Baruch Shalom Levi Ashlag was de dichtstbijzijnde link voor ons in de opeenvolging van de grote Kabbalisten door wie de Hoge Kracht aan de wereld is onthuld, en zij hebben de Torah aan ons doorgegeven. Hij behoort tot het hoogste niveau en hij is de enige spirituele Partzuf waarvan wij afhankelijk zijn, daarom is onze studie grotendeels op zijn artikelen gebaseerd. Rabash heeft alles gedaan om het fundament te leggen voor de volgende generatie.

Hoewel het niet gemakkelijk was, heeft hij de kracht gevonden om zich volledig te annuleren voor zijn grote vader en leraar Baal HaSulam, hij was daarin volkomen onbaatzuchtig. Daardoor is hij door alle niveaus van spiritualiteit omhoog gestegen. Door wat hij geschreven heeft, zien we nu hoe groot de hoogte is die hij heeft bereikt. Zijn essays zijn op een heel warme manier geschreven, met veel zorg voor de lezer, de student.

Hij had een heel groot hart vol liefde. Als wij in staat zouden zijn om de diepte van zijn geschriften te peilen, zouden we zien dat hij zich in de staten van GAR van Atzilut bevond, of zelfs nog hoger, hiervan kunnen wij ons geen voorstelling maken.

Rabash plaveide de weg voor ons door zijn artikelen te schrijven en gebruiken in te stellen waar wij ons aan proberen te houden. Hij gaf ons het framework waarin een Kabbalistische groep behoort te leven, en op deze wijze gaan wij verder.

Baal HaSulam was zoals de ARI, hij creëerde de methode voor spirituele opgang, Rabash bracht deze methode naar de praktische uitvoering, daarin leek hij op de Baal Shem Tov. Ik heb in geen enkel Kabbalistisch geschrift ooit zo’n gedetailleerde beschrijving van het spirituele werk aangetroffen: namelijk hoe een mens zijn leven moet organiseren in zijn onmiddellijke omgeving, in een wijdere omgeving, in het systeem van de werelden en in zijn relatie tot de Schepper.

Al deze systemen waar een mens zich aan moet houden om adhesie met de Hoge Kracht te bereiken, worden nergens op zo’n systematische manier uitgelegd als in de artikelen van Rabash. Een mens kan deze artikelen lezen en zich erdoor ontwikkelen, want zij zullen in hem de juiste houding en de juiste concepten creëren.

Er zijn geen boeken die hiermee te vergelijken zijn. In de artikelen van Rabash krijgen we niet alleen uiteenzettingen, maar ook gedetailleerde instructies voor wat we te doen hebben, welke reacties we kunnen verwachten en hoe we voorwaarts kunnen gaan. Hij legt het hele proces uit dat we hebben te doorlopen, de reactie die we daarop kunnen verwachten en de innerlijke staten waar onze ziel doorheen gaat.

Ik heb deze artikelen vele malen gelezen en ik zal ze zeker blijven lezen, ik kan van daaruit zeggen dat zij veel verbergen, dat veel aanvankelijk niet onthuld wordt. Na vele jaren studeren ga je de grote diepte ervan ontdekken.

Plotseling ga je zien dat Rabash over iets schrijft wat je daarvoor nog niet had opgemerkt, niet had begrepen en niet had gevoeld. Deze artikelen zijn niet eenvoudig, maar heel gelaagd en dat ontvouwt zich in overeenstemming met het begripsniveau van de lezer. Zij bieden een mate van ondersteuning en hulp voor de beginnelingen op het spirituele pad die we in de geschriften van Baal HaSulam niet kunnen vinden.

Baal HaSulam is een Kabbalist van het hoogste kaliber, een wetenschapper, een onderzoeker; Rabash is een spirituele coach: zachtmoedig en liefdevol, hij neemt je bij de hand en loopt door alle staten met je mee. Alleen wanneer we stijgen in spiritualiteit, kunnen we zijn ware grootheid zien.

Filed under: Kabbalisten, Rabash - Geen reacties→

Rabash is een speciale ziel. In zijn artikelen heeft hij voor de mensheid de gehele methodologie onthuld die nodig is om de hoge wereld binnen te gaan.

Ik herinner me wat ik hem hierover eens gezegd heb. Dat was in het begin van mijn studie. Hij vroeg me wat ik van zijn artikelen vond en omdat ik ze diep voelde, was mijn antwoord: “U doet iets totaal nieuws, iets wat de wereld nog niet eerder gezien heeft.”

Rabash begreep de essentie van deze enorm grote onderneming: de relaties in de groep. Dit blijkt ook duidelijk uit de aantekeningen die gepubliceerd zijn in het derde deel van zijn werk. Zij zijn gemaakt voordat ik Rabash had gevonden, het zijn korte inleidingen voor de artikelen die hij later schreef nadat ik studenten naar hem gebracht had, hij begon toen alles op een systematische manier te presenteren.

Als ik de aantekeningen lees die hij in principe voor zichzelf heeft geschreven, voel ik hem beter.

Baal HaSulam is anders. Hij is te hoog boven ons. Zelfs als hij voor zichzelf schrijft, of zijn hart uitstort naar zijn studenten, komen zijn woorden van zulke grote hoogten, alsof je de hemel boven je hebt. Zijn liefde is onaanraakbaar. Rabash is toegankelijker, zijn hart is heel teder.

From KabTV’s “Secrets of the Eternal Book” 10/31/16

Filed under: Boeken, Rabash, Uncategorized - Geen reacties→

Vraag: Wanneer kan een leraar voor de student een doorgever van spirituele energie worden?

Antwoord: Als een leraar als een kanaal kan fungeren waardoor het Hoge Licht naar een student doorgegeven wordt of als hij op z’n minst een student helpt om zich met een groep van Ten te verbinden die het Hoge Licht gaat absorberen.

Vraag: Maar bindt de leraar de student dan niet aan zichzelf?

Antwoord: In de Wijsheid van Kabbalah kan zoiets niet gebeuren!

Ik herinner het me van mijn leraar, Rabash, de laatste zeer grote Kabbalist. Hij stond nooit toe dat zijn grootheid, zijn immens grote belangrijkheid, zichtbaar was.

Nu lezen we zijn artikelen die voor mijn ogen geschreven werden. Ik herinner me alles wat er toen gebeurde, tot in het kleinste detail, de tijd van het jaar waarin we op een bank in een park zaten als hij schreef, ik herinner me letterlijk alles, zelfs de achtergrondgeluiden en de stemmen om ons heen. Als ik zijn artikelen nu weer lees, valt me op dat ik ze op een dieper niveau begrijp dan toen, terwijl er toch al zoveel jaren sindsdien verstreken zijn.

Je kunt een leraar niet meteen waarderen, zelfs als hij zijn innerlijke wereld niet zou verbergen, is dat niet mogelijk. Er wordt door niemand iets voor ons verborgen. Ik dacht in die tijd: “Ik ga verhuizen en naast hem wonen. Ik wil aan zijn zijde zijn en dan zal ik alles wat hij heeft uit hem persen!”

Er valt niets uit iemand te persen. De leraar is bereid om alles over te brengen. Maar het niveau van de student bepaalt in welke mate hij de leraar begrijpt. Student en leraar zijn twee verschillende niveaus.

Hoe een student een leraar echter kan benaderen om van hem te ontvangen, het te absorberen, tot zich te nemen … is een andere zaak en dat is verre van gemakkelijk.

From the Kabbalah Lesson in Russian 8/7/16

Filed under: Kabbalah Leraar, Rabash, Spiritueel Werk - Geen reacties→

Baruch Shalom HaLevi Ashlag (RABASH) was de schakel die ons het dichtst nabij is in de opeenvolging van de grote Kabbalisten door wie de Hoge Kracht Zich aan de wereld onthult en wij de Torah ontvangen. Hij is ons hogere niveau en het enige spirituele Partzuf waarvan wij afhankelijk zijn, daarom is onze studie voornamelijk gebaseerd op zijn artikelen. Rabash heeft alles gedaan om het fundament te leggen voor de komende generatie.

Hoewel het niet eenvoudig was, vond hij de kracht om zich volledig te annuleren voor zijn grote vader en leraar Baal HaSulam, zonder ook maar enigszins op eigen voordeel uit te zijn. Hieraan heeft hij te danken dat hij alle spirituele niveaus heeft bereikt. Het is nu aan ons om door middel van zijn werk te zien hoe hoog hij geklommen is (op de spirituele ladder). Zijn werk is in een heel warme stijl geschreven, met grote zorg voor de lezer, de student.

Hij had een heel groot, warm hart vol liefde. Als wij echter in staat zouden zijn om de diepte van zijn werken te begrijpen, zouden wij zien dat hij zich in de staat van GAR van de wereld Atzilut bevond, zelfs nog hoger. Dit kunnen wij ons moeilijk voorstellen.

Rabash plaveide de weg voor ons door artikelen te schrijven en gebruiken in te stellen waar wij ons aan proberen te houden. Hij gaf ons de vorm waarin een Kabbalistische groep behoort te leven en wij gaan er op deze wijze mee verder.

Baal HaSulam creëerde, zoals de ARI, een methode voor spirituele opgang, Rabash werkte de praktische toepassing ervan uit, hierin leek hij op de Baal Shem Tov. Ik heb in geen enkel Kabbalistisch geschrift zo’n gedetailleerde beschrijving gelezen over de orde van spiritueel werk: over de wijze waarop een mens moet omgaan met zijn onmiddellijke omgeving en zijn bredere omgeving, over zijn omgang met het systeem van de werelden en zijn verhouding tot de Schepper.

Al deze systemen waar een mens doorheen moet gaan om tot innige verbinding met de Hoge Kracht te komen, worden alleen in de artikelen van Rabash op zo’n systematische wijze uitgelegd, nergens anders. Een mens kan met deze artikelen in de hand de juiste houding en de juiste concepten in zichzelf bouwen.

Geen enkel boek kan dit evenaren. De artikelen van Rabash geven ons niet alleen een commentaar, maar eveneens nauwkeurige instructies over wat wij te doen hebben, welke reactie wij kunnen verwachten en hoe wij onze weg kunnen vervolgen. Hij legt ons het hele proces dat wij moeten voltooien uit, de reactie die wij daarop krijgen en de innerlijke staten waar onze ziel doorheen gaat.

Deze artikelen heb ik vele malen gelezen en ik zal ze natuurlijk blijven lezen, ik ben er getuige van dat zij verborgen zijn en niet onthuld. Nadat je enige jaren gestudeerd hebt, zal je ontdekken dat er een immens grote diepte in verborgen ligt. Je zult plotseling ontdekken dat Rabash over dingen schrijft die je niet opgemerkt hebt, niet begrepen hebt en eerder ook niet gevoeld hebt. Deze artikelen zijn niet eenvoudig, zij bestaan uit vele lagen die onthuld worden in de mate waarin de lezer eraan toe is. Zij geven zoveel houvast en hulp aan de beginners op het spirituele pad, dit kunnen wij zelfs van de werken van Baal HaSulam niet ontvangen.

Baal HaSulam is een Kabbalist van groot formaat, een wetenschapper, een onderzoeker en Rabash is een spirituele mentor: hij is zacht, liefhebbend, iemand die je bij de hand neemt en je door alle staten heen leidt. Alleen als wij spiritueel groeien, zullen wij in staat zijn om zijn heel grote betekenis naar waarde te schatten.

From the lesson “For Rabash’s Memorial Day” 10/6/2016

Filed under: Kabbalah Studie, Kabbalisten, Rabash, Spiritueel Werk - Geen reacties→

Rabash: “Betreffende Waarheid en Geloof”: De ware vorm ervan is Ibur (conceptie), het niveau van kleinheid. Omdat het echter niet uitsluitend uit kleinheid bestaat, wordt het als een gemis beschouwd en overal waar er in Heiligheid een gemis is, hebben de Klipot (schillen) er grip op. Dan kunnen de Klipot tot een misgeboorte leiden, dit betekent dat het spirituele embryo zal ‘vallen’ voordat het de fase van conceptie heeft voltooid. Daarom moet er een factor van uitstel zijn die de fase van heelheid mogelijk maakt, namelijk de fase van grootheid, want een embryo is in de schoot van de moeder (deel van zijn moeder), daarom wordt de ongeborene niet bij de eigen naam genoemd. Daarom eet het embryo alles wat zijn moeder eet, dit betekent dat alles wat het embryo ontvangt in de Kelim (vaten) van de moeder aanwezig is. Dus zelfs als het embryo geen passende Kelim heeft om grootheid te ontvangen, kan het in de Kelim van de Hogere ontvangen, van de moeder, want het cijfert zichzelf volkomen weg voor de moeder en heeft geen eigen entiteit.

Dit wordt de fase van Ibur genoemd, als het zich volkomen wegcijfert voor de Hogere en dan grootheid ontvangt, bevindt het zich in een staat van heelheid, dan hebben de Klipot geen grip. Om deze reden wordt dit de uitstellende Kracht genoemd. Daarom is het bescherming, zodat het embryo in spiritualiteit niet zal vallen, zoals een misgeboorte in de fysieke wereld, want de fysieke moeder moet haar embryo bij zich houden zodat er – God verhoede het – niets verkeerd zal gaan, het is eveneens zo in spiritualiteit.

Het is moeilijk om de spirituele staat van het embryo uit te leggen, want in de fysieke wereld zien we alleen de uiterlijke vorm en externe verschijnselen en we weten niet welke innerlijke krachten hun invloed uitoefenen op zowel de moeder als het embryo. Het embryo moet zich in een staat van heelheid bevinden, anders kan het niet groeien. Het embryo kan niet groeien in omstandigheden van beperking, druk en gebrek. Het moet alles ontvangen wat de moeder heeft.

Hoewel er een compleet systeem is dat voor het embryo zorgt, is het met het lichaam van de moeder verbonden. Dit betekent dat het embryo kracht nodig heeft om zich voor de grootheid van het Hogere Niveau te annuleren. Dan zal het ervaren dat het zich in een staat van heelheid bevindt en zo zal het kunnen groeien.

De Hogere opent zich iedere keer iets meer naar het embryo en het embryo moet zich steeds meer sluiten om zo van beneden af te ontvangen, in afwijzing en tegelijkertijd ook in een staat van heelheid. We kunnen zien dat hier twee tegenstellingen geïntegreerd zijn.

Hoewel het embryo zich volledig in de moeder bevindt, gebruikt het de eigen verlangens niet maar het annuleert deze verlangens en het bevindt zich in een staat van totale toewijding aan de moeder, dankzij deze wijze van handelen groeit het.

Het groeit geleidelijk van het ene niveau naar het volgende. De Hogere opent iets meer Licht voor het embryo en enerzijds gebruikt het embryo zijn verlangen om te ontvangen omdat het op deze wijze groeit. Het gebruikt het verlangen om te ontvangen echter van beneden naar boven, zonder innerlijk te ontvangen, en het wijst alles af omdat het wil geven. Elke keer heeft het meer kracht, een groter verlangen om zich aan de Hogere te hechten.

We moeten proberen om al deze details in de workshop te verhelderen. Hoewel het moeilijk is, moeten we ons steeds meer inspannen om dichter bij deze staat te komen en er zoveel mogelijk binnen treden. Ons volgende niveau is een spiritueel embryo waarnaar we moeten opstijgen.

In feite hebben we het al bereikt. Dat we het moeilijk vinden om ons dit voor te stellen is in feite een goede staat, we voelen ons verward en we kunnen het niet begrijpen. Deze weerstand zal ons helpen om ons met meer kracht vast te klampen aan de kleine details die vlakbij ons zijn.

From the Preparation to the Daily Kabbalah Lesson 2/12/14

Filed under: Rabash, Spiritueel Werk - Geen reacties→

Filed under: Kabbalah Leraar, video - Geen reacties→

Rabash: ‘De Verbinding tussen Genade en Oordeel’: … als er een zichtbare Voorzienigheid is, is er geen plaats voor keuze. De Hogere heeft daarom Malchut, namelijk Midat Ha Din (de eigenschap van Oordeel) naar de Eynaim (ogen) verheven. Dit creëerde  verborgenheid, hiermee werd het duidelijk voor de lagere dat er een gebrek aanwezig is in de Hogere.

Enerzijds is de Hogere verheven, anderzijds vindt de lagere Hem onaantrekkelijk: er is iets wat afstoot. Enerzijds is de vonk in het verlangen (het punt in het hart) bezorgd, want het wil spiritualiteit bereiken. Bovendien oefent de buitenwereld druk op ons uit en komen er talloze negatieve omstandigheden op ons af, er worden ons geen aangename dingen beloofd, behalve wat ons misschien in de toekomst te wachten staat. Anderzijds moeten we een compromis sluiten, omdat we duidelijk een gebrek zien in de Hogere.

Wat voor gebrek is dat? De Hogere is niet zo schitterend, aantrekkelijk en mooi als wij dachten.

In die staat worden de eigenschappen van de Hogere samengevoegd met degene die  lager is, dit wil zeggen dat de eigenschappen gebrekkig zijn. Hieruit volgt dat deze Kelim (vaten) gelijkvormig worden aan degene die lager is: omdat er geen ondersteuning is in de lagere, is er geen ondersteuning voor de Hogere eigenschappen.

Dit zijn de gevoelens waar de lagere doorheen gaat: eerst verlangde ik werkelijk naar het volgende niveau, ik rende er steeds sneller naartoe, en toen ontdekte ik wat mijn volgende stap betekent. Deze bleek te bestaan uit eenheid en liefde voor mijn vrienden. Het blijkt dat ik hen allemaal moet voelen als één hart, ik moet ook veel dingen opgeven, bovendien moet ik heel veel oefenen en blij zijn met wat ik doe. Maar ik voel me helemaal niet blij …

De plek tussen twee afgronden is in feite een keuzepunt. Elke dag voelt een ieder van ons een oneindig aantal van deze punten. Als het ons lukt om ze te grijpen en de goede eruit te halen, als we dat in ieder geval proberen, zouden we de Hogere daarin binnen de kortste tijd ontdekken. We zouden zo niets missen! Maar als deze momenten er zijn, hebben we daar helemaal geen behoefte aan, we geven ons gewoon over aan onze gevoelens en we gaan verder met ons ellendige leven.

Als we onze volgende, hogere en meer gevorderde staat analyseren, ontdekken we daarin de noodzaak tot grote betrokkenheid en dat bezorgt ons huidige egoïsme heel veel problemen. Je moet je vrienden liefhebben, hen dienen, aan hen denken en goed voor hen zorgen, hen beter behandelen dan je jezelf behandelt.

Wie heeft daar behoefte aan? Zijn we in staat om dat te doen? Betekent dit, dat we een gebrek in de Hogere ervaren of dat we niet genoeg energie en levenskracht in Hem vinden? Soms ervaren we een paar minuten een mooi gevoel, inspiratie, maar gewoonlijk is het precies andersom.

Dit wordt ‘neergang’ genoemd: je voelt geen leven in de Hogere, ook niet in de staat van geven, liefde of eenheid. Je hebt geen zin om jezelf te corrigeren.

In die staat is er ruimte om te kiezen.

Dit is nu precies een staat die ons een keuze biedt. Het is een heel belangrijk moment voor zelfonderzoek: ik wil niets, ik heb nergens behoefte aan, ik word steeds zwakker en ik ben alleen bereid tot overgave, als de staat waarin ik me bevind verandert zonder dat ik er iets aan doe. Er is voor mij niets aantrekkelijks meer, niet in mijn fysieke leven en niet in mijn spirituele leven: in beide werelden voel ik me hopeloos.

… de lagere moet zeggen dat de verborgenheid die hij voelt bestaat, omdat de Hogere zich heeft begrensd ten gunste van de lagere. Dit wordt beschreven als: “Wanneer Israel in ballingschap is, is Gods Aanwezigheid met hen.”

Wij moeten in dergelijke omstandigheden tot het begrip komen, dat de Hogere met opzet ‘dit spel’ met ons speelt. Hij kan het niet op een andere manier doen, Hij kan me niet omarmen en me laten opstijgen als een luchtballon. Als Hij dat zou doen zou ik nooit iets bereiken en ik zou voor altijd een klein kind blijven, aan de hand van de volwassene. Natuurlijk voelt zo’n kind zich goed en veilig, hij kan zelfs op zijn eigen niveau spelen, maar zo wordt hij niet groter.

De lagere groeit alleen als hij ernaar streeft om de Hogere te bereiken. Je kunt niet afwachten zonder zelf te oefenen. De Hogere zal de lagere niet opheffen als de lagere niet deelneemt aan het proces. In dat geval zou de Hogere de lagere gewoon ‘vernietigen’ door hem niet te laten groeien en verder te laten komen. Je kunt het vergelijken met de situatie waarin ouders het huiswerk voor hun kind maken.

We moeten dus beseffen dat de Hogere ons absoluut ieder moment helpt. We hoeven zelfs geen seconde te wachten op iets wat van Zijn kant plaatsvindt, want van Zijn kant bestaat er geen enkele aarzeling. Vanuit het standpunt van de Hogere zijn we altijd in een optimale staat om verder te komen. We moeten voortdurend letten op allerlei tekenen waarmee Hij zich tot ons richt en vanuit Zijn bedoeling afdaalt naar onze huidige staat.

… wat voor smaak men ook proeft, men zegt dat het niet zijn eigen fout is dat hij geen levendigheid proeft, maar dat er vanuit zijn gezichtspunt werkelijk geen leven is in de Hogere.

Maar je moet goed begrijpen wat er aan de hand is.

En als men sterker wordt en zegt dat de bittere smaak die hij proeft in dit voedsel alleen bestaat, omdat hij niet de goede kelim (vaten) heeft om de overvloed te ontvangen, omdat hij kelim heeft om te ontvangen en niet om te geven, en het betreurt dat de Hogere Zich moet verbergen …

Dus onze kelim, onze verlangens zijn corrupt. Als de Hogere naar ons zou afdalen, zouden we Ein Sof (Oneindigheid) voelen, want elke volgende stap die we maken betekent voor ons de wereld Ein Sof. Maar deze wereld is voor ons nog niet toegankelijk: wij herkennen deze wereld niet in onze kelim. Wij nemen dit alleen waar in ons heel beperkte bewustzijn, terwijl er iets enorm groots met talloze facetten voor ons staat. We zien het hogere niveau gewoon niet, het vervult alles om ons heen van de ene horizon tot aan de andere, onze ruimte wordt door geen enkele grens afgebakend.

Het resultaat daarvan is, dat de Hogere naar ons neerdaalt in de vorm van een depressieve, onveilige en corrupte wereld. Bovendien naderen we staten en gevoelens die voor ons zelfs nog angstwekkender zullen zijn. De Hogere verlaagt ons zodat wij Hem zullen voelen. Hoe lager Hij is, hoe slechter wijzelf en de wereld om ons heen ons toeschijnen, omdat onze eigenschappen tegengesteld zijn aan die van Hem.

Daarom bevinden we ons nu in een crisis: de Hogere nadert ons, zo laat Hij ons onbewust het verschil voelen tussen Hem en ons. De ‘crisis’ is een kloof tussen onze huidige staat en de staat van de Hogere. Wij moeten in balans komen en met Hem in harmonie blijven, daarvoor is integrale educatie nodig, dat zal ons helpen om Hem beter te begrijpen.

In het algemeen gesproken is dit een punt van vrije wil. We moeten goed beseffen dat alles wat we voelen buiten Ein Sof om, een situatie is die speciaal voor ons door de Hogere is gecreëerd om ons de kans te geven om te kiezen.

Dit betekent dat we ons niet schuldig hoeven te voelen over het feit dat de wereld waarin wij leven slecht is en dat we ons hier in een ellendige toestand bevinden, maar wel over het feit dat de Hogere naar ons moest neerdalen, Zich klein moest maken en Zich veel kleiner dan Hij in werkelijkheid is aan ons moest tonen, en dat Hij ons zelfs de indruk moest geven dat Hij afstotelijk en slecht zou zijn.

… dit geeft de lagere gelegenheid om kwaad te spreken; dit wordt beschouwd als MAN, dat de lagere laat opstijgen.

Enerzijds merken we dat de Hogere laag is, bovendien is het hogere niveau voor ons nog niet aantrekkelijk. Anderzijds erkennen we dat het op ons alleen zo overkomt door onze zintuigen. Als we de wereld door de juiste kelim zouden waarnemen, zouden we de Hogere beschouwen als Ein Sof in ons. Deze tegenstrijdigheid is de kern van het verschil tussen het bestaan hier en de wereld van Oneindigheid.

Op dit punt laten wij MAN opstijgen: ons verzoek om correctie. We gaan op zoek naar mogelijkheden om Hem te rechtvaardigen, we willen niets anders dan Hem volledig rechtvaardigen. Laat de staten waarin wij zijn maar hetzelfde blijven, laten onze situaties ons maar nooit meer aangename gevoelens geven, we hebben maar één ding nodig: Zijn daden rechtvaardigen en Hem danken voor wat Hij doet. Als wij zo handelen, vragen we niet voor ons eigenbelang, maar alleen voor het belang van de Hogere. We vragen om kracht en begrip, maar we vragen niet om gevoelens, we moeten er alleen zorg voor dragen dat wij Hem rechtvaardigen en het maakt niet uit of wij ons slecht blijven voelen. Als we betere gevoelens krijgen, zouden we hem vanuit egoïsme prijzen. Nee, dat hebben we niet nodig. Integendeel, we willen dat onze gevoelens hetzelfde blijven, maar we willen ook dat ons begrip en onze waarneming veranderen. Zo groeien we.

Wij bestaan uit twee delen: intellect en gevoelens, ambities en verlangens. We gaan voorwaarts en gebruiken daarbij deze beide delen zoals we onze beide benen gebruiken als we lopen. Ik wil bijvoorbeeld in mijn huidige gevoelens blijven en door op dit ‘been’ te ‘steunen’ maak ik een stap voorwaarts met mijn andere ‘been’, dat wil zeggen dat ik niet meer blind ben, maar mijn huidige staat erken en rechtvaardig. Of ik wil bijvoorbeeld mijn intellect uitbreiden, als mijn gevoelens dan intact blijven, kom ik werkelijk verder omdat ik mijn emotionele staat rechtvaardig, hoewel ik nog steeds lijd, maar ik besef dat ik groei dankzij mijn moeilijkheden. Ik word niet verleid of omgekocht door een goed gevoel.

Later, als ons intellect zich uitbreidt, steunen we op ons nieuwe intellect en als dat standhoudt, zullen we naar het volgende niveau van gevoelens opstijgen. Bovendien zullen onze emoties het intellect niet overschaduwen, zoals dat gebeurt als genot ons ertoe dwingt om ons verstand te verliezen.

Het is andersom, we maken een stap vooruit met één ‘been’ en tegelijkertijd steunen we op het andere ‘been’. Als we onze emoties ‘vastzetten’ rijst ons intellect; als we ons intellect ‘vastzetten’ rijzen onze gevoelen. Het gevolg hiervan is dat we door eindeloos veel veranderingen heengaan, zowel in ons intellect als in onze gevoelens.

 From the North Convention of Unity 9/20/12, Lesson 2 

Filed under: Conventies, Innerlijk Werk, Vrije Wil - Geen reacties→

Uit een les van Rabash: Het is onmogelijk om zonder stimulans te werken. Een mens moet er iets voor ontvangen, hij kan niet zonder doel werken. Ons doel is dus om te voelen voor wie wij werken.

Mensen vragen vaak hoe zij kunnen nagaan hoe dicht ze bij spiritualiteit zijn gekomen. Dit wordt met name bepaald door het feit of ik het helder heb, voor wie ik werk. Ik kom vooruit als ik niet meer handel alsof ik tegen de Schepper ben, maar als ik naast Hem sta, aan Zijn Zijde, als ik probeer om Hem te helpen, Hem te dienen, en als ik in overeenstemming met Zijn programma werk.

Ik denk erover na hoe ik het Licht de mogelijkheid kan geven om mij sterker te beïnvloeden, hoe ik het Licht kan helpen, zodat Het dieper kan doordringen in mijn verlangens, om ze met elkaar te verbinden. Ik voel, dat ik de slaaf van de Schepper ben, ik verbind me steeds sterker met Hem, onder de invloed van het Licht.

Volgens deze maatstaf kan een mens voelen hoe hij verandert. In plaats van te denken: “Ik, ik, ik”, maakt hij er zich nu bezorgd over hoe hij het Licht kan helpen om in zijn verlangens door te dringen en ze te corrigeren.

From Preparation for the Lesson 4/22/2012

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Innerlijk Werk - Geen reacties→

Filed under: Kabbalah Leraar, Kabbalistische bronnen, video - Geen reacties→

Vandaag is het 20 jaar geleden dat mijn Leraar heenging. Baruch Shalom Halevi Ashlag was de laatste grote Kabbalist in de opeenvolging van wijzen, van Adam tot aan onze dagen: Adam – Abraham – Moses – Rashbi – Ari – Baal HaSulam – Rabash en vele duizenden daartussen.

Rabash toonde grote moed door de Kabbalah methode aan ons zo door te geven, dat we in deze generatie deze methode aan de hele wereld bekend zouden kunnen maken. Zonder zijn werk zouden we deze mogelijkheid niet hebben. Ik zag met hoeveel standvastigheid hij leefde vanuit dit principe: de onthulling van de wetenschap van Kabbalah aan de wereld staat boven elke andere overweging.

In de uren voor de dageraad gingen we op naar Jerusalem en bezochten we zijn graf. Natuurlijk is deze plek voor ons niet meer dan een symbool, erheen gaan niet meer dan een gebruik, omdat onze verbinding met onze Leraar leeft en er voortdurend is. We hopen het allen waard te zijn, zijn zonen te worden, daarom noemden we onze groep ‘Bnei Baruch’: de zonen van Baruch Ashlag.

From the TV Program “Conversations,” The Day of Rabash’s Memory

Filed under: Geschiedenis, Kabbalah Leraar, Verspreiding van Kabbalah - Geen reacties→