Vraag: Wat kan ik overdag doen om mezelf voor te bereiden op de ochtendlessen, vooral voor het lezen van het Boek De Zohar, om zo maximale resultaten te verkrijgen?

Antwoord: Het is wenselijk voor een mens om altijd een boek met geselecteerde passages uit De Zohar of Kabbalistische uitspraken bij zich te hebben. Wanneer iemand gedurende de dag kan luisteren naar een opgenomen les, laat hem die dan beluisteren, als hij kan lezen, laat hem lezen en als hij alleen maar kan denken, laat hem denken.

Er zijn mensen die niet kunnen lezen, luisteren of denken over spiritualiteit op het werk, omdat hun werk hen volledig in beslag neemt en heel soms keren ze terug naar de intentie. Zo zijn er verschillende situaties.

Rabash placht altijd te zeggen, dat het wenselijk is om een eenvoudige fysieke baan te kiezen, waarvoor geen mentale of emotionele inspanningen nodig zijn. Maar vandaag de dag hebben we nauwelijks banen als deze. Daarom moet iemand een vast tijdsschema opstellen, bijvoorbeeld: zich ieder uur los maken van zijn werk en dan vijf minuten een verbinding maken met spiritualiteit.

Ieder mens moet proberen om al het mogelijke te doen in de situatie, waarin hij zich bevindt. Uit deze inspanningen bestaat zijn inzet.

From the 2nd part of the Daily Kabbalah Lesson 6/22/2011, The Zohar

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Zohar - Geen reacties→

Vraag: Wat zouden we van de komende congressen moeten verwachten. Welke intentie zouden we moeten opbouwen?

Antwoord: We naderen een aantal zeer krachtige veranderingen als gevolg van onze eenwording en ik hoop dat de komende aaneenschakeling van congressen ons zal helpen om een hele maand lang samen in deze intentie te blijven, zonder dit los te laten. Werk, familie, kinderen, persoonlijke problemen, ondanks dit alles laat ik onbewust in een hoekje van mijn gedachten ruimte vrij voor het allerbelangrijkste en ben ik constant bezorgd over onze eenheid, over hoe we verder komen van het ene congres naar het volgende, van één dag naar de volgende, in onze intenties en onze innerlijke solidariteit, tot we daar, diep in ons, de Schepper zullen onthullen.

We bestuderen dit theoretisch al een lange tijd. Dus laten we werkelijk wensen dat Hij wordt onthuld. We hebben dit duizenden keren gehoord – dus laten we ons hiervoor inspannen.

We kunnen niet twijfelen: “Alweer? Hoe vaak hebben we dit al meegemaakt?” We staan op de drempel van een doorbraak. En de wereld eist dit ook van ons. Want uiteindelijk bestaat er niet de geringste kans om ook maar één enkele oplossing te vinden. Op het internet zien we wat voor soort “oplossingen” er worden geboden als antwoord op de moderne crises, hoe mensen ze proberen te verhullen en te verzwijgen omdat ze geen enkele uitweg zien.

Op een wijze die comfortabel, helder en dicht bij de mensen staat, moeten we de wereld laten weten, dat er een oplossing is en hoe sneller we ermee beginnen om dit waar te maken, hoe minder we zullen lijden.

Daarom moet onze intentie bij de conventies beginnen met het “permanent leven” in de groep, dat is wat de hele mensheid naar de oplossing van de crisis zal brengen. Er is niets belangrijker dat we mogelijkerwijze kunnen voorbereiden of doen voor de wereld.

Juist nu zijn we op een zeer belangrijk punt aangeland: Er ligt een ziek iemand voor ons en zijn ziekte is bijna fataal, maar we kunnen een medicijn ontwikkelen en hem genezen. Hij zal dan niet alleen genezen, maar hij zal naar het niveau van de Schepper stijgen, naar een nieuwe, eeuwige dimensie.

Daarom moeten we het grootst mogelijk belang toekennen aan onze inspanningen en onze taak, de stijging die we gedurende deze dagen beginnen. We moeten onszelf verantwoordelijk houden voor wat voor soort taak we uitvoeren. Wie zijn wij om zo’n grote opdracht te ontvangen: om daadwerkelijk niet alleen deel te nemen aan de correctie van de wereld, maar aan die van de hele werkelijkheid?

We zouden een beetje trotser moeten zijn, dat zou ons helpen onze verantwoordelijkheid te voelen.

Filed under: Congressen, Crisis, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Eenheid, Eenwording met de Schepper, Gebed, Intentie, Wereld - Geen reacties→

Vraag: Waarom vindt de grootste vooruitgang juist plaats tijdens het lezen van het Boek de Zohar, zonder dat we er ook maar iets van begrijpen, alleen maar door de intentie te behouden?

Antwoord: Om Kabbalah te bestuderen heb je geen speciale mentale eigenschappen nodig, omdat het niet met het verstand wordt bestudeerd. Het tegenovergestelde is waar, mensen die zichzelf als intelligent zien en goed kunnen leren, dingen snel oppikken en een helder verstand hebben, ontwikkelen zich in het algemeen niet zo goed in Kabbalah. Dat komt omdat hun verstand en het zich bewust zijn van hun mentale eigenschappen hen afremt, die eigenschappen brengen hen naar het pad van rationele studie van deze wetenschap, in plaats van verder te komen door loyaal te zijn aan de groep. Dit is een probleem.

Ik zou willen zeggen dat het juist de algemene, ”gemiddelde” mensen zijn, die succesvoller zijn in spirituele vooruitgang. De briljante studiehoofden die de wetenschap van Kabbalah gaan studeren, struikelen gewoonlijk meteen. Ik zie dat het lijkt alsof ze met het hoofd eerst in de diepe zee duiken en dan pas na vele jaren ”weer aan de oppervlakte komen”, nadat het water al hun trots, hun gevoel van superioriteit en macht heeft weggespoeld.

Laten we hopen, dat wij behoren tot degenen die succesvol zijn in verwezenlijking, meer dan degenen die een briljant verstand hebben.

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Gebed, Intentie, Zohar - Geen reacties→

Het enige dat ons kan helpen is onszelf wegcijferen tegenover de groep, de leraar en de Schepper. Dit houdt in, dat je je met de omgeving verbindt en er zoveel van in je opneemt als menselijkerwijs maar mogelijk is.

De geschiedenis biedt ons veel van zulke voorbeelden. Eén van hen is bijvoorbeeld Joshua Bin Nun, die het verdiende om de opvolger van Mozes te worden. Het is onze innerlijke kracht, die een mens leidt naar de laatste fase van correctie, die hem of haar liefdevol dichter bij de laatste correctie (Gmar Tikkun) brengt, nadat de kracht van Mozes zijn deel heeft gedaan.

Het is het meest verheven niveau van ontvangen om te geven! En hoe verdiende Joshua dit? Hij verdiende het door Mozes te helpen, terwijl Mozes de mensen aan het onderwijzen was: Hij maakte de ruimte schoon en “zette de banken recht”.

Met andere woorden, hij was toegewijd aan wat zijn leraar deed en wilde zijn onafscheidelijke deel zijn en daardoor de wijsheid van Mozes ontvangen. Hij was het die het verdiende en niet de studenten die aan het studeren waren. Hij studeerde niet eens, maar ontving de spiritualiteit “Peh El Peh” (“van mond tot mond”, door het gemeenschappelijke scherm), door toegewijd te zijn aan zijn leraar.

En degenen die studeerden ontvingen het ook, ieder op zijn eigen niveau (ook zij waren grote Kabbalisten), maar niet zo verheven als Joshua Bin Nun. Waren ze niet op de hoogte van een dergelijk principe? Dat waren ze wel, maar ze konden het niet toepassen.

Het hangt er helemaal van af van hoe sterk iemand in staat is om zichzelf weg te cijferen tegenover de leraar en de groep. Ik zou eraan willen toevoegen, dat “geluk” hierbij ook een rol speelt. Dat wil zeggen, dat extra omstandigheden, waarvan we ons niet bewust zijn, een helpende hand bieden en zij dalen neer van Boven en “druppelen” naar beneden (“geluk” of “Mazal“, van het Hebreeuwse woord “Nozel” of “een straaltje, druppelen”). Het wordt sterk bepaald door de wortel van de ziel, door de voorbestemming.

Maar het gaat niet over wat niet aan ons is. We moeten doen wat aan ons is om te doen, dat is onszelf wegcijferen.

Het staat overal geschreven en het is voor niemand iets nieuws. Wat doen we als we er niet in slagen? Ik weet uit eigen ervaring hoe moeilijk het is om het te bereiken. Gewoonlijk struikelt een mens over de meest eenvoudige hindernissen: Ze lijken gemakkelijk te overwinnen, en toch kan hij het niet. Hij begrijpt zelfs, dat het in elk opzicht heilzaam is, zelfs in het lichamelijke, maar iets innerlijks verhindert hem om het te doen.

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Innerlijk Werk - Geen reacties→

Kabbalisten leren ons de weg naar de oorsprong, zodat ieder van ons de wortel van zijn ziel kan bereiken. Ze vertellen ons dat het belangrijkste de intentie is. Er is een kracht van Boven, Die ons wil corrigeren en ons door alle fasen heenleidt naar de uiteindelijke, verheven staat. We moeten onze vooruitgang echter vooraf laten gaan door onze eigen acties in de vorm van ons verzoek of onze wens.

Uiteindelijk moeten we “iets” gaan voelen, dat we nu nog niet kunnen waarnemen. We hebben niets om ons aan vast te houden, geen enkele mogelijkheid. Dat “iets” lijkt onbelangrijk en zonder betekenis. Waarom is dat zo? De reden hiervan is, dat het verschijnsel dat we moeten gaan voelen de kwaliteit van geven is en de liefde voor onze naaste. Dit is de kracht van de Schepper, de eigenschap genaamd “de Schepper”, Die alles omhult en de gehele realiteit vervult.

We begrijpen of voelen het niet en we zijn niet in staat om er dichterbij te komen. We zijn opzettelijk tegenovergesteld geschapen om het Licht vanuit de duisternis te gaan zien en het dan te begrijpen, te voelen en het zichtbaar te laten worden.

Het simpele Licht als zodanig zou ons verblinden. Daarom bestaan we en ontwikkelen we ons in de kwaliteit van ontvangen en geleidelijk aan verwerven we steeds meer details van waarneming. Dan komt er een moment, dat we beginnen te wanhopen over het ontvangen en we een impuls in de richting van het geven bereiken. Deze vonk die in ons ontwaakt is “het punt in het hart”.

Dan worden we dichterbij gebracht om het te bereiken. We worden naar een leraar, boeken en een omgeving gebracht. En nu kunnen we deze vonk ontwikkelen tot de werkelijke eigenschap van geven en voor liefde tot de naaste. Ons werk ligt in het uitvoeren van alle mogelijke acties die ons kunnen helpen om onze waardering voor de leraar, voor de primaire bronnen en de omgeving te laten toenemen. Wanneer we ze boven ons egoïsme verheffen, boven de kwaliteit van ontvangen, wordt de kwaliteit van geven belangrijker voor ons en beginnen we meer respect voor het Licht dan voor de duisternis te krijgen of voor de Schepper dan voor de schepping.

Ik lees hierover in de primaire bronnen en dat betekent, dat ik mij moet inspannen om dit te bereiken. Wanneer ik er echter mee geconfronteerd word, wanneer ik mij voorneem om geven meer te gaan respecteren dan ontvangen, ontdek ik in mezelf, dat ik het nutteloos vind en er geen belangstelling voor heb. Ik voel dat ik helemaal niets geef om de leraar, de groep of de boeken. Alles verliest smaak.

Waardoor? Het komt omdat mijn egoïsme, mijn verlangen naar genot, hier helemaal geen voordeel in ziet. Integendeel, vanaf dat moment voelt het, dat wat in het verschiet ligt verlies is.

Hoe kan ik mezelf iets slechts bezorgen wanneer ik helemaal de wil om te genieten ben?
Ik ben hiertoe eenvoudigweg niet in staat. De mogelijkheid om mezelf pijn aan te doen heb ik niet in me.

Wat moet ik dan doen? Het blijkt, dat mijn vooruitgang richting de Schepper bestaat uit het mij voortdurend afscheiden van wat mij nu lijkt “goed” te zijn. Bovendien benadert het meer “het kwaad”. Is dat wel mogelijk?

Het antwoord op deze vraag kan alleen verkregen worden door de wetenschap van Kabbalah.

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Egoïsme, Gebed, Intentie - Geen reacties→

Vraag: Welke intentie, welke eis moeten we hebben wanneer Pesach begint?

Antwoord: Er is geen andere intentie of gedachte dan het denken over de vereniging. In onze vereniging willen we de Schepper onthullen, omdat de Schepper de eigenschap van het schenken en van de liefde is, de fundamentele kracht van het universum, die we in ons willen onthullen.

Het is geen liefde die we “uitvoeren” deze kracht treedt in werking boven ons egoisme. Zoals wordt gezegd: Liefde zal alle zonden bedekken. Het ligt boven de haat, en samen vormen ze de sensatie van de Schepper voor mij.

Tegelijkertijd kan maar een kracht in mij regeren, maar niet allebei tegelijkertijd. Hoe groter het gat (verschil) tussen liefde en haat, des te groter zal de Schepper in mijn ogen zijn.

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen - Geen reacties→

Vraag: Wij weten uit ervaring dat er stijgingen en dalingen zijn op het spirituele pad. Wat kan mij helpen om te voorkomen dat ik wegloop van het ‘slagveld’?

Antwoord: ‘Weglopen’ betekent niet dat je uit het zicht bent. Integendeel, je blijft bij de lessen zitten, je bent vriendelijk en behulpzaam naar je vrienden, je past alle groepsregels toe, je neemt deel aan de taken en je betaalt Maaser, maar eigenlijk ben je al lange tijd geleden ontsnapt naar een andere plaats met je gedachten en gevoelens. Of misschien is de gewoonte om in de groep te zijn een tweede natuur voor je geworden. Dit wordt bedoeld met weglopen.

Je bent fysiek op de juiste plaats, maar we worden niet beoordeeld op lichamen, maar op verlangens en intenties, die lang geleden al ver weg gezakt kunnen zijn. En dat betekent, dat je hier niet bent. Met andere woorden, tijdens de studie neem je niet deel met je verstand en gevoel, je verlangens en gedachten met de bedoeling om het Licht, dat hervormt, waard te zijn. Dus het resultaat is, dat je ontsnapt.

Je zit hier een aantal jaren je broek te verslijten en later vraag je je af: “Waar is nu mijn beloning?” Dat betekent dat je egoïstische opvattingen over een beloning totaal niet veranderd zijn.

Daarom moet iemand zichzelf controleren: Ben ik aan het ontsnappen of niet? Dit werk moet onophoudelijk worden gedaan, elk moment. Zoals Baal HaSulam schrijft in item 18 van de ‘Inleiding tot de Talmoed Eser Sefirot’: Het is belangrijk om niet te worden afgeleid van het allerbelangrijkste: het Licht dat hervormt, dat verborgen is in de Torah.

Allereerst moet dit gedaan worden tijdens de studie. Zelfs wanneer iemand zich heeft voorbereid, zou hij in gedachten tijdens de les weg kunnen lopen van het doel. Als je de intentie vijf minuten hebt vastgehouden en daarna verloren bent, zijn alle drie uren verspild.

Van het 1e deel van de  Daily Kabbalah Lesson 2/7/11, Geschriften van Rabash

Verwante Materialen (Engels):
How To Turn A Descent Into An Ascent
The Timer Keeps Ticking
Tuning To The Wave Of Bestowal

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Innerlijk Werk - Geen reacties→

Vraag: Kunnen we de gemeenschappelijke intentie bouwen voordat de les begint? En zo ja, hoe doen we dat?

Antwoord: De gemeenschappelijke intentie moet gebaseerd zijn op het gezamenlijke doel. Ons uiteindelijke doel is om vreugde te schenken aan de Schepper, waarbij we ons vergelijken met Hem. Om dit te bereiken, moeten we Hem leren kennen, omdat Hij wil dat we Zijn liefde en goedheid zien. Het is niet onze persoonlijke behoefte; de Schepper heeft de wens dat wij Hem leren kennen.

Iets leren kennen betekent dat we een gelijkwaardige vorm krijgen. Vandaar dat we ons best doen om al onze inspanningen te richten naar het doel van geven. Ik oefen mijn inspanning niet uit om mijn egoïsme te bevredigen, maar ik hunker ernaar om uit mezelf te stappen en ik wens de Schepper te vinden om Hem daarmee grote vreugde te schenken.

Om dit te bereiken moet ik Kelim (eigenschappen, vaten) van geven bezitten en ik wend mij tot de hulp van het Licht, dat in de Kabbalistische teksten, met name in het boek de Zohar, verborgen is. Het Licht kan mij hervormen en helpt me over de afgrond die ligt tussen mijn eigenschappen van ontvangen (ontvangende Kelim) en geven (schenkende Kelim).

Echter, wanneer ik er als persoon alleen aan denk, is er niet voldoende kracht. Het handhaaft zelfs niet mijn vermogen om de intentie van het geven vast te houden. Aan de andere kant, wanneer ik met anderen als een schakel in de keten samenwerk, in één verlangen, waarin iedereen zich wegcijfert voor alle anderen, wint onze gemeenschappelijke geest aan grote kracht. Kabbalisten die deze stadia al gepasseerd zijn, beloven ons dat dit de weg is naar het succes.

Daarom ben ik blij dat ik me tussen de vrienden bevind en in staat ben om samen de intentie te bouwen door mijzelf zoveel mogelijk weg te cijferen met de bedoeling om uiteindelijk vreugde te schenken aan de Schepper. Op deze manier worden we gelijk aan de Schepper in kwaliteiten en leren we Hem in dezelfde mate kennen en bovendien bereiken we verbondenheid met Hem.

Daarom moeten ons voorbereiden vóór de les en de les beginnen met een volledig gevuld verlangen. Door erover te denken, ‘warmt iemand zich meer en meer op’, totdat hij er uiteindelijk in slaagt. Er staat geschreven: “Mitzva (gebod) zonder intentie is als een lichaam zonder ziel.” Er is je een gebod gegeven om de Torah te bestuderen, een Kabbalistische methode die is ontworpen om de kwade neiging te hervormen. Met de hulp daarvan, zul je de eigenschap van geven bereiken, liefde voor alle anderen voelen en uiteindelijk voor de Schepper. De Torah is afgeleid van het Hebreeuwse woord “Ohr” (licht) en van het woord ” Oora’ (instructie).

Maar wanneer je jezelf niet hebt uitgerust met de noodzakelijke intentie, zit je als dood in de les en je voert mechanische acties uit, waaraan de geest en het Levenslicht ontbreken. Dus is het aan jou om te beslissen waar je ’s nachts voor opstaat en wat je doet.

Zelfs wanneer iemand niet in staat is om zijn intentie vol te houden, laat hem dan tenminste voelen hoezeer het hem ontbreekt. De pijn in het hart die wordt veroorzaakt door het lege bittere hart, is net zo belangrijk.

From the 1st part of the Daily Kabbalah Lesson 12/1/2010, “Introduction of The Book of Zohar,” Article “The Buds”

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Innerlijk Werk - Geen reacties→

Vraag: Als alleen het verlangen werd geschapen, wat is dan de intentie? Is dat ook een soort verlangen?

Antwoord: Nee, dat is niet zo. Intentie komt van de Schepper. Iedereen heeft een punt in het hart: “het deel van de Schepper dat ons van Boven is gegeven”.

Het is namelijk zo, dat we het resultaat zijn van het breken. Vóór ons bestaan was er een systeem van oneindigheid (Ein Sof), waar het hele verlangen en het Licht één waren. Daarna ondervonden we het systeem van het breken van de Kelim (vaten).

Wat heeft het ons opgeleverd? Nu we hier in de materiële wereld zijn, hebben we nog steeds verlangen, maar in plaats van het Licht, zijn er nog slechts vonken. Ons verlangen is gebroken en handelt uitsluitend met een egoïstische bedoeling om te ontvangen. In de loop van de geschiedenis, van generatie op generatie, van leven naar leven, heeft het zich ontwikkeld op het levenloze, vegatieve, en dierlijke niveau.

Ten slotte, tijdens één van deze levenscycli, bereikt men de laatste fase, wanneer een punt, een Lichtvonk, het deel van de Schepper dat van Boven gegeven is, in iemand tevoorschijn komt. “En ik?” vraagt het, wanneer het zich bewust wordt van het leven en dit gebeurt wanneer men een innerlijk conflict voelt.

Op het dierlijke niveau komen zulke innerlijke conflicten niet naar boven, omdat we ons op dat niveau ontwikkelden door instinctieve impulsen en driften. We wilden anderen tot het uiterste gebruiken om te slagen in alles wat we deden.

Alle mensen, jong en oud, streven ernaar om het beste uit deze wereld te bemachtigen. Ze bestaan slechts in één verlangen: de wil om genot te ontvangen. Ze denken dat dit het waard is om voor te leven en stellen geen vragen naar iets groters dan dat. Immers, vragen groeien van binnenuit, vanuit de innerlijke vruchtbare grond en tot die tijd zijn we slechts zoogdieren. Wij zien belangrijke kwesties door het prisma van ons verstand en verschillende overtuigingen.

Dit gaat door tot de mens wanhoopt van verlangen, totdat zijn of haar punt in het hart zich ontvouwt, wat onze generatie kenmerkt. Dus, het punt in het hart is het begin van de ziel. Dit brengt de menselijke ontwikkeling op gang.

From the 1st part of the Daily Kabbalah Lesson 1/7/2011, Writings of Rabash

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Egoïsme, Evolutie, Innerlijk Werk - Geen reacties→

Vraag: Als we egoïsten zijn, betekent dit dat ieder eventuele verlangen om te geven een illusie is?

Antwoord: Het is een totale illusie, een absolute leugen. Als ik aan iemand denk, denk ik over mijzelf met toevoeging van een pseudo verbinding met een ander persoon. In het echt, bestaat het niet, er is niemand anders. Al mijn waarnemingen en indrukken blijven in mijn verlangen, en dit is de enige premisse waarop ik een berekening kan maken.

Vraag: waarom zitten we hier dan en hopen we dat we willen geven? Hoe kon een dergelijke wens in ons ontstaan?

Antwoord: Dit komt omdat onze verlangen in staat is om zichzelf te ervaren als zodanig diep van binnen terwijl aan de buitenkant het kan voelen als niet het zelf, maar iemand anders. Niets was gebroken, maar de gedachte, de bedoeling, het idee dat we allemaal versnipperd en losgekoppeld zijn. Verlangens zelf, kunnen niet breken, het was de intentie dat brak, het besef van eenheid.

Daarom vallen we in de illusie dat dat ene verlangen dat door de Schepper is gesplitst, gebroken en verdeeld is over meerdere stukken. Deze illusie wordt weergegeven in het verlangen zelf.

We hebben interne Kelim (verlangens, vaten) de “wortel”, “ziel”, “lichaam “waarin ik mijn “zelf “ervaar. Bovendien heb ik een externe Kelim, een “een bekleding” en een “kamer” die ik waarneem als niet “mezelf”. Wanneer ik mijn bekleding afscheur zal ik het niet uitschreeuwen van de pijn. Ik voel mijn omgeving niet, ondanks het feit dat dit ook mijn verlangen is. Zulke eigenaardigheden, het gebrek aan gevoeligheid verscheen er in.

Stel je voor dat wanneer je het wou, dat je alle Kelim in de authentieke vorm kon voelen. Dan zou iedere realiteit voor jou aanvoelen als je eigen vlees. Sterker zelfs, wanneer iemand een kras op de muur zou maken zou je het uitschreeuwen van de pijn.

Ons probleem is het gebrek aan intentie. De intentie werd beschadigd, en nu zien we niet de verlangens van anderen als relevant voor ons. Het hangt allemaal af van wat er aan iemand is geopenbaard. Onze enige taak is om van binnen te willen integreren. Terwijl ze onveranderd blijven, is de intentie van belang: of het is om te ontvangen of om te geven.

From the 1st part of the Daily Kabbalah Lesson 1/26/2011, Writings of Rabash

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Innerlijk Werk - Geen reacties→