Baal HaSulam: Matan Torah (De Schenking van de Torah), item 13: De Torah bevat twee delen: 1) Mitzvot tussen de mens en God en 2) Mitzvot tussen mensen onderling. Beide hebben hetzelfde doel: het schepsel naar het einddoel brengen: Hechting aan Hem.

Mitzvot die betrekking hebben op de verhoudingen tussen mensen worden samengevat in het principe ‘Heb je vriend lief als jezelf’. Mitzvot die gaan over de verhouding tussen de mens en de Schepper worden samengevat in het principe ‘Heb de Heer, je God, lief’. Er zijn dus twee niveaus op het pad naar de vervulling van de Mitzva van liefde: eerst vervult de mens dit gebod naar de mensheid toe en als hij daarin slaagt, komt hij tot een totale liefde voor de Schepper.

Waarom is dit proces in twee delen verdeeld? Als de breking van de kelim (vaten) niet had plaats gevonden, waardoor mijn wereld bewoond lijkt te zijn door veel mensen, zou ik geen basis, geen fundament hebben om correcties te maken, want dit moet in het verborgene gebeuren.

Anderzijds, als de Schepper zich aan mij onthult, ben ik verkocht, volkomen afhankelijk, ik cijfer mezelf helemaal weg, ik besta niet meer en mijn vrije wil is verdwenen. Om kort te gaan, in dat geval kan ik alleen maar geven, want dan ik heb geen keuze. Als ik naar Hem kijk heb ik geen andere keuze. Hij bestuurt mij, staat boven mij en ik word een ‘engel’ die niet uit vrije wil gevend is.

Om een vrije wil te hebben moet ik los staan van de Schepper en leren geven, maar niet onder dwang opgelegd. Dan word ik wakker door lijden. De storm Sandy wordt bijvoorbeeld gestuurd of een tsunami. Maar zulke rampen brengen me niet tot correctie, want ik voel niet dat ze regelrecht van de Schepper komen en zo behoud ik mijn vrije wil. Al met al bevinden we ons voortdurend in een staat van vaagheid.

Deze wereld is aan ons gegeven om vrij te kunnen zijn van de Schepper en daarom zijn er twee soorten Mitzvot. Er zijn Mitzvot die gaan over de verhoudingen tussen mensen onderling, wij houden ons daaraan zonder enige verplichting. Er ontstaat in ons een toenemende erkenning dat ze nodig zijn en in de loop van de tijd, als we meer ervaring krijgen, gaan we begrijpen dat we daarin ook vrij zijn.

Als ik daar nog niet zo over denk, word ik door een stok naar voren geduwd en vooruit getrokken door het punt in het hart. Ik kijk niet meer om me heen, ga alleen maar vooruit en val terug. Is dit dan vrije wil?

Onderweg beginnen we echter een verbinding met elkaar op te bouwen, we voelen dat we vrijheid hebben in de weerstand tussen de Schepper en Farao. De werkelijke vrijheid is verborgen in dit middelpunt, in de vermenging tussen goed en kwaad (de Klipa of Noga). Daar wordt de intentie, namelijk de mens, geboren. De intentie is de ware mens.

De Mitzvot zijn dus in twee gedeelten verdeeld, omdat wij ons in een staat van verborgenheid moeten bevinden om een vrije wil te hebben, we vervullen dus eerst de Mitzvot tussen mensen om daarna de Mitzvot tussen de mens en de Schepper te kunnen vervullen.

Het aantal Mitzvot wordt door onze 613 verlangens bepaald, die in de ziel verdeeld zijn in 248 ‘organen’ en 365 ‘pezen’. We moeten al deze verlangens corrigeren door middel van de intentie om te geven.

From the 4^th part of the Daily Kabbalah Lesson 11/4/12, “Matan Torah (The Giving of the Torah)”

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Liefde, Mitzvot, Thora - Geen reacties→

Het doel van de groep is: ons verheffen naar het menselijke niveau. Dit is alleen mogelijk door de grootheid van de Schepper, wat wij in onze duisternis niet zien. Maar juist in de duisternis kunnen wij onder elkaar nieuwe waarden laten gelden, die niet gebaseerd zijn op egoïsme.

Wij weten dat deze waarden volkomen onlogisch zijn, want anders zouden ze van ons ego afkomstig zijn. Maar het spirituele fundament bevindt zich boven het ego, zoals de Sefira Yesod zich boven de Sefira Malchut bevindt. Alles hangt dus af van het fundament waarvoor we kiezen: het is of alleen maar stof dat volkomen levenloos is, ofwel stof van de aarde (Adamah) wat al lijkt op (Domeh) de Hogere, op een mens (Adam), gelijkvormig aan de Schepper.

Alles is afhankelijk van waar wij voorrang aan geven en van wat wij belangrijk vinden. We gaan spelen met de belangrijkheid van de Schepper, van de leraar, de groep, de studie en het Doel en het wordt een uiterst belangrijk en serieus spel in de groep. Dat komt doordat wij in ons ego, in ons verlangen, alleen maar duisternis zien. Het ego groeit voortdurend, daarom neemt de duisternis toe. Maar als wij boven deze duisternis de grootheid van ons gezamenlijke Doel ontwikkelen, krijgt een ieder in de groep brandstof en energie, om door de duisternis heen vooruit te komen.

In plaats van verder te komen door een stok die ons vooruit duwt, kiezen we er zelf voor om voorwaarts getrokken te worden, naar de grootheid van de Hogere, de grootheid van de eigenschap van geven, wederzijdse hulp, verbinding, naar liefde en naar de allerhoogste waarden die specifiek zijn voor de aard van de Schepper.

Een Kabbalistische groep is gebaseerd op dit Doel en de groep moet zo het Doel voortdurend voor ogen houden, de basis, steeds nauwkeuriger. De mensen die deel uitmaken van de Kabbalistische groep zijn helden, in kwaliteit, niet in kwantiteit. Alleen mensen die op deze manier werkelijk verder kunnen komen, moeten zich erbij aansluiten. Daarin ligt onze kracht, omdat we de grootst mogelijke gelijkvormigheid met het Licht willen bereiken, om in hoogte te groeien, niet in breedte.

Daarom komen we hier samen: om een groep te vormen waarin een ieder van ons in dezelfde geest handelt, namelijk geven aan de Schepper. En om aan de Schepper te kunnen geven, moeten we beginnen om aan de mens te geven, dit wordt ‘liefde voor anderen’ genoemd.

Uit: ‘Het Doel van de Groep’, Rabash

From the 1^st part of the Daily Kabbalah Lesson 10/09/12, Writings of Rabash

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Gelijkvormigheid met de Schepper, Groepswerk, Liefde - Geen reacties→

Ik ben er heel blij mee, dat we de grootheid van de altruïstische Kracht beginnen te begrijpen door middel van onze onderlinge verbinding, want dit is, in het algemeen gesproken, de enige manier om ermee te leren omgaan. Dit gebeurt als we samenkomen in de groep en min of meer gaan proberen om de staat van geven, liefde en onderlinge verbinding opnieuw in het leven te roepen en te verspreiden. Als we voor elkaar garant staan, in gezamenlijke eenheid, gaan we langzamerhand voelen wat de verbinding in dit samenzijn ons kan geven en hoe ongewoon het is.

Op basis van wat ik uit de praktijk weet, denk ik dat het het allerbelangrijkste is om iets onaards te voelen, iets speciaals, wat in een mens naar bovenkomt. In dat gevoel gaat zich die eigenschap vormen, die voorheen onbekend was. Men weet dat het alleen mogelijk is in de verbinding met anderen.

Dan kan het gebeuren, dat deze eigenschap langzamerhand weer verdwijnt, als in een mist onzichtbaar wordt, kracht verliest en in het niets oplost, maar hij blijft wel in de mens opgeslagen, als een zogeheten Reshimo. En een mens wil deze eigenschap opnieuw bereiken, leren kennen, begrijpen, eraan denken. Maar dit is niet genoeg, we moeten deze eigenschap voortdurend in onszelf aanmoedigen en voeden, zoals elk fysiek orgaan groeit en ook elke eigenschap, als we er voortdurend tijd aan besteden. Als we dit bij herhaling doen, laat deze eigenschap nieuwe kenmerken zien, nieuwe verbindingen, het wordt anders dan voorheen. Als we deze eigenschap uit het donker, waarin hij verdwenen was, tevoorschijn laten komen, ontdekken we nieuwe dimensies.

Daarom liggen er nog niet eerder ontdekte wegen, niveaus en staten voor ons. Op dit pad zullen we zeker veel overwinningen behalen en hogere staten beleven, maar ook teleurstellingen en – zoals het dan lijkt – verlies. Vanuit dit alles zullen wij – door onze voortdurende inspanning, met behulp van een aantal workshops en conventies – een punt bereiken, waarop deze Kracht, die zich in ons zal openbaren, zo duidelijk voelbaar zal worden en binnen ons bereik zal komen, dat wij er zeggenschap over zullen hebben. We zullen een wederzijdse wisselwerking gaan ervaren en hetzelfde gevoel hebben als twee partners, die elkaar aanvoelen tijdens een dans.

Ik hoop dat we bij de volgende conventie, en misschien zelfs eerder, de staat zullen bereiken van deze onderlinge wisselwerking tussen de mens, de Kracht van geven en de kracht van ontvangen (de mens is de middellijn). Het is volkomen afhankelijk van de mate van intensiteit, waarmee wij in onszelf de staten kunnen ontwikkelen die we nu hebben beleefd en of we eraan vasthouden. Alles ligt dus voor ons open.

From a Virtual Lesson 9/23/12

Filed under: Eenheid, Gelijkvormigheid met de Schepper, Groepswerk, Innerlijk Werk, Wederzijds Garant staan - Geen reacties→

De wijze waarop alle schepselen met mij omgaan, noemen we de Schepper. Waar kan ik Hem onthullen? In mijn houding naar hen toe!

Wanneer zal ik Hem onthullen? Als ik met hen omga vanuit liefde en belangeloos geven.

Wat zal ik dan van hen gaan ontdekken? Dat zij onafscheidelijke delen van mij zijn, die zinvol zijn voor mij en die ik nodig heb. Er bestaat niets in de wereld dat mij zou kunnen beschadigen of vijandelijk naar mij is.

Dit wil zeggen dat ik ontdek dat alle schepselen ofwel met mij omgaan vanuit geven om te geven – waarover geschreven staat: “Wat jij verafschuwt, doe dat je naaste niet aan” – ofwel vanuit ontvangen om te geven, namelijk vanuit: “Heb de ander lief zoals jezelf”. In essentie is dit de houding van de Schepper naar mij toe, Hij brengt al deze manieren van omgang met elkaar als het ware naar het hoogste niveau.

From the 3^rd part of the Daily Kabbalah Lesson 8/8/12, The Study of the Ten Sefirot

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, De Schepper, Geven, Liefde - Geen reacties→

In de Schepper is uitsluitend liefde aanwezig. Maar omdat we geen idee hebben over wat liefde is, heeft de Schepper verschillende mogelijkheden in het schepsel geschapen, waardoor we liefde kunnen bereiken.

Liefde is iets vreemds wat ons ego niet begrijpt, het is tegennatuurlijk. Hoe is het mogelijk dat ik – door de verschillende smaken te proeven die de gastheer voor mij bereidt – de liefde van de gastheer ga voelen? Wat heeft het een met het ander te maken?

De essentie van de schepping is: ‘iets uit het niets’. In het ‘niets’ is iets aanwezig van het ‘iets’. Dus van het ‘niets’, van het verlangen om te ontvangen, kan ik het ‘iets’ bereiken, dit betekent dat ik liefde kan bereiken door een indruk in het verlangen om te ontvangen, en die liefde is een eigenschap die in elk opzicht volkomen afgescheiden is van het schepsel.

Er doet zich plotseling een soort wonder voor als het verlangen om te ontvangen, door een aantal handelingen en indrukken in dat verlangen, een eigenschap bereikt die tot de hoge Goddelijke natuur behoort.

Dit blijft voor ons iets volkomen onbegrijpelijks, hoe kan zo’n wonder, genaamd ‘liefde’, geboren worden uit de handelingen van ‘geven en nemen’? Dit heeft niets te maken met het verlangen om te ontvangen.

Ieder keer weer, op elk niveau, moeten we de handelingen en de indrukken die wij in het verlangen om te ontvangen ervaren, voltooien, zodat wij ze allemaal bijeen kunnen brengen en opstijgen naar het niveau waarop we de eigenschap van liefdevol geven bereiken.

From the 3^rd part of the Daily Kabbalah Lesson 9/3/12, The Study of the Ten Sefirot

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Gelijkvormigheid met de Schepper, Liefde - Geen reacties→

Als er verborgenheid is heb ik maar één keus: mij de grootheid voorstellen van de Hogere die mij bestuurt en al mijn staten bepaalt. De Hogere doet zich opzettelijk voor als klein om de lagere de gelegenheid te geven om te werken.

Als de Schepper, de hogere Kracht die alles in Handen heeft, wordt onthuld, zal er geen ruimte meer zijn voor mijn ‘geloof’, namelijk geven, omdat ik dan zal zien dat alles in Zijn Handen is en dan heb ik niets meer om voor te werken. Daarom vraag ik om verborgenheid.

Ik begin de verborgenheid te waarderen, omdat ik in Zijn verborgenheid leef. Als Hij is onthuld verdwijn ik. Als de Schepper is onthuld verdwijn ik totaal, want dan voel ik dat Hij alles bestuurt en bepaalt en dat ik niets doe, alsof ik niet besta.

Als de Schepper verborgen is heb ik de mogelijkheid om mij in te spannen, om te werken, kracht te zoeken. Het is duidelijk dat ik van Hem kracht krijg, maar ik voel ook dat ik besta omdat ik leer om de verborgenheid te overstijgen en ik iets in mijzelf aan het bouwen ben. Dit is de eerste stap.

Als ik mijzelf eenmaal in die vorm kan bouwen in de verborgenheid waar ik naar vroeg voor mijzelf, en ik mijzelf kan opheffen naar de complete, spirituele Partzuf, bereik ik Galgalta veEynaim, de complete verlangens naar geven. Dan kan ik aan de Schepper vragen of Hij zich wil gaan onthullen.

Dan zal ik, zelfs als Hij is onthuld, niet verdwijnen, omdat ik al in de geestelijke wereld besta en ik vanuit mijzelf kan toevoegen aan Zijn onthulling, alsof Hij verborgen blijft. Ik laat mijn onafhankelijkheid zien, ondanks Zijn onthulling. Nu stoort Zijn onthulling mij niet, in tegendeel, ik ontvang daardoor extra mogelijkheden om te werken. Uiteindelijk kan ik, ondanks het feit dat de Schepper is onthuld, overeind blijven zonder mij voor Hem weg te cijferen. Dit wordt genoemd: ontvangen ten behoeve van geven, het niveau van liefde.

From the 2^nd part of the Daily Kabbalah Lesson 8/29/12, Writings of Rabash

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Gelijkvormigheid met de Schepper, Onthulling - Geen reacties→

Vraag: Zijn de principes die Rabash voor ons beschrijft in zijn artikelen noodzakelijk om spiritualiteit te bereiken of is het voldoende als we ons houden aan de groepsregels? Een voorbeeld: kan ik een vriend bekritiseren als ik denk dat het in zijn belang is, dat ik het doe uit liefde voor hem?

Antwoord: Je hebt het recht niet om iemand iets voor te schrijven, omdat je altijd wel een argument vindt om wat je doet te rechtvaardigen. Je moet je vriend zien als groot in ‘geloof boven de rede’. Dit betekent dat je het feit accepteert dat hij groot is en dat alleen jouw egoïstische blik dat niet kan zien. Maar! We hebben hier met twee maaren te maken.

Het eerste maar is de vraag of hij een echte vriend is: doet hij mee in de verbinding en de eenheid in de groep? Dit is de belangrijke voorwaarde en uiteindelijk de enige. Verlangt hij ernaar om bij te dragen aan de verbinding en de eenheid in de groep? Als hij dat doet is hij een vriend, als hij dat niet doet is hij geen vriend.

Ten tweede, kritiek mag alleen gaan over zijn deelname aan de groep of het werk dat hij doet. Als hij hier bijvoorbeeld werkt als elektricien of in disseminatie en hij iets niet goed doet, geven wij kritiek, hiermee proberen wij een misstap van hem te corrigeren. Maar dit is van geen enkele invloed op mijn liefde voor hem als vriend. In een geval als dit behandel ik hem als iemand die fysieke arbeid verricht, dat is alles. Deze twee aspecten hebben niets met elkaar te maken.

Als hij een echte vriend is, als hij namelijk werkt voor verbinding en eenheid, moet ik hem eenvoudigweg accepteren als absoluut, als de Schepper. “Van de liefde voor de schepselen naar de liefde voor de Schepper”. Het gaat over hetzelfde! Rabash schrijft er prachtig over als hij zegt dat de groep uiteindelijk alleen gecorrigeerd wordt door liefde tussen alle leden van de groep, dit wordt de Schepper.

Wij bekritiseren een vriend dus niet, maar brengen openlijk onze liefde voor hem tot uitdrukking. Dit is een essentiële voorwaarde. Op deze manier werken wij correct tegen ons ego in.

From the Kharkov Convention “Uniting to Ascend” 8/16/12, Preliminary Lesson

Filed under: Conventies, Eenheid, Egoïsme, Groepswerk, Liefde - Geen reacties→

Uit een brief van Baal HaSulam (no. 8): Wij zien al eeuwenlang, tot op de dag van vandaag, hoeveel mensen hun leven hebben vergiftigd met allerlei vormen van lijden en zelfkwelling en dit alleen met het doel om een zekere betekenis te vinden in het dienen van de Schepper of om de Bestuurder van de wereld te leren kennen! Zij hebben allen hun leven tevergeefs verknoeid en ze hebben deze wereld op dezelfde manier verlaten als zij hier kwamen en niets bereikt. Waarom heeft de Schepper al hun gebeden niet beantwoord? Waarom nam hij naar hen een trotse houding aan? Waarom kwam Hij hen geen stap naderbij? Wordt hij daarom ‘De meest trotse van allen die trots zijn’ genoemd?

In het menselijk ras leeft een bitter misverstand waardoor mensen via verkeerde wegen de hoogste Kracht zoeken om zo de oorzaak van hun moeilijke leven te ontdekken. Een dergelijke zoektocht is niet juist, omdat we niet binnen het kwaad moeten zoeken, maar duidelijk moeten krijgen waar de bron van het goede is en naar Hem moeten streven, naar het bereiken van gelijkvormigheid met Hem, in plaats van een wachtende houding aan te nemen in de situatie waarin je je nu bevindt en aan Hem te vragen of Hij je leven, op dezelfde plek waar je nu bent, wil verbeteren.

Daarom schrijft Baal HaSulam in zijn brief: Wij zien al eeuwenlang, tot op de dag van vandaag, hoeveel mensen hun leven hebben vergiftigd met allerlei vormen van lijden en zelfkwelling en dat alleen met het doel om een zekere betekenis te vinden in het dienen van de Schepper. Wat voor soort dienst aan de Schepper is dit als de mens lijdt en wordt gekweld en hierin tegelijkertijd ook op zoek is naar een hogere betekenis? Dit was het doel niet.

Bij een dergelijke benadering hebben we met verschillende vertekende opvattingen te maken en daarom hebben allen die dit pad hebben gevolgd hun leven tevergeefs verknoeid. De een probeerde de situatie voor zichzelf te verbeteren zonder verder ook maar iets te veranderen. De ander was op zoek naar een methode om in zijn eigenbelang controle uit te oefenen op de Schepper. Een derde verwachtte dat hij door zijn lijden dichter bij de Schepper zou komen en een beloning zou krijgen voor zijn lijden. Er staat zelfs geschreven: “Het lijden verzacht het egoïsme, zoals zout het vlees verzacht”. Hieruit komt het gebruik om te vasten voort en het uitspreken van gebeden, we vinden dit in alle religies terug.

Zij hebben allen hun leven tevergeefs verknoeid en ze hebben deze wereld op dezelfde manier verlaten als zij hier kwamen, omdat deze benaderingen niet de juiste waren. De Schepper wil niet dat wij lijden. Hij heeft niets anders van ons nodig dan dat wij Zijn Grootheid bereiken en met Hem versmelten, dit betekent: hetzelfde niveau bereiken als Hij.

Alles wat wij doen, behalve ons richten op gelijkvormigheid met de Schepper en dat willen bereiken, is volledig nutteloos en zal nergens toe leiden. En wat nog belangrijker is, denk niet dat lijden deel uitmaakt van het pad naar de Schepper. Als de mens lijdt is dat een teken dat hij de verbinding met de Schepper kwijt is, dat hij niet alleen van Hem verwijderd is, maar zich ook steeds verder in de tegengestelde richting van hem verwijdert.

Terwijl de ‘druppel van eenheid’, het punt van samensmelting, alleen wordt bereikt als de mens onophoudelijk streeft naar gelijkvormigheid met de Schepper, zoals er geschreven staat: “Van de liefde voor mensen naar de liefde voor de Schepper”. Alle andere wegen zijn onjuist.

Baal HaSulam schrijft dit vanuit grote bezorgdheid, het gaat hem aan het hart dat dit door de hele menselijke geschiedenis heen plaatsvindt, tot aan de dag van vandaag. Wat kunnen we eraan doen? Grijp de gelegenheid aan, we moeten aan iedereen proberen uit te leggen wat de waarheid is.

From the Preparation to the Lesson 7/29/12

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Lijden, Spiritualiteit - Geen reacties→

Filed under: video - Geen reacties→

Een mens cijfert zichzelf voortdurend weg, voert voortdurend de wil van de Schepper uit, ‘brengt zichzelf naar niets’ boven het verlangen uit, dat in hem groeit.

Eerst cijfer ik mijzelf weg boven het kleine verlangen uit van het levenloze niveau, dan ben ik zoals in de baarmoeder, in de ‘sluimer van negen maanden’. Vervolgens worden er verlangens in mij wakker, die tot het vegetatieve niveau behoren, en weer moet ik mijzelf ervoor wegcijferen, er tegenin.

Om mijzelf echter weg te cijferen, mijzelf tot niets te vormen, moet ik me daartoe verplichten. Door handelingen die tegen de Schepper zijn, creëer ik, wat genoemd wordt: ‘hulp tegen Hem’ en cijfer ik mijzelf weg door aan Hem te geven.

Tenslotte heb ik mij van alles ontdaan. Ik heb al mijn verlangens gebruikt, zoals er geschreven staat: “Alles is toegevoegd aan de algemene rekening.” Ik heb nog maar één vraag: mijzelf te kunnen wegcijferen, maar dit komt alleen omdat ik begrip heb en mijzelf en ieder ander, de hele wereld, voel. Juist daardoor is het voor mij mogelijk om mij aan de Schepper te hechten.

Vraag: Kunnen we zeggen dat wegcijferen van jezelf liefde is?

Antwoord: Liefde wordt niet tot uitdrukking gebracht door jezelf weg te cijferen, maar door grootheid, wanneer ik al mijn eigenschappen gebruik om te geven, belangeloos te geven. Liefde betekent dat ik geef, verbinding maak, in het algemeen gesproken: dat ik actief ben.

Jezelf wegcijferen is de eigenschap van een foetus, een baby, geen eigenschap van liefde.

From the 4^th part of the Daily Kabbalah Lesson 7/11/12, “Introduction to The Book of Zohar”

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Egoïsme, Liefde - Geen reacties→