, niet voor het bouwen aan een beweging, een partij, nergens voor.

De mensheid heeft alle programma’s al uitgevoerd. Waar is het verlangen om de ruimte te veroveren gebleven? Er is niets van over. Alles is er alleen op gericht om iets vast te grijpen, te stelen, om ver van de beschaving geïsoleerd te blijven en zich in de zon te koesteren. Mensen zijn niet gemotiveerd, vooral niet om over serieuze zaken als deze te praten.

Er was een tijd dat mensen enthousiast werden voor grote ideeën, men probeerde ze voor zichzelf te realiseren, voor de kinderen, het land, het vaderland. Tegenwoordig zijn alle grenzen open, de relatie die iemand met zijn woonplaats heeft is hoofdzakelijk een relatie geworden die betrekking heeft op consumptie. Zo is het ook met betrekking tot de eigen natie en de inwoners daarvan. We hebben ons over de aarde verspreid, de oude grenzen zijn verdwenen.

Het concept familie is ook verdwenen, het is uit elkaar gevallen. Ouders voelen zich niet meer verantwoordelijk voor hun kinderen en de kinderen hebben geen verantwoordelijkheidsgevoel voor hun ouders. In het beste geval plaatsen de kinderen hun ouders in verpleeghuizen. En de ouders reageren kalm op hun kinderen door hen maar te laten en een leven van afzondering te leiden. Het traditionele kader van een familie, een collectief, een regio, een natie, enzovoort, is ingestort. Er is niets meer heilig voor een mens, dit betekent dat de idealen waarvoor het de moeite waard was om te leven, te werken, met iemand te concurreren en iets te bereiken, zijn verdwenen.

Dit soort gebrek aan motivatie begonnen we te ontdekken in de 20e eeuw, maar toen was het nog gering. Ondanks dit alles wist men op de een of andere manier nog dingen voor elkaar te krijgen door het vormen van een partij of door angst te zaaien, zoals in de tijd van Stalin of door middel van hersenspoeling in de tijd van Hitler. Maar dit kon alleen plaatsvinden in geïsoleerde gevallen, voor een korte tijd en met bepaalde mensen.

Maar tegenwoordig – ik merk het vaak op als ik over de hele wereld reis en een bezoek breng aan verschillende landen, samenlevingen en beschavingen – zie ik dat niets meer werkt.

Het enige wat iemand kan aansporen en hem een stimulans kan geven is de voldoening die hij ervaart door in een collectief te werken, wanneer hij juist door de eenheid met anderen voelt dat hij daarin een soort sereniteit en rust vindt.

Maar daarvoor is het nodig om met elkaar een dergelijk collectief op te bouwen, om aan mensen te laten zien hoe ze de magie kunnen gaan ervaren van het leven door middel van samenwerking en wederzijdse steun. Door het creëren van een kleine, zelf gebouwde samenleving zullen zij een gevoel krijgen van leven, meesterschap, onderlinge verbinding, partnerschap, zorg en liefde.

Wanneer we dit alles in een collectief creëren, zullen mensen niet meer overal naar toe willen gaan. Ze zullen steeds weer terugkomen en zullen juist hiervoor proberen te werken. Niet om doelstellingen te bereiken die managers en bazen voor ogen hebben, maar omdat zij zich energiek voelen, voelen dat ze bestaan, dat ze zich in een staat bevinden die boven ons gewone dagelijkse leven uitstijgt.

From KabTV’s “Through Time” 3/20/13

Filed under: Groepswerk, Maatschappij - Geen reacties→

Vraag: Hoe moeten we innerlijk werken met de staat waarin ik twee keuzes lijk te hebben: ik zie of mijn ego of het juiste werk. Wat moet ik doen zodat ik niet lui blijf?

Antwoord: Hier voelen we de behoefte aan Arvut (verantwoordelijkheid voor elkaar), wederzijdse hulp. Je kunt het vergelijken met een ommuring waardoor de groep beschermd wordt, zowel voor uiterlijke invloeden als voor negatieve, innerlijke invloeden van alle groepsleden.

Deze ommuring – de geest, de heelheid – wordt gebouwd door middel van het belang van het Doel, van de bereidheid van alle groepsleden om zich ondergeschikt te maken aan het gedachtegoed van de groep, zoals in een familie waarin een bepaalde innerlijke basis aanwezig is. Er kan in een familie van alles gebeuren, maar er is iets wat voortdurend evenwicht brengt, wat belang hecht aan de familie, alles naar de basis terugbrengt en dat zorgt ervoor dat de familie niet breekt en uiteenvalt.

Daarom bestaat een familie uit verscheidene generaties: grootvaders en grootmoeders, ouders en kinderen. Eens leefde iedereen samen. De generaties veranderen geleidelijk aan, zoals raderen, maar er zijn altijd drie generaties die elkaar steunen en van elkaar afhankelijk zijn. Tegenwoordig valt dit alles natuurlijk uit elkaar, maar in de groep moeten we hier belang aan hechten.

Er moet een substantieel aantal zijn in de groep dat ervoor zorgt dat de groep stabiel en evenwichtig is. Dat haalt de groep niet naar beneden, maar balanceert eenvoudigweg allerlei uitbarstingen en wanorde. Iemand die door verschillende staten heengaat, moet namelijk het innerlijke gevoel hebben dat de groep stabiel is, stevig en permanent.

Dit moeten we goed onderhouden en duidelijk neerzetten als onze basis. Er kan van alles gebeuren, maar we hebben onze basis.

Het is mijn werk als leidinggevende om alle kleine groepen over de hele wereld tot één geheel te maken, tot één verenigd fundament dat aan iedereen ondersteuning zal bieden. Dan zullen verschillende problemen en conflicten – waarvoor het Licht ons innerlijk zeker zal plaatsen – ons op de juiste manier helpen: alleen om te groeien.

Je kunt het Arvut noemen of er een andere naam aan geven, hoe dan ook, we moeten dit doen. De groep is als een warm huis, een incubator. Zoals men zegt: ‘My home is my castle.’ Een mens heeft het nodig om in een bepaalde omgeving te leven: in de oorsprong, de ziel, het lichaam, de kleding, in dat alles.

Dit moeten we met elkaar vormen. De groep moet hierover praten, erover nadenken. Er moet een gevoel zijn dat dit mijn familie is, mijn home, waar ik kom en niet meer vandaan wil! Zo behoort het te zijn.

From the St. Petersburg Convention “Day Two” 7/13/13, Lesson 3

Filed under: Conventies, Groepswerk - Geen reacties→

Uit het boek Het Licht en de Zon: Het belangrijkste bij het samenzijn is dat allen samen verenigd zijn en slechts om één ding vragen: de Schepper te vinden. En mag het zo zijn dat een ieder naar zijn vriend luistert, klein is in zijn eigen ogen en ernaar verlangt om iets van zijn vriend te horen: hoe kunnen we de Schepper dienen en Hem vinden.

Hier moeten we een onderscheid maken: Er zijn ik, het Doel, de Schepper, en we hebben een middel om het te bereiken, dat is ons samenzijn, onze eenheid. Er bestaat niets anders. Hieruit volgt dat het middel even belangrijk is als het Doel omdat het mij naar het Doel leidt.

Alles hangt af van de realisatie van het belang van het Doel. Daarom moeten we er onophoudelijk over spreken en eraan denken, het in onze ogen belangrijk maken. De realisatie van het belang van het Doel bevindt zich daar waar onthuld wordt hoeveel ik erin kan investeren, in welke mate wij tegen ons egoïsme in kunnen werken..

Het gaat om de vraag waar mijn verwachtingen liggen, waar mijn ogen op gericht zijn: opwaarts of neerwaarts? Naar de Goede die Goed doet of naar het kwaad? Waar richt ik mij op? Alles is afhankelijk van de realisatie van het belang van het Doel en dat haal ik uit de groep.

Het probleem is dat dit belang nog niet onder de vrienden verspreid is. De situatie is zonder enige twijfel verbeterd, maar de lucht tussen ons is niet uitnodigend, sprankelt niet, laadt mij niet op…..

Ik moet de groep helpen, geen moeite sparen en als dat niet in mijn vermogen ligt, zal ik door de groep ‘gevoed’ worden.

From the 2nd part of the Daily Kabbalah Lesson 7/5/13, “Love Your Neighbor as Yourself,” Lesson 3

Filed under: Conventies, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Groepswerk, Grootheid van de Schepper, Innerlijk Werk - Geen reacties→

Vraag: Soms gaat een sterke groep iemand blokkeren die een leider en een organisator is om te proberen om hem gelijk te laten zijn aan alle anderen. Wat moeten we in zo’n geval doen?

Antwoord: In het verleden werd er dan gezegd: ‘Wie zijn hoofd boven het maaiveld uitsteekt, daarvan wordt zijn kop afgehakt.’

Een groep kan en mag niet aan iemand toestaan dat hij zich boven de anderen stelt. Iedereen is gelijk in alles! In de groep gaat het alleen over gemeenschappelijkheid, hier mag absoluut geen twijfel over bestaan.

Als je ziet dat er iemand met speciale kwaliteiten in je groep is – iemand die speciale eigenschappen heeft, zoals onder druk kunnen werken, geduldig zijn, verlangen hebben, enzovoort – geef hem dan iets om buiten de groep te doen. Test hem op deze manier en haal hem uit de groep. Laat hem iets externs doen wat los van de groep staat, zodat er geen geroddel komt of er problemen in de groep ontstaan. Maar zolang iemand deel uitmaakt van de groep, moet hij niet opvallen. Het is ook een soort test om te zien of hij de wilskracht heeft om zichzelf voortdurend te beperken, zodat de groep homogeen blijft.

Praat afzonderlijk met hem: “Hoewel je opvalt, kijk en leer van de anderen. Dit is jouw opdracht. Je moet jezelf net zo gedragen als de anderen en onder geen beding boven hen gaan staan. Dit is de enige manier waarop jij je kunt uiten. Dit is niet de plek om je hart uit te storten.” Zo kan hij oefenen.

Vraag: Wanneer moet hij uit de groep gezet worden als hij niet aan iedereen gelijk kan zijn, maar het wel probeert?

Antwoord: De groep kan zulke pogingen niet tolereren. Als hij zichzelf onder controle kan houden, laat je hem in de groep blijven en je laat hem ook zijn organisatorische vaardigheden ontwikkelen. Maar als hij geen organisatorische vaardigheden heeft, maar er alleen maar op uit is om onrust te veroorzaken, zal hij er langzamerhand aan wennen om niet op te vallen in de groep. Er zijn echter mensen die dit niet kunnen accepteren en die, net als kinderen, denken: “Hoe kan ik nou samen met anderen zitten?” Zulke mensen moeten uit de groep gezet worden.

From a Talk on Integral Education 4/4/13

Filed under: Educatie, Gelijkwaardigheid, Groepswerk - Geen reacties→

Vraag: Hoe kan een student die ver weg woont, in een ander land, dezelfde speciale kracht ontvangen die in de groep te voelen is die fysiek dichtbij u is?

Antwoord: Ik wil deze twijfels voor eens en altijd wegnemen. Als een student bijvoorbeeld 10.000 mijl hier vandaan woont, ergens in Chili, en van de les ‘één ons’ invloed ontvangt, heeft dat – vergeleken met iemand die hier in de studiehal zit en ‘100 ons’ invloed ontvangt – evenveel waarde.

Het maakt geen verschil. Je moet het gewoon niet vergelijken met de invloed die je hier voelt. Daar is die invloed honderd keer zo zwak als hier. Als je hier komt, lijkt het alsof je één gram je best doet, maar iedereen doet ‘honderd ons’ zijn best. Je merkt dat de spanning hier honderd keer groter is en daarom maak je je zorgen over wat je moet doen.

Maar je vergeet dat de kracht van het magnetische veld ook op afstand op jou inwerkt, alleen zwakker. Tegelijkertijd is het zo dat je relatief gezien meer je best doet dan degenen die hier in het centrum zijn. Dus, al lijkt het alsof je iets mist, je mist helemaal niets.

De Schepper ziet de inspanning van een mens en houdt daarbij rekening met de situatie waarin hij zich bevindt. De enige vraag is of je – daar waar je bent – je omgeving op de juiste manier bouwt. Ga je op de beste manier met de groep om door jezelf voor hen, voor de Schepper, weg te cijferen en bereik je daardoor de onthulling van de Kracht van geven om Hem vreugde te brengen? Als je dat doet – waar je ook bent – doe je voldoende, meer wordt er niet van je verwacht.

Ik weet niet zeker of je juist handelt als je van plan bent om naar een plek te verhuizen waar je een grotere invloed voelt, want als je je op een andere plek inspant, volgens die omstandigheden, is dat gelijk aan de inspanningen die iemand hier levert volgens de voorwaarden die ik aan mijn groep hier stel. Je kunt dus ver hier vandaan heel goed nog meer bereiken dan wanneer je hier zou zijn.

From the 1st part of the Daily Kabbalah Lesson 4/9/13, Writings of Baal HaSulam

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Groepswerk, Innerlijk Werk - Geen reacties→

Filed under: Groepswerk, video - Geen reacties→