Vraag: Heeft Baal HaSulam informatie voor ons nagelaten over alle fasen die we op deze weg tegen zullen komen zodat het mogelijk wordt om de methode op basis van deze informatie te ontwikkelen?

Antwoord: Nee, Baal HaSulam heeft dergelijke informatie niet voor ons nagelaten. We moeten zelf onze weg vinden. Het pad lijkt duidelijk, maar hoe we stapsgewijs vooruit zullen komen weet niemand.

Het probleem is dat we zonder enige zekerheid en kennis dit pad moeten gaan, dat we het alleen maar kunnen doen in de wetenschap dat het noodzakelijk is en dat we geen keuze hebben. De wereld zet ons onder druk, dat betekent dat de Schepper ons onder druk zet via de wereld, wij moeten mensen met elkaar in contact brengen zodat zij daardoor gelijkheid van vorm met de Schepper zullen bereiken.

Op het moment dat wij het juiste onderzoek gaan doen door middel van onze verbinding met de vrienden, gaan we de methode ontdekken. Wij kunnen hier namelijk niet omheen en het vindt zijn uitdrukking in onze woorden, volgens onze methode en stijl, op basis van al onze voorwaarden. Tot aan de dag van vandaag kon geen enkele Kabbalist hierover schrijven.

De wijsheid van Kabbalah is een praktische wetenschap die ontstaan is vanuit ervaringen en onderzoek. Iemand die niet in onze tijd leefde, wist hier niet van en kon het ook niet weten, zelfs niet als hij een groot Kabbalist was. Hij kon over algemene richtlijnen spreken, over de twee wegen, maar meer kon hij over onze tijd niet schrijven. Daarom waren er in elke generatie Kabbalisten nodig die leiding gaven en zo zijn we nu in onze tijd aangekomen.

In de geschriften van Baal HaSulam zouden we enkele hints over onze tijd kunnen vinden. Hij schrijft er iets over in zijn geschrift The Last Generation, maar we kunnen niet blindelings overnemen wat hij daar schrijft. We zouden erin kunnen ontdekken dat hij probeert om naar de huidige tijd iets over te brengen dat na vele jaren gerealiseerd zal worden, iets wat in de tussentijd nog van weinig belang is.

From the 3^rd part of the Daily Kabbalah Lesson 5/21/14, The Book of Zohar

Filed under: Baal HaSulam, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Disseminatie, Spiritueel Werk - Geen reacties→

De Torah, ‘Leviticus’ (Tzav) 6:9: En Aäron en zijn zonen zullen eten wat er nog van overblijft. Het moet op een heilige plek gegeten worden als ongegist brood; zij moeten het eten in de voorhof van de Tent der Samenkomsten.

Aäron is de hogepriester (Cohen Gadol). Priester (Cohen), brood, bewerkte meel en wierook symboliseren de eigenschap van geven in een mens. Dit betekent dat iedereen zijn beste eigenschappen neemt en ze naar het volledige geven ten behoeve van anderen brengt.

Maar alleen Aäron en zijn zonen kunnen het ongegiste brood eten, de Matzot, want zij zijn op het niveau van Bina, de eigenschap van volledig geven. De anderen, die niet op dat niveau zijn, kunnen dit voedsel niet eten want ze zouden het eten met de bedoeling om te ontvangen en dit wordt beschouwd als een geestelijke dood.

Zo stijgen Aäron en zijn zonen door te werken voor het brandoffer, alle anderen vallen.

From KabTV’s “Secrets of the Eternal Book” 12/10/13

Filed under: Spiritueel Werk, Torah - Geen reacties→

Vraag: Als iemand zijn portefeuille verliest met al zijn geld en belangrijke documenten erin, is dat dan alleen maar een aards probleem en moet hij gewoon een nieuwe ID-kaart aanvragen, volgens de wetten van deze wereld? Innerlijk probeer ik me voor te houden dat er geen ander is dan Hij en dat dit van dezelfde Kracht afkomstig is, maar hoe verhoudt dit zich dan tot het werk in de groep, moet alles via de groep gaan? Wat heeft mijn verloren portefeuille te maken met het centrum van de groep en mijn verbinding met de vrienden?

Antwoord: Ik probeer constant in het centrum van de groep te zijn, samen met mijn omgeving en de hele wereld, en ik probeer alles wat er in mijn fysieke leven met mij gebeurt naar het centrum van de groep te brengen waar ik innerlijk met de Schepper verbonden ben. Uiteindelijk ga ik in al deze fysieke handelingen ook spiritualiteit zien.

Ik zie dat ik in alle fysieke handelingen eigenlijk engelen ontmoet, namelijk krachten die mij op verschillende manieren helpen: zij zorgen ervoor dat ik mijn portefeuille verlies of vind, enz. Ik zie en begrijp dat al deze handelingen mij naar iets anders leiden, naar iets nieuws. Dankzij die verloren portefeuille ontmoet ik bepaalde mensen, ik praat met hen en regel verschillende dingen met hen, misschien ontstaan er verbindingen met hen die eigenlijk een grote correctie betekenen die ik moest uitvoeren.

Als ik constant vasthoud aan de juiste intentie en alles doe wat in dit geval – “dat ik noch veroordeel noch prijs” – nodig is, gaat het over iets noodzakelijks en ben ik verplicht om deze intentie in elke fysieke handeling toe te passen, door dit te doen verhef ik al mijn fysieke handelingen naar heiligheid. Dan zie ik dat het helemaal geen fysieke handelingen zijn. Ik voer ze met mijn handen en voeten uit, maar wie gaat er over mijn handen en voeten? De spirituele Kracht!

Deed ik dit allemaal zelf? Nee. Eerst dacht ik dat ik de handelingen uitvoerde, maar het blijkt dat de Schepper ze uitvoerde. In een dergelijke gehechtheid aan Hem verdwijn ik enerzijds, maar anderzijds is het het resultaat van al mijn inspanningen.

From the 1^st part of the Daily Kabbalah Lesson 5/15/14, Writings of Baal HaSulam

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Groepswerk, Innerlijk Werk, Spiritueel Werk - Geen reacties→

Vraag: Hoe helpt de Schepper mij op mijn weg? Als hij me de hele tijd in het luchtledige laat hangen, hoe kan ik dan verder komen?

Antwoord: De Schepper laat je niet in het luchtledige hangen. Hij regelt je hele bestaan, je hele leven. Het Licht staat vóór de kli (vat) en de kloof daartussen, die je in de war brengt, wordt geleidelijk aan onthuld. Als je tegelijkertijd probeert te zeggen dat er “geen ander is dan Hij” verbindt het Licht zich met de kli.

Deze verbinding kan je echter nog niet voelen als succes, als iets wat je verwezenlijkt hebt. Je hebt het Licht en de kli nog niet in een staat gebracht waarin dit zal worden onthuld, zoals een lamp die aan moet gaan als de spanning 220 volt bereikt heeft. In de tussentijd lever je maar 50 volt, dus de lamp gaat niet aan. Het is duidelijk dat de spanning nog niet sterk genoeg is.

From the 1^st part of the Daily Kabbalah Lesson 5/14/14, Writings of Baal HaSulam

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Kli, Licht, Spiritueel Werk - Geen reacties→

Van oudsher hebben mensen de melodieën die door Kabbalisten zijn geschreven in een droevige mineur toonaard gezongen. We moeten echter beseffen dat elke Kabbalistische melodie zich boven de Tzimtzum (restrictie) bevindt, dat wil zeggen boven het eigenbelang.

Alle melodieën zijn op de Schepper gericht, vanuit een groot verlangen om Hem toe te behoren door middel van geven en liefde, om Hem vreugde te geven en op Hem te lijken in de omgang met anderen. Zij gaan niet over verdriet, tegenspoed, lijden of klachten over de moeilijkheden van het leven, zoals dat gewoonlijk in religies plaatsvindt.

In de wijsheid van Kabbalah en in Kabbalah boeken gaat het niet over dergelijke dingen, niet over het universele lijden van de mens. Dit komt omdat Kabbalisten zich in een staat boven de Machsom bevinden, in de gebieden van de spirituele wereld, daarom gaat het niet over henzelf maar alleen over de Schepper.

Als Kabbalisten berouw tonen, gaat dat uitsluitend over het feit dat zij tekort zijn geschoten in toewijding en opoffering aan de Schepper. Al hun gedachten, verlangens en verwachtingen zijn naar buiten gericht en niet naar henzelf toe. Dit moet in de melodie gevoeld worden. Een dergelijk lied is de uitbarsting van een enthousiaste uitstorting van de ziel.

Als wij een melodie van Baal HaSulam zingen, moeten we ons een voorstelling maken van zijn staat en proberen die zo dicht mogelijk te benaderen. Anders associëren wij een dergelijke melodie met onze fysieke staat, met ons huilen en onze verzoeken: “Geef me, geef me, geef me!” Dan veranderen wij het heilige in het profane.

From the Preparation for the Daily Kabbalah Lesson 5/20/14

Filed under: Baal HaSulam, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Muziek, Spiritueel Werk - Geen reacties→

Vraag: Ik moet om gelijkvormigheid met de Schepper vragen, maar hoe moet ik me dat voorstellen?

Antwoord: Gelijkvormigheid betekent gelijk. Dat wil zeggen dat je innerlijk volkomen verschilt van iemand anders, maar voor een derde lijkt het alsof jullie je op precies dezelfde manier gedragen, voor een toeschouwer zijn jullie in de relatie tot elkaar gelijkvormig.

Dit betreft alleen de vorm. Jullie hebben verschillende verlangens en gedachten, alles is verschillend, maar jullie stabiliseren jezelf in een gelijke vorm.

Als ik op iemand lijk, beschouwen we dat niet als gelijkvormigheid. Als ik precies hetzelfde ben als hij, kunnen we niet met elkaar communiceren. We houden beiden van vlees en we hebben een hekel aan vis, op die manier kunnen we elkaar niets geven.

Ik moet hem geven wat ik heb en hij moet mij geven wat hij heeft. Hierin moet een zekere overeenstemming zijn, zoals tussen het mannelijke en het vrouwelijke dat elkaar omvat. Dan zijn ze verenigd in de mate waarin de een geeft en de ander ontvangt.

Ik bereik gelijkvormigheid met de Schepper als ik alles wat Hij mij wil geven – wat het ook is – ontvang. Omdat ik aan Hem geef, geven we aan elkaar en ik ben met Hem in contact doordat ik van Hem ontvang. Ik ben vrouwelijk ten aanzien van Hem en Hij is Zeir Anpin.

Als ik alleen ten behoeve van Hem ontvang, is het gelijk aan geven. Zoals er geschreven staat: “Als de bruid een geschenk aan de bruidegom geeft, is dat belangrijk, het lijkt alsof zij van hem ontvangt.”

Hieruit blijkt dat gelijkheid van vorm een heel gecompliceerd concept is. Ik moet de wens voelen dat ik van de Schepper alles wil ontvangen wat Hij aan mijn verlangen wil geven, Hij wil mij de wereld Ein Sof (Oneindigheid) geven, het Oneindige Licht. Maar mijn intentie moet juist andersom zijn: ik moet verlangen dat ik evenveel wil geven als Hij geeft.

Onze handelingen zijn verschillend: ik ontvang en Hij geeft, maar volgens onze intentie is het andersom, ik ben degene die geeft en dat brengt Hem vreugde. Zo red ik de situatie want op een andere manier kan ik Hem geen vreugde brengen. Dit is de enige manier om Hem vreugde brengen.

Alleen onder de voorwaarde dat ik alles accepteer wat Hij heeft, zoals een koe die tot barstens toe vol melk is, alleen als ik Hem wil verblijden, kan Hij vreugde ervaren.

From the 4^th part of the Daily Kabbalah Lesson 5/13/14, Writings of Baal HaSulam

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Geven, Ontvangen, Spiritueel Werk, Vreugde - Geen reacties→

Vraag: Wat moet ik leren over mijn houding naar mijn vrienden, bij elk beeld dat de Schepper mij van hen laat zien, als zij allemaal deel van mijn ziel uitmaken.

Antwoord: Door de vrienden geeft de Schepper ons gereedschap om met Hem contact te maken. Daarna moeten we hetzelfde met de hele wereld doen, dat is noodzakelijk om het niveau van “Er is geen ander dan Hij” te bereiken.

Vraag: Waarom is het zo moeilijk om eraan te denken dat er “geen ander is dan Hij”? Ik probeer steeds onder die gedachte uit te komen omdat het zo moeilijk is.

Antwoord: Allereerst is de Masach (scherm) heel dik en het is heel moeilijk voor ons om daar doorheen te komen en zo voortdurend de gedachte vast te houden dat er “geen ander is dan Hij”.

Hoewel de Masach geleidelijk aan dunner wordt en het dan gemakkelijker wordt om deze te overwinnen. Uiteindelijk begrijpen we dat het zelfs goed is dat de Masach blijft bestaan, want de Masach geeft ons de Letters van het werk, gevoelens en de mogelijkheid om ons vast te houden aan de Schepper.

Als de Masach volledig verdwenen zou zijn, zouden we zeker zeggen: “Er is geen ander dan Hij”, bij alles, en het beeld van de wereld laat dan de mens zien hoe hij zich aan de Schepper kan vasthouden.

From the 1^st part of the Daily Kabbalah Lesson 5/14/14, Writings of Baal HaSulam

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Groepswerk, Schepper, Spiritueel Werk - Geen reacties→

Vraag: Het innerlijk werk gaat over innerlijke verduidelijkingen die we voortdurend maken. Is het mogelijk om daarvan te houden?

Antwoord: Een goede werknemer noemen we een kunstenaar als hij van zijn werk geniet en niet voor het geld werkt. Hij heeft het geld alleen nodig om te kunnen leven, maar voor hem is het niet het belangrijkste.

Hij doet ook moeilijk en onaangenaam werk, maar hij houdt van zijn werk en het geeft hem plezier, hij kan dat alleen ontdekken door hard te werken en zich in te spannen.

Daarom noemen we dat kunst, anders is het gewoon werken om er iets voor terug te krijgen. Het gaat alleen om de mate waarin je geniet van het werk dat de Schepper je geeft. Daarom moeten we Farao eren.

Alles hangt af van waarmee je je werk identificeert. Het kan zijn dat ik alleen maar een goed gevoel wil hebben en dat de rest me niet interesseert. Of het is juist het tegenovergestelde: het is niet belangrijk wat ik voel, maar ik moet de essentie van de handelingen waar ik nu doorheen ga, leren kennen. En ik wil graag dat dat mij voldoening geeft.

Dit betekent dat ik niet vastzit aan de gevoelens van mijn verlangen om te ontvangen, maar ik ben verbonden met de idee, het Doel en de opdracht, dat geeft mij voldoening. Daarmee krijg ik een andere vorm van vervulling en maak ik mezelf los van het gevoel van moeilijkheden in het werk en van de duisternis, ik verbind mezelf met de grootheid van het Doel. Juist vanuit de grootste duisternis ben ik in staat om het grootste Licht en de grootste voldoening te ervaren.

Ik verander de innerlijke essentie van de handeling en in plaats van de vreugde die ik in het ego ontvang, ontvang ik vreugde door mijn verbinding met de Schepper. Daarom kan ik alleen vanuit de grootste duisternis – door de Machsom (barrière) die ik niet kan passeren en de Masach (scherm) die tussen mij en de Schepper in staat, terwijl ik dat anders zou wensen – de staat waarin ik ben, rechtvaardigen en mijzelf veranderen om gelijkvormig aan Hem te worden.

Juist hierdoor word ik onafhankelijk in Gmar Tikkun (einde van correctie), doordat ik volkomen anders ben dan de Schepper en mij boven alle verschillen aan Hem vastklamp. Zo verbinden twee tegenpolen zich met elkaar.

From the 3^rd part of the Daily Kabbalah Lesson 5/1/14, The Book of Zohar

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Egoïsme, Spiritueel Werk - Geen reacties→

De hele wereld is zo geconstrueerd dat wij spiritualiteit kunnen bereiken. Van generatie naar generatie gaan wij door incarnaties heen met de bedoeling de tijd van zelfverwerkelijking en spiritualiteit te bereiken.

De enige bedoeling van onze wereld, alles wat daarin plaats vindt, onze aard die wij door de tijd heen ontvangen en ontwikkelen, dit alles is ook alleen hierop gericht. Alle persoonlijke en collectieve moeilijkheden en problemen die zich ieder moment voordoen, zijn bedoeld om ons aan te sporen tot spiritualiteit.

Maar hoe bereiken we dit? Het is onmogelijk om dit alleen door middel van problemen te bereiken. Allereerst is het noodzakelijk om nauwkeurig te definiëren wat het fysieke bestaan is en wat spiritualiteit is, want mensen hebben hier een verkeerd beeld van. Het fysieke bestaan is het grote verlangen naar persoonlijk voordeel, spiritualiteit is het grote verlangen naar het welzijn van anderen en de Schepper. Deze definitie moet ik altijd voor ogen hebben als een eenvoudig, helder en concreet beeld.

Wij zijn niet bereid om ten goede van anderen te handelen, dit heeft een bedoeling, want daardoor voelen we een groot verlangen naar hulp. Dit betekent dat wij uit ons verlangen om te ontvangen willen komen en wij het verlangen om te geven willen bereiken. Niet omdat het verlangen om te ontvangen slecht is en het verlangen om te geven goed. Als dat zo was zouden we eenvoudigweg het ene egoïstische doel voor het andere inruilen en deze verlangens zouden zich dan beide op het fysieke vlak bevinden.

Het is nodig voor ons dat wij spiritualiteit willen omdat het is iets groots en unieks is, een hogere eigenschap waarmee wij een speciale houding van eerbetoon voelen. Wij willen spiritualiteit omdat het op zich plotseling belangrijk voor ons is geworden. We ervaren er iets van genade in, het wordt de ‘genade van het heilige’ genoemd.

We zijn niet op zoek naar spiritualiteit om er beter van te worden en ervan te profiteren, want dit profijt verdwijnt langzamerhand. Door een handeling die van Boven af aan ons werkt, gaat er een verandering in ons plaats vinden en voelen we dat spiritualiteit belangrijk voor ons is en dat er een soort aantrekkelijke kracht in aanwezig is. Wij willen ons in de kracht van geven bevinden, niet om van problemen af te komen maar uit respect voor deze eigenschap.

Waarom is dit dan zo’n moeilijke weg? Waarom bereiken we het geven niet? Waarom wordt deze eigenschap dan niet meteen in de volle maat aan ons gegeven en is het blijkbaar nodig dat onze weg er naartoe zo lang is en dat we er elke keer maar zo weinig van ontvangen? Waarom vraagt dit dan zoveel van ons en put het ons uit? Om op elk niveau van dit pad steeds om hulp te vragen en ons tot de Schepper te wenden.

Zoals we in het begin het fysieke bestaan inwisselen voor spiritualiteit, zo wisselen we later spiritualiteit in voor de Schepper. Het bereiken van spiritualiteit is namelijk uiterst belangrijk voor mij, maar het contact met de Schepper is uiterst belangrijk voor ons allen. En dit is de ware reden voor het lange pad en de werkelijkheid waarin wij ons bevinden.

From the 4^th part of the Daily Kabbalah Lesson 5/13/14, Writings of Baal HaSulam

Filed under: Spiritueel Werk - Geen reacties→

In de praktijk vindt de stijging op de spirituele ladder van het ene niveau naar het volgende, op de volgende manier plaats. Stel je voor dat we tien mensen bijeen brengen en dat er een gezamenlijke afweerkracht van één kilo werkzaam is. Als we deze weerstand overwinnen, rijzen we naar het eerste niveau.

Op dat eerste niveau zijn we – zoals eerder – weer met tien mensen, maar de haat tussen ons is toegenomen tot min tien kilo in plaats van min één kilo. Dit betekent dat het zo zou kunnen zijn dat we, om onze stijging voort te zetten, met een groter aantal mensen moeten gaan werken. Dit kan noodzakelijk zijn met betrekking tot kwaliteit en eveneens met betrekking tot zowel kwantiteit als kwaliteit.

Een groep wordt gevormd door een aantal mensen die de verplichting op zich nemen om zich te verbinden tot één persoon met één hart. Als wij hiertoe bereid zijn, worden we – op basis van dit Doel dat we misschien nog niet bereikt hebben – al een Kabbalistische groep genoemd. Op het moment dat we het eerste niveau van de verbinding tot één bereiken, wordt het Hogere Licht meteen ontdekt en onthult de Schepper zich in onze verbinding.

We hebben hard aan ons ego gewerkt en we hebben het eerste niveau bereikt, het zwakste Licht van Nefesh (Ohr Ha Nefesh) (Licht van de Ziel). Daarna ontdekken we een nog groter egoïstisch verlangen waaraan we moeten werken. Plotseling ervaren we dat er tussen ons een vlammende haat aanwezig is en dat we meningsverschillen hebben die we door nog moeilijker werk moeten overwinnen. Als wij ons dan met elkaar verbinden, wordt Ohr Ha Ruach (Licht van de Geest) onthuld.

Hierna ontwaakt een nog groter ego in ons en om dat te overwinnen en ons met elkaar te verbinden, moeten we ons nog meer inspannen. Op die manier ontdekken we Ohr Ha Neshama (Licht van de Ziel), hierna ook Haya (de laatste correctie van Malchut) en tenslotte Yechida.

Het ego blijft groeien en wij overwinnen het door ons steeds sterker met elkaar te verbinden, zo bereiken we een steeds grotere onthulling van de Schepper. Deze niveaus noemen we: Nefesh, Ruach, Neshama, Haya, Yechida—NRNHY

Omdat het ego groeit, wordt het werk steeds moeilijker, we raken steeds verder van elkaar verwijderd en dan zijn we in staat om ons op een nog hoger niveau met elkaar te verbinden. Dit verstaan we onder werken in de groep.

From the Convention In France “One For All And All For One,” Day Two 5/10/14, Lesson 3

Filed under: Groepswerk, Spiritueel Werk - Geen reacties→