Baal HaSulam, “Eén enkel Gebod”: Ik zeg dat het eerste en enige gebod, dat ons garandeert dat we erin slagen om het streven naar de altruïstische intentie te bereiken, bestaat uit de oplossing om niet voor jezelf te werken, afgezien van het noodzakelijke werk: om in je bestaan te voorzien. De rest van de tijd is om voor anderen te werken: om de onderdrukten en elk schepsel in de wereld, dat bevrijding nodig heeft en hulp, te redden.

In deze strenge en nauwkeurige bewoordingen legt Baal HaSulam uit, hoe het bestaan in de wereld zou moeten zijn. We zijn al op dit pad aangekomen: alles op de wereld is onderling verbonden en ondervindt de globale crisis.

Bijna honderd jaar geleden schreef Baal HaSulam, dat de mensheid één familie zou worden, waarbij een ieder afhankelijk zou zijn van de ander. We hadden er toen nog niet zo’n erg in, maar vandaag de dag zien we het duidelijk en na veel crises en nu geruime tijd later, worden we ons heel bewust van de situatie. Er zal van ons een enorm grote inspanning gevraagd worden om onze tekortkomingen te corrigeren, met name de onderlinge verhoudingen, die zo’n gruwelijke vorm hebben aangenomen en voor ons nu vanzelfsprekend is.

Tot nu toe vatten we deze woorden van Baal HaSulam op als een illusie, iets onrealistisch. Waarom onthulde hij niet de helft, een kwart van wat hij wist, zodat het voor ons niet zo afschrikwekkend en onaanvaardbaar zou zijn, zodat we het zouden kunnen verteren door er verschillende kruiden aan toe te voegen? Er ontvouwt zich echter voor onze ogen een heel streng begrip, tegengesteld aan onze natuur en er behoren strikte voorwaarden bij: “Of je het nu wilt of niet, hier is óf de plaats waar je begraven wordt, óf je eeuwige leven. Het is het één of het ander. De keuze is aan jou.”

In onze wereld moeten we het principe “Heb je vriend lief als jezelf” toepassen. Alles wat ons is opgedragen gaat uitsluitend om deze taak: bereiken dat we in de praktijk volledig en perfect kunnen geven om niet, zodat dit van elk mens naar de gehele wereld kan toestromen. En voor zichzelf moet een mens zo zorgen, dat hij genoeg heeft om te bestaan. Volgens deze maatstaf kiest hij wat hij nodig heeft en hij geeft de rest aan anderen.

In onze tijd vroegen we aan Rabash hoe wij onszelf hierin konden testen. Hij gaf een buitengewoon goede raad: Als je er blij mee zou zijn om je noodzakelijke behoeften af te schaffen, ben je er. Als je niets voor jezelf verlangt, geen water, geen voedsel, geen onderdak, als je niet anders verlangt dan geven, als een engel, als de kracht die losstaat van het lichaam, en je daarmee gelukkig bent, ben je tot een correct besluit gekomen en kan je wat je nodig hebt ontvangen van deze wereld.

In zo’n situatie overdrijf je niet en krijg je alleen de eerste levensbehoeften omdat je er niet eens blij mee bent om ze te ontvangen. Integendeel, je zou er vanaf willen, maar dat kan niet, omdat je ze nodig hebt om in staat te zijn om te geven. Je hebt water nodig en kleding, een huis en al dat soort dingen.

Dit is een heel moeilijke voorwaarde en natuurlijk willen mensen dit meteen “terzijde schuiven”. Zo bekijken we het leven niet: dan maar beter sterven. Hoe kan ik aan iedereen geven en voor mezelf niet meer hebben dan wat noodzakelijk is? Wat voor betekenis heeft het leven dan? Hoe kunnen we ons ego bevredigen? Tenslotte is het niet verdwenen.

In werkelijkheid wordt er niet van je geëist om als een dier te leven, dat op het land graast en om niets anders vraagt. Integendeel, je moet een menselijk wezen worden, dat betekent dat je je enorm grote ego helemaal los moet laten, ten bate voor anderen, het in dienst moet stellen van anderen.

Wat zal ik er dan voor terugkrijgen? Hoe kan ik geven? Mijn egoïstische verlangen is als een machine, die brandstof nodig heeft om te functioneren. Ik kan de hele wereld gelukkig maken, maar wat is er dan voor mij over? Voor een goede beloning zal ik mensen alles geven wat ik heb. Maar wat krijg ik daarvoor terug?

Het moet ons duidelijk zijn, dat Kabbalah een wetenschap is, de natuurkunde van de spirituele wereld en niet gaat over fantasieën. Er is brandstof voor ons beschikbaar en de beloning is zodanig, dat het het waard is om ervoor te werken om geven te bereiken en de gehele wereld te vervullen.

Onze beloning is de onthulling van de Gever. Er bestaat niets groters in de wereld en dit zullen we ontvangen. Het betekent, dat we ervoor moeten werken om Hem te bereiken.

Dit is de hoogste beloning die er bestaat: dicht bij Hem te zijn, in volmaaktheid, op Zijn niveau. Alsof hij voor mij een plaats vrijmaakt naast Hem en ik naar anderen kijk vanuit de hoogte van mijn niveau: “Wat zijn ze ongelukkig, beklagenswaardig en op en laag niveau. Natuurlijk help ik hen, wat kan ik voor ze doen?”

Deze houding wordt Lo Lishma genoemd en is aanvankelijk heel natuurlijk. De oplossing is om te beginnen en niet lui te zijn. Als resultaat zullen we echter vervuld worden met volledig geven, omdat dit de enige wet is die we behoeven toe te passen.

From the 4th part of the Daily Kabbalah Lesson 7/29/2011, “One Commandment”

Filed under: Crisis, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Innerlijk Werk - Geen reacties→

Baal HaSulam, “ De Vrede” : Mensen verdeelden zich en trokken elk van de algemene mechanismen naar zichzelf toe, te weten: kracht, rijkdom, overheersing, schoonheid, hongersnood, dood, wanorde, enzovoort. Zij benoemden voor elk ervan een leider en vergrootten het systeem zoals zij dat wensten.

Ik wil van alles bereiken in mijn leven. Om dat voor elkaar te krijgen weeg ik af welke eigenschappen goed voor mij zijn en ben ik uit op de steun van de natuur, als ik een eigenschap probeer te krijgen. Ik schrijf een speciale kracht toe aan de natuur, die me zal helpen. Ik mis bijvoorbeeld moed, dat betekent dat ik de oorlogsgod nodig heb. Om veel geld te krijgen, heb ik een god nodig die verantwoordelijk is voor rijkdom. Op die manier “vind” ik helpende krachten in de natuur voor mijzelf.

Als iets mij niet lukt, zijn er blijkbaar slechte goden in de natuur die je hun zin moet geven en moet vleien, zodat ze op dezelfde manier naar mij toe gaan reageren. Het egoïstische verlangen wordt almaar groter en bezorgt mij steeds meer teleurstellingen, terwijl een mens als reactie daarop een soort “mythologische” verhouding tot de natuur ontwikkelt en onafhankelijkheid toeschrijft aan de verschillende krachten daarin, die hij goden noemt.

In zekere mate is de mensheid, via religies, al door dit stadium heengegaan, het is echter nog aanwezig in vormen van bijgeloof. Mensen geloven in allerlei krachten, voortekenen van geluk en ongeluk. Wat is het verschil tussen het kopen van een rood armbandje en het brengen van een offer aan de een of andere afgod bij een “heilige” boom? Dit is precies hetzelfde, hetzelfde niveau.

Op dit niveau bevindt de mensheid zich in onze “moderne” tijd. Mensen begonnen dergelijke praktijken duizenden jaren geleden uit te oefenen en ze zijn tot de dag van vandaag niet veranderd. Net als toen geloven ze in de hulp van speciale voorwerpen, die aan hen verkocht worden en in het effect van geldelijke bijdragen, die blijkbaar regelrecht gestort worden op de rekening van een bepaalde god, zodat hij vervolgens terugbetaalt in de vorm van wonderbaarlijke hulp. Alle geloven en religies zijn gebaseerd op deze schema’s.

Zonder de innerlijke correctie van de mens, die hem leidt naar het niveau van verbinding met de Hoge Kracht van de Natuur is al het andere niets anders dan “afgoderij”, in de terminologie van de wetenschap van Kabbalah. Ik wil mijzelf eigenlijk niet veranderen, maar wel de een of andere kracht buiten mij, zodat die welwillender voor me wordt.

Op die manier zijn we langzamerhand van materialisme naar allerlei geloven overgestapt, die een gedachte, een wil en een plan toeschrijven aan de natuur. En ik lijk in staat te zijn om dit alles te veranderen door middel van bepaalde externe handelingen. Het blijkt dat een eenvoudige ceremonie het mij veroorlooft om het doel en het programma van de schepping te “veranderen”.

Wat is dit voor een god die we kunnen veranderen? Wat is hij voor soort “almachtige” als we zijn houding naar ons toe “cash” zouden kunnen kopen? Op zo’n laag niveau bevindt de huidige mensheid zich.

Alleen wanneer een mens krachten ontvangt en een heel complex van middelen gebruikt om zichzelf te veranderen, om op te stijgen naar het niveau van God, de Almachtige, de Hoogste Kracht, is de methode praktisch, authentiek en correct. Alleen dit is waarachtig. Er zijn geen andere wegen dan deze.

From the 5th part of the Daily Kabbalah Lesson 8/1/11, “The Peace”

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Egoïsme, Gelijkvormigheid met de Schepper, Religie, Spiritualiteit - Geen reacties→

De Schepper schiep alles om de mens genot te geven. Maar we hebben een kli (vat) nodig en verlangen, om het goede dat Hij ons wil geven, te ontvangen. Hij wilde het genot geven dat Hij zelf bezit: geven. Er bestaat geen ander genot in de wereld!

Om dit genot te kunnen voelen, hebben wij de tegengestelde eigenschap nodig: gebrek aan vervulling, omdat het tegengestelde van het verlangen om te geven bestaat uit het verlangen om genot te ontvangen. Daarom schept de Schepper het verlangen om te genieten, een schepsel dat niet eerder bestond, als een omgekeerde afdruk van Hemzelf.

En nu voelt het schepsel deze tegenstellingen in zichzelf. Enerzijds voelt het, dat het mogelijk is om te genieten van de vervulling van het verlangen dat het heeft. Maar dan maakt het een afweging en begint het te verlangen naar geven. Dat wil zeggen, dat het niet langer zoekt naar vervulling.

Geven om niet is geen vervulling, maar een eigenschap, een verlangen om te geven. Bij geven om niet krijgt, een mens geen voldoening uit wat hij terugkrijgt, maar het geven op zich wordt de vervulling. Bij ontvangen staat de handeling echter los van de vervulling. En als ik dan de vervulling ontvang, voel ik me voldaan. Dan wil zeggen dat mijn verlangen en de vervulling ervan twee tegengestelde dingen zijn en ik moet heel hard werken om vervulling te ontvangen, omdat vervulling tegengesteld is aan mijzelf.

Bij geven hoef ik echter alleen het verlangen van de ander te voelen en dat te vervullen. En deze handeling op zich, met betrekking tot die ander wiens wens ik vervul, wordt mijn vervulling. Ik verwacht geen enkele beloning terug. Het genot dat ik ervaar bestaat uit de daad van geven.

Vanwege dit verschil moet iemand, die handelt vanuit ontvangen, altijd controle uitoefenen en voor zichzelf afwegen: hoeveel heb ik gegeven en hoeveel zullen ze me teruggeven? De beloning hangt namelijk niet van mij af, maar van de ander, van hoeveel hij mij wenst terug te geven. Maar als ik handel vanuit geven en niets anders wil dan dat, ben ik van niemand afhankelijk en kan ik zelf mijn grenzen bepalen!

Een mens die het pad van geven bewandelt, bepaalt daarom zelf in welke mate hij dat wil doen. En de Schepper is het met hem eens! Er bestaat slechts één alomvattende wet, die de gehele schepping omhult en vervult: die van liefde en geven. Er is geen beperking of verbod op geven! Daarom kan elk schepsel voor zichzelf besluiten op welk niveau het een verbintenis wil hebben met deze eigenschap, deze gedachte, deze intentie om te geven.

Hierbij gaat het niet over hoeveel ik heb gedaan en hoeveel ik terug zal krijgen. Ik hoef niet bang te zijn, dat ik minder ontvang als ik minder doe. Ik bevind me in deze alomvattende wet van geven, die het hele universum omhult en vervult, in de vorm van: “Er is geen ander dan Hij”. Ik bepaal zelf op welk niveau ik wil zijn. In overeenstemming met dit niveau ervaar ik de onthulling of de verborgenheid van mijn vermogen om te geven, en in die mate ervaar ik genot.

From the 1st part of the Daily Kabbalah Lesson 7/29/2011, Shamati #61

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Innerlijk Werk - Geen reacties→

Baal HaSulam, “De Vrede”: De Natuur heeft een wonderbaarlijke, veilige basis voorbereid in de baarmoeder van de moeder, zodat geen vreemdeling het nieuwe leven kan beschadigen. Het voorziet in elke behoefte, zoals een goed opgeleide nanny, die altijd beschikbaar is …. Zoals een liefhebbende moeder is de baarmoeder zo liefdevol voor het kind, dat het later toegewijde mensen, “Moeder” en “Vader”, genoemd, kan vertrouwen, zij helpen het kind in de dagen, dat het nog afhankelijk is, tot het groeit en zelfstandig kan leven ….

Maar zij, die de werkelijkheid beschouwen vanuit het perspectief van de behoefte voor de instandhouding van het bestaan, zien een grote wanorde en verwarring, alsof er geen bestuurder is en geen leiding ….

Houd in gedachten dat deze tegenstrijdigheid, die ieder gevoelig, welopgevoed mens ziet, de mensheid sinds de oudheid bezighoudt, tot in onze dagen toe. Er bestaan veel theorieën om deze twee ogenschijnlijke tegenstrijdigheden in de Voorzienigheid uit te leggen.

Aan de ene kant zien we de wijsheid van de natuur en hoe toegewijd zij is aan elk schepsel. De natuur brengt elk element, het een na het ander, met zorg tot ontwikkeling. Kijk maar naar de structuur van organismen, naar hun vermogen tot groei, tot het zorgen voor nageslacht en de interactie. Alles is zo gemaakt, dat het deel uitmaakt van een integraal model, elk mens heeft zijn eigen plaats en is in balans met anderen. Als we de wereld konden zien, zoals deze in balans is, niet verstoord door de menselijke alleenheerschappij, zouden we een wonderbaarlijk systeem ontdekken, één dat niet statisch is, maar in perfecte balans om de schepping verder tot ontwikkeling te brengen.

We zien echter de oorzaken van deze ontwikkeling niet en we begrijpen niet waarom alles precies moet zijn zoals het is. Daarom begrijpen we de fasen van het pad niet. Bovendien kijken we naar alles door het prisma van ons egoïsme en beoordelen we volgens onze criteria. Daarom zien we de wereld op zijn kop, alsof we alles hebben omgedraaid naar onze eigen waarneming.

Vanuit wetenschappelijk onderzoek is het echter duidelijk, dat de natuur, om de soorten te ontwikkelen, alle systemen heeft geschapen, voortgebracht en gevormd, die zorgen voor de ideale omstandigheden om tot creatieve ontwikkeling te komen.

Maar anderzijds doet zich een probleem voor met betrekking tot het daaruit voortgekomen bestaan. Als een onderdeel van de natuur opgroeit en op “eigen benen komt te staan”, begint het te vechten om te overleven en zonder de hulp van de ouders in de omgeving te integreren. Dit overkomt elk levend schepsel, maar bij mensen neemt het de meest problematische vormen aan, omdat een mens zich moet voorbereiden voor het leven in een maatschappij die complex en onnatuurlijk is, opgebouwd uit talrijke mechanismen. Afgunst en machtshonger laaien in de mens op en dwingen hem in een richting, die tegengesteld is aan andere mensen. Anderen lijken succes te hebben, terwijl hij achter lijkt te blijven, door zijn karakter of vanwege de omstandigheden.

De natuur die zoveel zorg had voor ons toen we opgroeiden, plaatst ons nu in omstandigheden die ons brengen tot inspanningen om te overleven. Bestaat de Schepper dan of niet? Als alles goed was, zouden we zeggen: “Dank God.” Maar als alles niet goed is, wat kan je dan zeggen?

Dit is het probleem dat Baal HaSulam hier voor ons beschrijft, voordat hij ingaat op inspanningen om het op te lossen.

From the Daily Kabbalah Lesson 7/31/11

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Egoïsme, Lijden, Maatschappij, Waarneming, Wetenschap - Geen reacties→

Vraag: Wat moet ik doen als “Ik mij inspande en niet vond”?

Antwoord: Het is voor een mens onmogelijk om “zich in te spannen en niet te vinden”.

Als je je hebt ingespannen en tot de dag van vandaag niet hebt gevonden, betekent het, dat er nog niet genoeg inspanningen zijn verricht. Er kan geen andere oorzaak zijn.

Alles is binnen handbereik! Het is alsof je geblinddoekt in een ruimte geplaatst bent, waarin een tafel met verschillende heerlijke gerechten staat. Je hebt honger en je moet ernaar op zoek gaan!

Maar de tafel staat hier! Je kunt in deze ruimte rondlopen zoals je zelf wilt, er loopt niemand in de weg en niemand zal de tafel met het voedsel weghalen. Dit betekent dat alles afhangt van je inspanningen!

Daarom kan het niet zo zijn dat je “je inspant en niets vindt”! Dit betekent dat er nog ruimtes in de kamer over zijn, die je niet bereikt hebt. En het is mogelijk, dat je almaar ronddraait op dezelfde plaats, totdat je uiteindelijk verstandiger wordt en begrijpt, dat je systematisch moet zoeken en elke richting moet controleren.

Dan probeer je op alle mogelijke manieren een oplossing voor dit probleem te vinden.

Maar laat er geen twijfel over bestaan, dat alles al binnen handbereik is.

From the 1st part of the Daily Kabbalah Lesson 7/12/11, Shamati

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen - Geen reacties→

De hele groep en de gehele mensheid in het algemeen bouwen eerst “rechte vormen” (Yashar). Ik beperk mijn verlangen om te genieten, bouw een “masach” (scherm) en met een deel van dit verlangen vervolg ik mijn werk door “geloof boven de rede”, in geven, verbonden met anderen.

Maar er zijn verlangens, waarbij ik niet in staat ben om in geven naar anderen te werken, ik gebruik ze alleen voor mijn eigen welzijn. Dus ik beperk deze verlangens eenvoudigweg. Ik wil mijzelf vormen tot een “lijn” en één richting als doel hebben: die van geven.

Daarom bouw ik “lijnen van verbinding” tussen mijzelf en de anderen: het correcte communicatie systeem. Als ik er, na al mijn werk, in slaag om mijn verlangen om te genieten te veranderen in geven, als ik mijn verlangen volledig naar buiten toe kan richten en het kan gebruiken om aan anderen te geven, duidt dat aan, dat ik mijzelf heb gevormd tot het beeld van de gever. Ik verander zelf in een “cirkel”.

Ik zit niet meer vast in de lijn. Ik richt al mijn verlangens, alle richtingen die ik op wil gaan en al mijn mogelijkheden op goeddoen aan anderen, zonder daarin enig verschil te maken door aan de één meer of minder te geven dan aan de ander.

Er zijn zeker veel verschillen en tests, maar ik test mijn bekwaamheden niet, omdat ik nu een “cirkel” ben en niet meer beperkt ben. Met betrekking tot mij zijn de anderen nog geen cirkel, dus ik kan hen steeds meer geven op verschillende manieren. En zo vindt dit plaats tot aan het einde van de collectieve correctie, als alles zich verenigt in gehechtheid, genaamd: “Zivug Rav Paalim UMekabtziel” en alles transformeert naar cirkels (Igulim).

Met andere woorden: een “cirkel” is de staat van een kind zijn, dat nog niet ontwikkeld is en in de armen van de moeder blijft. En daarom heeft het als enige verantwoordelijkheid zichzelf weg te cijferen. Zo cijferde Malchut de Ein Sof (Malchut van de wereld van  Oneindigheid) zich altijd weg voor de Hogere Kracht, het Hogere Licht Dat het vulde en daarom had het een “ronde” vorm. Het bleef zelfs in gehechtheid, maar alleen door de genade van de Hogere.

Maar helemaal aan het einde, in Staat 3, wanneer we weer terugkeren naar Ein Sof, bouwen we deze “cirkel” zelf. We brengen dan een restrictie aan over de beginsituatie, we scheppen een werkplek voor onszelf en daarin bouwen we zelf de perfecte staat, in plaats van de Schepper. Dit wordt beschreven als: “ Mijn zoons hebben Mij overwonnen”.

From the 3rd part of the Daily Kabbalah Lesson 7/25/2011, Talmud Eser Sefirot

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Groepswerk, Innerlijk Werk - Geen reacties→

De Zohar beschrijft een staat op het niveau van de 125e graad, de wereld van Ein Sof ( Oneindigheid), de wereld van totale verbondenheid, de wereld van onze complete correctie, wanneer we gelijkvormigheid hebben bereikt met de eigenschappen van de Schepper. Daarom, ongeacht hoe ver we van deze volmaakte staat verwijderd zijn en hoe tegengesteld we hieraan ook zijn – we hebben hier geen enkel contact mee, zelfs niet in de geringste mate – de kracht van onze pressie blijkt, juist in deze tegenovergestelde staat, het grootst als we ons tot het uiterste inspannen om perfectie te bereiken. Hier werkt de afstand juist in ons voordeel.

Ik heb deze tegenovergestelde staat niet gemaakt, de Ene Die ik wens te bereiken deed dit. Daarom wordt één gram inspanning, die ik uitoefen om bij de Schepper te zijn, ondanks deze grootst mogelijke afstand, met 125 vermenigvuldigd. Met andere woorden: deze niveaus komen ten goede aan mijn inspanningen.

Net zoals er alles wordt gedaan voor een baby, als ze huilt. Maar wanneer een kind van twee à drie jaar oud huilt, geven de volwassenen haar niet meer zoveel aandacht.

Deze grootst mogelijke afstand werkt juist zo, dat de kracht van de inspanningen van een mens – aan de andere kant van de ladder van de niveaus – daardoor wordt vermenigvuldigd. Daarom moeten we de staat waarin we zijn waarderen en ernaar verlangen om de uiteindelijke staat zo spoedig mogelijk te bereiken. Dan zullen onze inspanningen werkelijk groot zijn.

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Innerlijk Werk, Zohar - Geen reacties→

Vraag: Wat voor zin kan ik in hoofdletters opschrijven, zodat ik elke keer als ik afgeleid ben en mijn gedachten op de loop gaan, daar naar terug kan gaan en weer kan focussen?

Antwoord: Stel je een situatie voor die het waard is om steeds weer te willen bereiken en beschrijf die zo, dat deze zin je er onmiddellijk aan doet denken, dat je de werkelijkheid waarneemt als verdeeld en gebroken in verschillende delen, alleen omdat je je in je egoïsme bevindt.

Zodra je deze manier van kijken via je ego verwerpt, verandert alles in één enkel geheel. Het is alsof je naar de realiteit kijkt door een gordijn met kleine gaten erin en wat je ziet lijkt te bestaan uit afzonderlijke delen. Maar dan neem je dit gordijn van voor je ogen weg en de hele werkelijkheid blijkt één te zijn.

From the 2dn part of the Daily Kabbalah Lesson 7/28/11, The Zohar

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Egoïsme, Gebed, Intentie, Waarneming, Zohar - Geen reacties→

Vraag: Is de onthulling van het kwaad voldoende om verder te komen?

Antwoord: De onthulling van het kwaad is een krachtige methode voor vooruitgang, omdat het de ontdekking is van een ongecorrigeerd verlangen. Als je het corrigeert, zul je vooruit gaan. Daarom is het onmogelijk om verder te komen zonder de onthulling van het kwaad.

Je stapt bijvoorbeeld in een auto en je probeert je bestemming te bereiken. Opeens zie je, dat de sleutel niet in het contactslot past. Je begint de sleutel passend te maken. Je steekt hem in het contact, maar je kunt hem niet omdraaien. Je moet het slot repareren.

Je repareert het slot, je draait de sleutel om, maar de auto start niet. Dan ontdek je, dat de draden niet aangesloten zijn op de ontsteking. Je moet de draden aansluiten. De draden zijn bevestigd. Waarom wil hij niet starten? De accu ontbreekt.

En zo ga je stap voor stap verder, totdat je de hele auto hebt hersteld. Maar elke keer ontdek je, dat er weer wat ontbreekt, totdat je alle reparaties hebt uitgevoerd en je het laatste stukje lak hebt opgepoetst. Dan pas ga je in de auto zitten en rijden. Eerder was de auto niet in beweging te krijgen.

Vraag: Wat betekent het om alle onderdelen te corrigeren?

Antwoord: Corrigeren betekent, dat je begrijpt, waarom je het onderdeel nodig hebt, hoe het verbonden is met andere onderdelen, welke delen kapot zijn en welke gecorrigeerd. Elk onderdeel is een deel van je hart, je ziel. De “ontsteking” en ”de sleutel”, ”kabels” en de “accu”, elk laatste onderdeeltje, al deze dingen zijn je innerlijke verlangens, het “vlees” van je ziel.

From the Daily Kabbalah Lesson 6/24/2011, Writings of Rabash

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Innerlijk Werk - Geen reacties→

Vraag: Waarom is het zo belangrijk dat er geen samenhang is tussen mijn daden en een beloning?

Antwoord: Omdat je op een andere manier niet kunt komen tot geven en je natuur overstijgen! Je moet om de beloning boven je natuur vragen, voorbij je natuur en aan jezelf bouwen tot “Geven om te Geven” (Hafetz Hessed), zonder enige compensatie voor je ego op te eisen.

Het is noodzakelijk om in onbaatzuchtig geven te zijn, in de zuivere Bina, boven alle handelingen uit, zelfs wanneer je in het uitvoeren van je daden, vanuit je wil om te ontvangen, nog een beloning verwacht. Het is werkelijk volledig onmogelijk om daden uit te voeren en er geen enkele beloning voor te verwachten, om boven de egoïstische berekening te blijven.

Daarom bereiken we, dankzij de omgeving en door alle mogelijkheden te gebruiken die we hebben, een staat waarin we dringend vragen aan de Schepper om ons het vermogen te geven geen beloning voor onszelf te vragen. Ik weet niet hoe Hij dat zal doen en ook niet wat het is, ik heb geen idee hoe ik deze daden van geven zal kunnen uitvoeren, maar ik wil het!

Deze vraag ontwikkelen we voortdurend in onszelf: van niveau nul tot het hoogste, vierde niveau, in elke fase, bij elk onderzoek. Zo komen we verder tot we de oprechte, dringende vraag bereiken, die tenslotte deze eigenschap in ons zal onthullen. En vanaf dat moment beginnen we te begrijpen wat het is om in geven te zijn – wat een werkelijk wonder is ….

From the 1st part of the Daily Kabbalah Lesson 7/27/2011, Shamati #50

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Groepswerk, Innerlijk Werk - Geen reacties→