De regels van de groep, de regels van de workshop in een cirkel en de regels die behoren te gelden voor het gedrag in de globale wereld, zijn nu dezelfde regels. Het zijn de regels van wederzijdse integratie, wederzijdse samenwerking en een zodanige verbinding dat we worden tot één mens met één hart.

In de komende conventie in Amerika moeten we leren dat de wijsheid van Kabbalah en de wijsheid van connectie hetzelfde is. De wijsheid van connectie waarmee we nu de wereld intrekken, is de eerste vorm van uitleg. Hierbij is er nog geen sprake van de hogere werelden en hun structuur, waar we in Kabbalah over spreken. Dat komt omdat we ze in ieder geval nu nog niet ontdekt hebben.

Maar hierna zullen we werkelijk met elkaar leren omgaan met de intentie om te geven. Als we voldoende oefenen en het Hervormende Licht van Boven aantrekken, zullen we plotseling gaan voelen dat we ons tot onze vrienden verhouden met een intentie om te geven. In deze relatie zullen wij het Licht van Nefesh, Ruach, Neshama, Haya en Yechida van de wereld Assiya ontdekken.

Daarna zal het Licht steeds sterker worden, afhankelijk van mijn houding ten opzichte van de vrienden. In overeenstemming met de intensiteit van de verbinding tussen mij en de anderen corrigeer ik de kelim (vaten) en ontdek ik het Licht van NRNHY.

De niveaus van spirituele stijging waar de wijsheid van Kabbalah over spreekt, zijn de afstanden die er tussen ons bestaan. De afstanden worden bepaald door de mate waarin wij tot elkaar naderen, de verbinding tussen onze harten, tussen onze verlangens tot één verlangen.

Hoe hoger ik stijg op de ladder van deze wereld naar Olam Ein Sof (Wereld van Oneindigheid), hoe dichter ik de gebroken zielen nader en we samen met hen tot één lichaam worden. Dan worden alle Lichten bijeen gebracht en geconcentreerd tot één enkele lichtstraal, alle kelim worden tot één kli (vat) verbonden en wij keren terug naar de staat Malchut van Ein Sof genaamd.

Het belangrijkste doel van de conventie is dat wij over de wijsheid van Kabbalah en de wijsheid van verbinding spreken als één wijsheid, één methode, zonder enige scheiding. Daartussen bestaat geen kunstmatige scheiding. Het is dezelfde wijsheid die uitlegt hoe wij – de mensheid in deze wereld die uiteen gevallen is en versplinterd – weer tot één geheel worden.

Zo bestaat ons praktische werk er nu uit om de wereld in te trekken met de wijsheid van verbinding of integrale educatie. Nadat wij de verbindingen tussen ons gaan ontdekken, ontdekken we dat wij de wijsheid van connectie hebben bereikt en dat is de essentie van de wijsheid van Kabbalah.

From the 1^st part of the Daily Kabbalah Lesson 6/16/14, “Preparation for the Convention in America”

Filed under: Conventies, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Disseminatie, Groepswerk, Spiritueel Werk, Verbinding - Geen reacties→

Vraag: U hebt gezegd dat wij workshops moeten organiseren over acute kwesties die het resultaat blijken te zijn van interacties. Is het noodzakelijk om deze situaties bekend te maken omdat zeker is dat zij zich kunnen opstapelen en dan als abcessen gaan fungeren of is het beter om van tevoren al workshops te organiseren?

Antwoord: Probeer alles te doen wat je kunt, de Schepper zal het gebruiken zoals het nodig is. Het is juist dat je aan de nabije toekomst denkt, maar het moet beter georganiseerd worden. Ik bedoel dat ik niet kan zeggen: “Wat er zal gebeuren, zal gebeuren want alles is in de Handen van de Schepper.” Op die manier realiseer ik mijn eigen vrije keuze niet.

Ik kan evenmin zeggen dat alles van mij afhankelijk is, want dan wil ik nergens meer aandacht aan schenken. Dat is ook niet juist. In het algemeen gesproken zeggen we vóór een handeling: “Alles is van mij afhankelijk,” en we zeggen dat op een manier alsof het werkelijk alleen van ons afhangt. Aan het einde van de actie zeggen we dat dit alles vanaf het begin door de Schepper was bepaald en alleen volgens Zijn besluit heeft plaats gevonden.

We kunnen stellen dat de regel is dat deze twee situaties, deze twee uiteenlopende situaties, alleen boven de Machsom (barrière) met elkaar vergeleken kunnen worden, als we met de middellijn gaan werken. Tot die tijd kunnen we alleen pogingen doen om ze met elkaar te verbinden. Ofwel alles is van mij afhankelijk, of alles hangt van de Schepper af. Probeer dus eerst alles aan jezelf toe te schrijven en later schrijf je het aan de Schepper toe.

From the Sochi Convention 6/9/14, Lesson 1

Filed under: Conventies, Groepswerk, Spiritueel Werk - Geen reacties→

De Midrash zegt (Rabbi Moshe Weissman), hoofdstuk ‘Shemini’: Omdat Nadab en Abihu grote geleerden in de Torah waren, besloten zij dat er een gebod was om meer vuur op het altaar te plaatsen dan al door Boven gegeven was. Zij formuleerden deze wet in de aanwezigheid van Mozes.

Hoewel het legale besluit juist was, werden ze toch door Boven gestraft met de dood omdat het niet mogelijk is om dit gebod in zijn ultieme vorm in de nabijheid van je leraar te formuleren zonder hem raad te vragen.

Het is niet mogelijk om een gebod in acht te nemen zonder je met de leraar te verbinden. Het is onmogelijk om boven hem uit te stijgen. Deze hiërarchie blijft tot aan Gmar Tikkun (het Einde van de Correctie) in stand.

Op het moment dat de student de neiging om zijn leraar te overheersen niet kan overwinnen, wordt hij verbrand.

Vraag: Wat betekent dat: zijn leraar overheersen?

Antwoord: Ontevredenheid uiten, kritiek, afwijzing: Wanneer gaat hij eindelijk dood zodat wij zijn plaats in kunnen nemen? Hier gaat het over.

Over het geheel genomen zijn dit natuurlijke eigenschappen die ontdekt moeten worden en aangeven hoe we behoren te handelen.

Vraag: Wat moet een student doen als hij zulke gevoelens in zichzelf ontdekt?

Antwoord: We moeten dit proces niet verstoren. Velen denken dat ik dit niet zie of hoor, dat ik de staat van de studenten niet begrijp, maar ik moet niet ingrijpen en hen daarmee van hun vrije wil beroven.

Het punt is namelijk dat als iemand dit van tevoren al weet, hij gaat handelen zoals ik het hem zeg. Wat is dan de zin van zijn bestaan? Dan kan hij niet zelf oordelen en zelf duidelijkheid krijgen, zijn eigen correctie van de ziel uitvoeren. Dan beroof je hem van het leven.

Als je teveel zegt, blijft het daarbij, dan heb je hem een deel van zijn leven afgenomen en moet hij het de volgende keer afmaken. Er zijn situaties waarin ik er alles voor zou geven om iets te zeggen, maar ik moet zwijgen.

Konden Mozes en Aäron bijvoorbeeld iets doen? De zoons moeten door deze staten heengaan als zij wachten op de dood van hun vader om vervolgens hoger te kunnen stijgen dan hij. Ze kunnen op een andere manier niet verder komen. Dit is de enige manier waarop ons ego ons onderwijst. Het zijn allemaal natuurlijke eigenschappen.

Vraag: Hoe moeten wij met deze eigenschappen aan het werk gaan?

Antwoord: We moeten ons erop voorbereiden, om de plaats van de leraar in te kunnen nemen en groter te zijn dan hij.

‘Voorbereiden’ betekent een groep vormen die gebaseerd is op verbinding met elkaar, maar tegelijkertijd moeten we niet vergeten dat de leraar – als hij dit leven verlaat – opstijgt naar het volgende niveau en daarmee ruimte voor jullie laat. Het is geen dood maar een stijging. Dit wil zeggen dat jullie voorbereid moeten zijn om het niveau in te nemen dat vrij is gekomen.

Vraag: Nadab en Abihu die (in spirituele zin) de dood van hun leraren wensten om hun plaats in te nemen of verder te komen, stierven zelf. Wil dat zeggen dat zij hun werk op dat niveau niet hadden voltooid?

Antwoord: Ja, maar het principe van de linkerlijn, de dood van de leraar wensen, is een natuurlijke eigenschap, een natuurlijke staat van de student.

Al het werk van de student bestaat eruit dat hij de rechterlijn aantrekt en zich hecht aan de leraar, dat hij gaat begrijpen dat dit de enige manier is waarop hij een intraveneuze infusie met het Hogere Licht toegediend kan krijgen: zowel het Licht van correctie als dat van vervulling.

Onder de studenten is een voortdurende strijd. Enerzijds willen zij de plek van de leraar innemen, anderzijds trekken zij de rechterlijn aan. Geleidelijk aan moeten ze zich realiseren dat hun hele spirituele leven door hen heen stroomt, zoals bij de bloedsomloop.

From KabTV’s “Secrets of the Eternal Book” 1/15/14

Filed under: Groepswerk, Kabbalah Leraar, Spiritueel Werk, Torah - Geen reacties→

Baal HaSulam, Shamati 53: ‘Aangaande Beperking’: Dit noemen we het belangrijkste deel van het niveau, de onderscheiding van Katnut. Deze onderscheiding moet permanent zijn en Gadlut is slechts een toevoeging. Men moet dan ook verlangen naar het belangrijkste deel, niet naar de toevoegingen.

Het Doel is het bereiken van heelheid en een teken van heelheid is de vreugde die al onze zintuigen vervult, alle verlangens en alle gedachten, dat wil zeggen: hoofd en hart. Heelheid en vreugde komen namelijk van de Schepper, wanneer ik in de kleinste staat ben, ben ik aan Hem gehecht en zo breng ik Hem vreugde, en dan is het de hoogste staat.

Aan de voet van de ladder lijkt het alsof de mens even groot moet worden als de Schepper: alles weten, begrijpen, voelen, onder controle hebben, de hele wereld opslokken. De Schepper lijkt een machtige heerser die over de gehele schepping regeert en de mens denkt dat hij aan Hem gelijk moet worden. Het ego blijft in mij groeien en breidt zich uit zodat ik vooruit kom.

Maar dan begin ik in te zien dat ik – hoeveel nieuwe verlangens er ook toegevoegd zullen worden en hoe groot ze ook zullen zijn – van mezelf een nul moet maken en nog een nul, zoveel nullen als maar mogelijk is. Dit kan ik niet ten aanzien van de Schepper doen, maar ik kan me er wel voor inspannen om dit naar de vrienden toe te doen.

Mijzelf wegcijferen en niets voor mezelf willen hebben, maar de Schepper vreugde brengen door mijzelf weg te cijferen, is nu juist het beginpunt van ieder niveau, iedere staat. Dit is de eigenschap van Bina: geven omwille van het geven met niets voor mezelf.

Dit wordt Tzimtzum (restrictie), Masach (scherm) en het Terugkerend Licht genoemd. In de mate waarin grote inzichten aan mij onthuld worden, annuleer ik ze als ze in mijn eigen voordeel zijn, ik wil niet voor mijzelf bestaan als ik boven deze staat uit de Schepper geen vreugde kan geven en verder nergens om vraag.

Mijn waarneming van de werkelijkheid is altijd in tweeën verdeeld. Ik wil alle verlangens en gedachten ten gunste van mijzelf verwijderen en beperken. Ik kan er niet helemaal van los komen, maar ik wil het gevoel hebben dat ze niet bestaan, want ik ga voelen dat elke gedachte en elk verlangen voor mezelf mij beletten om me te richten op het verblijden van de Schepper.

Door al mijn verlangens – die mij van Boven gegeven worden en waardoor ik me opgeblazen voel – tot nul te beperken, kom ik tot geven. Ik keer terug naar niets en daar bovenuit bouw ik aan geven. Hier gaat het al over de volgende fasen op mijn ladder. Het teken voor deze staten is de mogelijkheid om boven alle op- en neergangen uit te stijgen en ze te veranderen in mogelijkheden om te geven, alsof ik zelf geen enkel volume meer  heb en alles verspreid vanuit het niveau boven mijzelf.

From the 2^nd part of the Daily Kabbalah Lesson 6/02/14, Shamati #53 “The Matter of Limitation”

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Groepswerk, Spiritueel Werk - Geen reacties→

Vraag: Kunt u ons de betekenis van de tien geboden uitleggen? De geboden die ons op de Berg Sinaï gegeven zijn en die we nu iedere dag vóór Shavuot – het symbool van de gift van de Torah – moeten herhalen.

Antwoord: Allereerst symboliseren de tien geboden de verlangens waarmee wij met elkaar verbonden zijn. Ze gaan alleen over verbinding.

De gift van de Torah vindt plaats aan de voet van de berg, maar pas nadat het volk de voorwaarde daarvoor accepteert: de voorwaarde van Arvut – verantwoordelijkheid voor elkaar – als één man in één hart. Dit betekent dat wij beseffen dat er een berg van ego boven ons oprijst en dat wij deze berg alleen maar kunnen beklimmen vanuit één punt in het hart. Dit punt heet Mozes, het trekt ons namelijk uit ons ego.

De berg Sinaï is enorm groot, te vergelijken met de toren van Babel, zelfs nog groter. Wij bevinden ons aan de voet van de berg en zijn bereid om rondom deze berg van ons ego te staan. Dit betekent dat wij ermee instemmen om alle delen van ons privé egoïsme te verbinden tot één berg en daar niet bang voor zijn, hoewel het een berg van haat is. Wij moeten verlangen naar verbinding, ondanks het feit dat het enige doel van ons ego bestaat uit weerstand tegen verbinding.

Als wij ons op deze manier verbinden, vragen we dringend om de onthulling van de Kracht van geven in onze verbinding. De spirituele kli (vat) bestaat namelijk uit de neiging tot verbinding, de behoefte aan wederzijds geven, zoals er geschreven staat: “Van de liefde voor de schepselen naar de liefde voor de Schepper.” Op deze manier aanvaarden wij de voorwaarde: “Heb je naaste lief zoals jezelf.”

From the 1^st part of the Daily Kabbalah Lesson 6/03/14, Shamati 66

Filed under: Arvut, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Groepswerk, Torah - Geen reacties→

We moeten proberen om onszelf te handhaven in één kli (vat), in één boot van ons allen en voortdurend denken aan het bestaan van deze kli, van onze gezamenlijke baby. We kunnen de volgende vergelijking maken: je hebt een getrouwde dochter die nu ver van je vandaan woont en je bent voortdurend bezorgd over haar pasgeboren baby.

Je bedenkt dat hij misschien wel in handen is van onnadenkende, onbezonnen kinderen die te lui zijn om goed voor hem te zorgen. Je hebt daar heel veel last van en je kunt de manier waarop ze met hem omgaan niet aanzien. Het is hartverscheurend als je door de telefoon hoort hoe hij aan het huilen is als zij je opbellen. Je maakt je heel veel zorgen.

Dit soort zorgen kennen we in ons leven, zorgen over het welzijn van iemand die je kent. Op deze manier moeten we ons ook zorgen maken over de groep.

Vraag: Blijkt hieruit dat ik niet aan het werk moet gaan met de vrienden die goed omgaan met de groep maar wel met degenen die de groep willen verlaten en dus onze eenheid beschadigen, onze gezamenlijke boot schade toebrengen?

Antwoord: Ja, maar alleen als zij eerder gericht waren op eenheid. Maar als zij er onmiddellijk vandoor zijn gegaan toen zij hoorden dat we ons moeten verenigen, was er geen commitment voor Arvut (verantwoordelijkheid voor elkaar). Dan spreken we niet over vrienden.

Vrienden zijn alleen de mensen die werken aan het bereiken van Arvut. Anderen doen dat niet.

Commentaar: Maar we weten dat dit zwaar werk is en velen gaan er halverwege vandoor.

Antwoord: Niet ‘halverwege’, zij zijn er namelijk nooit aan begonnen. Ze zagen het begin van het pad, begrepen dat het niets voor hen was en gingen weg.

Vraag: Maar waarom kwamen ze dan als zij geen ‘punt in het hart’ hebben?

Antwoord: Iedereen heeft een ‘punt in het hart’ maar het brandt niet zozeer dat zo iemand alles wat hij is en heeft daarin investeert. Maar als zij al deel van deze verbinding waren en daarna weg zijn gegaan, moeten we de kloof die is ontstaan, dichten door een nog grotere, sterkere verbinding met elkaar.

Vraag: Moeten zulke mensen eigenlijk weer terugkomen?

Antwoord: Je kunt ze niet dwingen om terug te komen, want er bestaat geen dwang in spiritualiteit.

From the 5^th part of the Daily Kabbalah Lesson 6/02/14, Writings of Baal HaSulam

Filed under: Arvut, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Eenheid, Groep, Groepswerk, Spiritueel Werk - Geen reacties→

Vraag: Waarom trekt een groep die verantwoordelijkheid bereikt het Hervormende Licht aan?

Antwoord: Degene die verantwoordelijkheid bereikt, creëert een kli (vat) dat op het Licht lijkt. Wanneer we met externe verbindingen verbonden zijn, noemen we dat verantwoordelijkheid. Door middel van verantwoordelijkheid voor elkaar ontvangen we de Torah, namelijk het Licht dat Hervormt, de levenselixer, het Licht van Correctie.

Het Licht van vervulling bereikt de eerste verantwoordelijkheid nog niet omdat de kelim (vaten) er nog niet klaar voor zijn. Je hebt Egypte net verlaten, Farao zit nog steeds in je. Je hebt deze kelim uit Egypte meegenomen en ze zijn vreselijk slecht: vol haat, afgunst, lust, eer en dominantie. Alles wat je in je hebt, komt uit je ego voort.

Maar je hebt een ‘punt in het hart’ waardoor je er enigszins in slaagt om je met anderen te verbinden en daarom zijn we gereed om te komen tot wederzijdse verantwoordelijkheid. Als we in deze omstandigheden zijn, ontvangen we alleen de Torah, het Licht dat Hervormt, en pas daarna maken we een Zivug de Hakaa (verbinding na afstoting) met het Licht, onze kli wordt duidelijker en we ontvangen daarin het Licht ten behoeve van geven.

Maar de verantwoordelijkheid is de kli en de mate van onze verbinding met betrekking tot de wet en de voorwaarden van gezamenlijke verantwoordelijkheid, bepaalt de grootte van deze kli.

From the 4^th part of the Daily Kabbalah Lesson 5/30/14, Writings of Baal HaSulam

Filed under: Arvut, Correctie, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Groepswerk, Spiritueel Werk, Wederzijds Garant staan - Geen reacties→

Vraag: Als we met het grote publiek over Arvut praten (Wederzijdse Verantwoordelijkheid), bedoelen we dan materiële Arvut en geen spirituele Arvut?

Antwoord: Als je over materiële Arvut praat, heb je het over een politieke discussie. Maar als we over spirituele Arvut spreken, gaat het over de geest die tussen de mensen woont waardoor we alles kunnen veranderen. We spreken over de Kracht die in het centrum van de groep te vinden is, in het centrum van de verbinding.

We vragen niet aan mensen om bij elkaar te komen om orde te gaan brengen in regeringsgebouwen, in de maatschappij, hun fysieke leven, scholen, bij de politie, enz. We spreken over de ontdekking van een unieke, hogere Kracht in onze verbinding. Die kracht wordt de Kracht van verbinding genoemd, de Kracht van Arvut, en deze Kracht kan ons hele leven op orde brengen.

Als we alles willen corrigeren en organiseren door middel van onze fysieke kracht, raken we met iemand in gevecht en organiseren we een burgeroorlog in ons volk. Maar we willen met niemand strijden. We willen alleen educatie voor het volk brengen. Als mensen zich door deze educatie met elkaar verbinden en zich verenigen, door de wijsheid van verbinding te bestuderen, zullen ze de kracht van verbinding, die alles bestuurt, ontdekken.

We vertrouwen niemand, niet onszelf en niet onze eigen kracht. We blijven verre van elke vorm van politiek omdat het Corrigerende Licht alles zal corrigeren.

Vraag: Maar mensen voelen dat Licht niet.

Antwoord: Mensen zijn niet geïnteresseerd in dat Licht, zij willen alleen maar een goed leven. Het gebrek aan Licht bezorgt hen al hun moeilijkheden, maar door Arvut bereiken zij het Corrigerende Licht dat alle problemen zal wegnemen.

Er is een Kracht die Licht verspreidt van een grote intensiteit, op maar enkele meters afstand, toch voel je de vitaliteit die door dit schijnsel wordt verspreid nauwelijks. Maar door Arvut krijgt een ieder de kracht van iedereen. Op deze manier komt het Licht dichterbij ons en worden we ons beter bewust van onszelf.

Wij wenden ons tot dezelfde Bron die ook onze moeilijkheden veroorzaakt en trekken Hem naar ons toe zodat Hij alles voor ons zal corrigeren. Dit werkt op een heel eenvoudige manier.

Wij hoeven alleen maar deze Bron naar ons toe te trekken, dan zullen mensen zich goed voelen. Dan zullen ze ook niet vragen waar dit goede vandaan komt. Plotseling zullen ze voelen dat alles op het werk oké is en ook de verhouding met hun buren, hun kinderen, op school en in hun familie. Ze zullen begrijpen dat dit door Arvut komt, omdat er een doelbewuste werking is tussen het Licht en de Kli (vat), mensen zullen dit gaan ontdekken. Dit is praktische Kabbalah.

From the 4^th part of the Daily Kabbalah Lesson 5/30/14, Writings of Baal HaSulam

Filed under: Arvut, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Groepswerk, Spiritueel Werk, Verbinding - Geen reacties→

Baal HaSulam, Shamati 33, “De Loten op Jom Kipoer en Haman”: We moeten beseffen dat wat een mens toeschijnt als dingen die de leiding van ‘Het Goede dat Goed Doet’ tegenspreken, alleen bedoeld is om de mens ertoe te brengen het Hogere Licht naar de tegenstellingen toe te trekken, als hij de tegenstellingen wil overwinnen …

Dit betekent dat de tegenstellingen kunnen worden opgeheven als men ze wil overwinnen, alleen als de mens de grootheid van de Schepper vermeerdert.

Een mens werkt en spant zich in, dit betekent dat hij studeert, onderwijst en meedoet met verschillende activiteiten in de groep en ook gewoonweg bezwijkt omdat hij zo vermoeid is. Ten gevolge hiervan komen er verschillende vragen in hem op: “Wel, wanneer? Hoe? Waarom?” Op deze vragen komen geen antwoorden voordat hij de volle maat gegeven heeft.

Dan ontstaat het begrip dat het hem waarschijnlijk ontbreekt aan kwantiteit en kwaliteit bij zijn inspanningen. Het belangrijkste bij de inspanningen die hij levert, is de kwaliteit. Maar hoe kan hij dat bereiken? Meestal voelt een mens zich hulpeloos, hij weet niet wat hij moet doen en dan doet hij niets.

Op dit punt gekomen gaat hij voelen dat hij niet verder kan zonder het belang van het Doel, want hij komt verder door de vrienden die druk op hem uitoefenen en hem pushen, doordat hij zich ongemakkelijk voelt, zich schaamt en geen andere keus heeft, maar niet omdat hij zich bewust is van de grootheid van de Schepper die op hem schijnt en zeker niet door te denken aan het feit dat hij de Schepper vreugde wil geven.

Hij gaat dingen onderzoeken om te gaan begrijpen wat hem motiveert. Natuurlijk motiveert zijn ego hem, maar moet hij verbonden zijn met het Doel van de schepping? Hoewel ik een egoïst ben, ben ik toch op z’n minst vastgeklonken aan de hogere Kracht, gefocust op de Schepper, maar niet op de omgeving. Mensen zetten hem er dus niet toe aan om verder te komen, het is echter de Schepper, want tenslotte moet er toch enige verbinding met de waarheid zijn.

Een mens ziet dat hij heel veel inspanningen levert, hij doet mee met alles wat de groep doet en hij voelt zich totaal uitgeput. Maar de motivatie van al zijn harde werk is een compleet verkeerde motivatie. Zijn motivatie is niet spiritueel. Daardoor komt hij tot het juiste onderzoek, hoe onaangenaam dat ook kan zijn, en hij begrijpt dat hij zichzelf moet corrigeren en verder gaan. Hij corrigeert zo onmiddellijk zijn route.

Hij ziet dat hij verder komt doordat hij obstakels, problemen, teleurstellingen en narigheid ontdekt. Dankzij het feit dat hij de Aviut (grofheid, dikte) overwint, het verharden van het hart, de klachten, de innerlijke strijd en zijn onvrede, kan hij de grootheid van de Schepper ontdekken, zoals er geschreven staat over de uittocht van Egypte dat de Schepper Mozes en het volk Israël groter toescheen, doordat Hij het hart van Farao verhardde.

Een andere keus is er niet. We moeten het ruwe, harde, wanhopige egoïstische verlangen ontdekken, zodat we in contrast daarmee de grootheid van de Schepper zullen ontdekken. Het belangrijkste hierbij is dat je jezelf niet toestaat om te ontsnappen en je te verbergen voor de moeilijkheden of dat je op zoek  gaat naar een gemakkelijke uitweg, want daardoor blokkeert een mens zichzelf en bereikt hij de harde Dinim niet en de verduidelijkingen waardoor hij de glorie van de Schepper kan ontdekken. Dit overkomt iedereen, we moeten echter leren van deze ervaringen en alles doen wat mogelijk is om de natuurlijke neiging om gas terug te nemen en allerlei excuses aan te voeren om onszelf te rechtvaardigen, vermijden.

From the 2^nd part of the Daily Kabbalah Lesson 5/30/14, Shamati #33 The Lots on Yom Kippurim and Haman”

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Groepswerk, Spiritueel Werk - Geen reacties→

Het word ‘Klal’ (collectief, geheel, wet) duidt een som van details aan die, als men ze samenvoegt, het bovenstaande geheel vormen. Wanneer we dus over de Mitswa “Heb je vriend lief als jezelf” zeggen dat het een grote Klal is in de Torah, moeten we ons realiseren dat de overige 612 Mitswot (voorschriften) in de Torah, met alle bijbehorende interpretaties, niet meer en niet minder zijn dan de som van de details die toegevoegd en tevens gevat zijn in die ene Mitswa (enkelvoud voor Mitswot) “Heb je vriend lief als jezelf.” (Baal HaSulam, ‘Matan Torah’ – ‘De Gift van de Torah’).

Dit betekent dat de gehele Torah is gegeven om het alomvattende gebod om onze naasten lief te hebben als onszelf te bereiken. Het overige wat buiten dit ene concept “Heb je naaste lief als jezelf” is geschreven is, zijn verduidelijkingen op dit gebod.

Alles is gevat in dit ene gebod. Wanneer wij dit gebod vergeten, is er voor ons geen spiritueel pad mogelijk, dan zijn we ook niet verbonden met het spirituele proces en zijn we niet meer op weg om de spirituele doelen na te streven. Maar als wij proberen om dit principe te omarmen, kunnen we er zelfs mee ophouden om na te gaan op welk niveau wij ons bevinden en hoeven we niet meer te proberen om te weten te komen waar we ons eigenlijk bevinden.

De gehele Torah is aan ons gegeven met de bedoeling om ons te helpen om verbinding te bereiken, wat we in ons leven liefde noemen. Er zijn twee wegen om dit te doen: de ene weg bestaat uit het volgen van een lange weg vol beproevingen, zo verloopt de weg van de natuurlijke ontwikkeling; de andere weg is een aangename snelle weg waar de Torah garant voor staat. Op welke van deze twee manieren dan ook, de gehele mensheid, vanaf het eerste begin tot aan het einde, bevindt zich in dit proces dat ons leidt naar liefde voor onze naasten.

Wanneer wij begrijpen en erkennen dat wij nu oefenen door het spelen van spelletjes, volgen we een betrekkelijk gemakkelijk en aangenaam pad om het Doel te bereiken. We moeten echter nog door een aantal problemen en moeilijkheden heen en ze oplossen en onderzoeken om beter te gaan voelen wat de essentie en de oorsprong daarvan is. We zullen allerlei situaties in ons denken en voelen moeten oplossen zodat wij door dit proces dingen beter zullen leren begrijpen en voelen.

De Torah is er om het pad gemakkelijker en aangenamer te maken voor ons, met de hulp van de Torah bereiken we de staat van liefde voor onze naasten. Vanuit deze fase zullen we uiteindelijk komen tot het liefhebben van de Schepper. Door het pad van lijden te volgen, kunnen we echter niets bereiken. Alles is afhankelijk van ons ontwaken.

From the 5^th part of the Daily Kabbalah Lesson 5/14/14, Writings of Baal HaSulam

Filed under: Baal HaSulam, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Groepswerk, Liefde, Spiritueel Werk, Torah - Geen reacties→