Vraag: Tijdens de les zei u, dat het nu het belangrijkste is voor uw studenten om het gevoel dat tussen hen is geboren (het gemeenschappelijke verlangen naar de eigenschap van wederzijds geven) – dat al onafhankelijk van hen, op zich, bestaat – te laten groeien, zoals een pasgeborene die van zijn moeder is afgescheiden. Hoe moeten we dat nu doen?

Antwoord: Het enige wat nu nodig is, is dat we ernaar streven dat het pasgeboren verlangen toeneemt door het egoïsme te gebruiken, dat in ons is verschenen. Dat moeten we aan onze gezamenlijke verbinding toevoegen en deze daardoor versterken, zoals een atleet sterker wordt door de moeilijkheid van de sporttoestellen.

Vraag: De verbinding wordt gerealiseerd door het mannelijke deel van onze wereldgroep, op welke manier maakt het vrouwelijke deel hiervan deel uit?

Antwoord: Het vrouwelijke deel ondersteunt de mannen hierin, verplicht hen ertoe, versterkt hen en bemoedigt. Het maakt tevens actief deel uit van de verspreiding van de gedachte van wederzijds garant staan, de integrale verbinding van de hele mensheid, voor de 99%, namelijk het algemene publiek.

Filed under: Congressen, Groepswerk, Innerlijk Werk, Vrouwen - Geen reacties→

Vraag: Hoe kunnen we de vrienden uitleggen dat het onmogelijk is om alleen correctie te bereiken, maar dat we een groep nodig hebben?

Antwoord: Dit zeggen onze bronnen. Ik heb slechts een gebroken kli (vat), wat moet ik daarmee doen? Ik moet de verlangens van mijn vrienden in mij opnemen om het Licht dat Corrigeert aan te trekken.

Samen met mijn vrienden uiten we een gemeenschappelijk gebed, als resultaat daarvan ontvangen we de kracht van correctie. Ik kan die kracht niet ontvangen als ik alleen ben. Er zijn minimaal tien mensen nodig om dit te bereiken. Pas dan beginnen we ons met elkaar te verbinden en onze gezamenlijke kli te bouwen.

Het lijkt zo dat we nu samen zijn, maar dat is eigenlijk niet waar. Hoe kunnen we ons dan verenigen? Om dat te kunnen, activeren we de kracht van ons gezamenlijke gebed. Niemand kan alleen handelen. Het gezamenlijke verlangen om onszelf te corrigeren verbindt ons, daarin willen we de speciale Kracht onthullen die onder ons wil verblijven, het Licht onthullen, de Schepper. Als Hij onthuld wordt, zal ieder van ons verdwijnen als een wezen op zich, maar één verlangen gevuld met één Licht zal omhoog rijzen.

Kan ik de kracht van liefdevol geven alleen onthullen? Wat kan ik geven en aan wie? Daarvoor heb ik eenvoudigweg iemand anders nodig. Mijn punt in het hart (•) is mijn eerste verlangen naar correctie, met andere woorden, naar verbinding met iemand. Dit betekent, dat ik zijn verlangen in me op moet nemen. Dan heb ik twee verlangens: een verlangen om afstand te nemen van egoïsme en een verlangen om dichter bij geven te komen.

Op die manier moet ik dus het spirituele verlangen van mijn vriend ontvangen en het verbinden met dat van mij. Als ik dit niet doe, heb ik niet het werkelijke verlangen om te geven. Dit is de enige manier waarop ik MAN kan verheffen, een verzoek om correctie.

“Het minimum is twee”, maar eigenlijk is twee niet genoeg. Hoe meer vrienden ik om me heen heb, hoe meer kansen ik heb om onder de indruk te zijn, om hun kracht met mij te verbinden en om correctie te vragen. Op die manier vraag ik namelijk correctie met hen samen. Ik voeg ‘terrein’ toe waarmee de verbinding kan worden gerealiseerd, mijn wensen over wat hier plaats moet vinden en onze gezamenlijke kracht. Om kort te gaan: ik moet een ‘vorm’ voorbereiden die zo geschikt mogelijk is. We kunnen dit alleen samen doen. Al ons werk vindt in de groep plaats.

Bovendien steunen de vrouwen deze groep eveneens, en de maatschappij omringt ons aan de buitenkant. Deze factoren hebben ook ofwel een positief effect of een negatief effect op onze voortgang naar verbinding.

Vraag: Wat voel je als het Licht het verlangen vervult?

Antwoord: Ik ben één van de punten. Samen vormen we: wij. Het gele gedeelte in de tekening symboliseert onze verbinding, de rode kleur symboliseert de hogere Kracht, de Schepper. We moeten Israel, de Torah en de Schepper verenigen en dit moet in ons voelen onthuld worden. De Schepper is de Hoogste Kracht, de Bron. De Torah is eenheid, de kli. En wij zijn de delen die ons bewegen naar eenheid.

Laten we hopen dat we hierin zullen slagen.

From the 4th part of the Daily Kabbalah Lesson 11/15/2011, “The Arvut (Mutual Guarantee)”

Filed under: Congressen, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Groepswerk, Innerlijk Werk, Wederzijds Garant staan - Geen reacties→

Wanneer een mens al leeft in een werkelijkheid waar ‘Niemand anders is dan Hij’, moet hij alles, wat zich aandient als een verstoring, verbinden met het concept ‘één’. Dan zal hij gaan zien, dat hij werkelijk de spirituele wereld is binnengetreden en is opgenomen in liefdevol geven, Bina, wat boven hem uitreikt. Hij, zij, ik, of wie dan ook, bestaan niet langer. Alles bevindt zich in dit ene concept.

Dit ‘één’ is noch de Schepper, noch het schepsel, maar de enige realiteit die bestaat, waarin alles zich met elkaar verbindt tot één. Ik kan niet langer zeggen, dat hij en ik bestaan en de verbinding tussen ons. Daarom moeten we al onze inspanning, onze standvastigheid en ons werkelijke leven richten op de onthulling van deze enige werkelijkheid: de ene ziel.

Als een mens voortdurend probeert zichzelf op te heffen naar dit niveau van denken en voelen, naar de perceptie van zijn ‘ik’ met al zijn hoop en verwachting, met al zijn innerlijke verlangens, gaat hij door een zeker aantal oefeningen heen om hem vooruit te duwen naar de verbinding met dit ‘één’, en daar zijn plaats te verwerven.

Hierover staat geschreven: “Gewoonte wordt een tweede natuur”. Dankzij de gewoonte begint een mens te voelen, dat hij in een andere werkelijkheid bestaat en dan neemt hij besluiten, vindt hij argumenten en verlangt hij daarmee in overeenstemming te zijn. De hogere werkelijkheid, waartoe hij behoort, bepaalt en dicteert alles voor hem.

Zijn lichaam en heel zijn lichamelijke bestaan begint zich te verbinden met dit Ene. Tenslotte ziet hij, dat hem niets in de weg staat. In tegendeel, alles helpt hem om de ware realiteit binnen te gaan.

De hele wereld die wij waarnemen, alles verbindt zich en gaat op in dit Ene geheel. Dan ontdekken we werkelijk dat er slechts één ziel  in het universum is. De zo genoemde ‘600.000 zielen’ zijn de nog ongecorrigeerde delen van de ziel, die men nu nog niet kan verbinden met het alomvattende concept. Later echter verbinden zij zich er eveneens mee, om dit concept van Eén te versterken en te ondersteunen.

From Lesson 1, Israel Arvut Convention, 11/11/2011

Filed under: Collectieve Ziel, Congressen, Groepswerk, Innerlijk Werk - Geen reacties→

Vraag: Er is dit weekend een Conventie in de Arava woestijn, waar een paar honderd mannen uit Israel naar toe zullen gaan om zich met elkaar te verenigen, om de innerlijke kracht van wederzijdse verantwoordelijkheid te bundelen en de kern voor eenwording te worden op de Conventie in december. Hoe kunnen we dit bereiken?

Antwoord: Er moet inderdaad een speciale, innerlijke kern zijn, waarin alle punten zich tot één bundelen. Om dit punt heen is een meer passief deel: de vrouwen van Bnei Baruch en de grootste cirkel daar omheen is de buitenwereld.

Innerlijk smelten al onze vrienden van de hele wereld samen tot één. Waarom de mannen? Omdat dat de aard van de schepping is. Zij zijn degenen die correctie nodig hebben om liefde en eenheid te bereiken, vrouwen bereiken dit op een andere manier. Als we dan de staat waarnaar we verlangen bereikt hebben, zullen we het aan anderen kunnen doorgeven.

Vraag: Hoe moeten de vrouwen de mannen steunen bij deze Conventie?

Antwoord: Zij moeten denken aan ons succes. Wij hebben deze steun nodig, zonder deze steun zullen we een heel moeilijke tijd hebben. Het is precies hetzelfde als: “de zonen van Israel kwamen uit Egypte dankzij de rechtvaardige vrouwen”.

Vrouwen zijn een heel krachtig deel van het totale systeem en hun steun is eenvoudigweg onmisbaar. Als een vrouw zich zorgen maakt over een man, geeft dit grote kracht aan hem, een grote stimulans om haar verlangens te realiseren. Zonder de steun van de vrouwen zal het ons niet lukken.

From the 4th part of the Daily Kabbalah Lesson 11/16/11, “The Arvut (Mutual Guarantee)”

Filed under: Congressen, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Eenheid, Israel, Vrouwen, Wederzijds Garant staan - Geen reacties→

Vraag: Wat voor nut heeft het, dat de groep zich gaat afzonderen voor de Conventie in de Arava woestijn?

Antwoord: We zijn hier bij elkaar om het fundament te leggen voor een nieuwe maatschappij, waarvan het doel is: diepe verbondenheid met de Schepper. Om hechting aan Hem te bereiken, moeten we onderlinge hechting bereiken. Om onderlinge hechting te bereiken moeten we komen tot eenwording, ons afzonderen van alle verstoringen van de buitenwereld. Uiteindelijk zijn we met weinig en moeten we elkaar versterken, laat de wereld zich hierin dus niet met ons bemoeien. Daarom gaan we naar de woestijn.

In het verleden namen groepen Kabbalisten maatregelen die nog ongewoner waren, om zich af te zonderen van de buitenwereld. Een mens moet zichzelf wat meer vrijheid toestaan, om vrij te zijn van deze verwarde en inhoudsloze wereld, om wat meer naar binnen te gaan en te begrijpen waartoe hij bestemd is.

In de wervelwind van het leven, met de herrie van radio en televisie, kan je de zachte stem van je ziel niet onderscheiden en fijnzinnige, innerlijke inspiratie bereiken. Je hebt er eenvoudigweg de energie niet voor. Kabbalisten leefden honderdduizenden jaren geleden in een volkomen andere wereld, die de ‘wonderen’ van de massamedia niet kende, maar zelfs zij sloten zichzelf op, zonderden zich af van hun bekende omgeving en gingen zelfs ‘in ballingschap’, verlieten hun huis zonder ook maar iets mee te nemen, trokken jarenlang rond en leefden van wat ze hier en daar konden verdienen en kregen aan voedsel.

Je weet niet eens wat je in deze moderne wereld kwijtraakt, een wereld die je volstopt met vuiligheid, waarin je verstrikt raakt. Wil je iets verhevens bereiken? Zo ja, wat voor inspanningen lever je dan om uit deze lage gebieden te breken?

Het is waardevol voor ons om tijd vrij te maken voor een afzondering als deze, waar we alleen onze eigen kracht zullen voelen, zonder verstoringen van de buitenwereld. Laten we een dag in ons leven vrijmaken om te voelen wie wij zijn, in plaats van wie zij zijn.

Uiteraard dwingen we niemand om mee te doen en we maken geen lijst van deelnemers of van hen die niet gaan. We plakken geen etiketten op voor de toekomst. Wie niet wil of kan komen, komt niet. In die zin is alles heel vrijblijvend en open. Anderzijds, als iemand komt, moet hij meedoen aan de acties die de groep heeft vastgesteld, zodat we ons op die manier los kunnen maken van alles en alleen onszelf kunnen voelen.

Heb je soms niet het verlangen om alleen te zijn met jezelf? Op die manier wil de groep alleen zijn met zichzelf, om zichzelf te voelen. Je gaat een kamer binnen, sluit de deur en blijft alleen met je eigen gedachten. Zo willen wij alleen zijn met onze gedachten. In principe is dit duidelijk en wordt het algemeen geaccepteerd. Maar het gaat ons niet om even rust, maar over losmaking van ‘het niveau van vrouwen en kinderen’ en opstijgen naar ‘het niveau van de mens’.

In het artikel ‘Het belang van de groep’, schrijft Rabash: “Als een mens werkt aan het juiste pad, moet hij zichzelf afsluiten van andere mensen. Het pad der waarheid vereist versterking, omdat het tegengesteld is aan wat men in het algemeen vindt. De meningen van de wereld berusten op kennis en ontvangen, de meningen van de Torah berusten echter op geloof en geven. Als een mens afgeleid is, vergeet hij onmiddellijk al het werk aan het pad der waarheid en vervalt hij in eigenliefde. Alleen in de groep helpen vrienden elkaar en zo ontvangt elk mens kracht uit de groep, om te kunnen vechten tegen de algemeen aanvaarde opvattingen.”

De hogere wereld is onze innerlijke wereld. We moeten ons verplaatsen van de buitenwereld naar de binnenwereld. Daarom probeer ik, met de hulp van de vrienden, naar binnen te gaan, mijn innerlijk te onderzoeken, om zo diepe wijsheid te verkrijgen en de innerlijke betekenis van de Torah te ontvangen. Er is geen andere keus, dit heb ik nodig.

Een mens moet voortdurend naar binnen gaan, doordringen tot in zijn diepste diepten en precies daar ontdekt hij de werkelijke wereld. De uiterlijke wereld brengt ons met opzet in de war, zodat we door het conflict dat daardoor ontstaat, door de weerstand heen, de weg naar binnen bouwen. Het is een strijd voor ons om steeds dieper door te dringen tot wat achter de werkelijkheid van deze wereld ligt, achter deze uiterlijke wereld die ons naar buiten trekt.

From the 4th part of the Daily Kabbalah Lesson 11/16/11, “The Arvut (Mutual Guarantee)”

Filed under: Congressen, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Groepswerk, Innerlijk Werk, Lichaam en Ziel - Geen reacties→

Ons belangrijkste werk bestaat eruit, dat we boven onze gedachten en verlangens uitstijgen, dat we dit zo doen dat we ons ervan kunnen losmaken en dat we opstijgen naar de hoogte waar we allen samen bestaan, waar de ziel is. Er is slechts één ziel in de wereld.

Daarom staat er geschreven, dat de zonen van Israel drie dagen onthouding moesten toepassen, voordat zij de Torah ontvingen. Een ieder probeerde uit te stijgen boven alle lichamelijke behoeften, gedachten, verlangens en overwegingen, om zich alleen aan het hogere Doel te wijden.

Het is heel moeilijk en het vereist toegewijd, nauwgezet werk, zoals je heel kleine zaadjes opraapt, totdat we ze allemaal hebben verzameld, één voor één, en onze egoïstische berekeningen tot een einde zijn gekomen, tot nutteloze gedachten en verlangens, die een mens in verschillende richtingen trekken, niet meer ontwaken. Dan is hij min of meer gereed om op te gaan in de gedachten en verlangens van de omgeving.

Deze strengheid en onthouding, deze enorm grote inspanning die een mens verricht om zich voor te bereiden, is verre van eenvoudig. Een mens moet zijn ego breken, uit zichzelf treden, zich met alle fysieke inspanning die hem ter beschikking staat, losmaken van zijn situatie en zich fysiek laten opnemen door de anderen. Dan moet hij proberen om zijn hoofd te buigen en hun geest te accepteren, die hem zal beïnvloeden. Hij kan zijn gedachten geen enkele ruimte bieden, omdat ze hem terug kunnen werpen, buiten de grenzen van de gemeenschap, de groep.

Een mens moet zich verlagen en zichzelf dwingen tot concentratie, om zo alles onder de invloed van de omgeving te brengen, zowel in fysiek opzicht als innerlijk, spiritueel, in gedachten, in verlangen. Hij moet zichzelf verliezen! Laat dat wat in de omgeving aanwezig is hem zo beïnvloeden, dat er geen hart en geen verstand meer in hem aanwezig is en dat hij uitsluitend onder de invloed is van zijn omgeving.

Dit is de eerste fase van voorbereiding om tot één geheel te worden. Als we hiertoe in staat zijn, kunnen we gaan spreken over de invloed van de hogere Kracht, de kracht van de groep.

De groep is niet de fysieke vorm die we ons voorstellen, het is geen groep van fysieke lichamen. De innerlijke kracht van de groep zal ons beïnvloeden, samen met het Licht dat Corrigeert en in de groep aanwezig is, aan ieder Heiligheid geeft en ieder in staat stelt om boven zichzelf uit te stijgen. Tijdens het omhoogstijgen zal een mens de alomvattende Kracht gaan voelen, die het universum vult en hij zal kunnen begrijpen wat er staat geschreven.

Daarom is het voor ons van het hoogste belang, dat we ons tijdens de Conventie en minstens drie dagen ervoor (en we moeten onszelf er nu al aan wennen), boven alle ‘vreemde’ gedachten en overwegingen bevinden en ons beperken tot noodzakelijke behoeften die we niet kunnen vermijden. Handel door ‘Geloof boven de Rede’ in elk opzicht.

Vooral tijdens de drie dagen vóór de Conventie, moeten we beginnen aan een werkelijke aanval, aan dagen van onthouding, zowel fysiek als in gedachten en verlangens, zodat we maar één verlangen hebben en de minst mogelijke verstoringen voelen.

From Lesson 1, Israel Arvut Convention, 11/11/2011

Filed under: Congressen, Groepswerk, Innerlijk Werk - Geen reacties→

Vraag: Wij onthullen de Schepper, de kracht van liefdevol geven, alleen als we in onze eigenschappen aan Hem gelijkvormig worden. Wat is dan de betekenis van het principe: ‘Verlies niet de hoop op Zijn Genade’?

Antwoord: Het betekent, dat een mens duizend keer geroepen heeft, zoals Koning David, die de collectieve Malchut symboliseert, de collectieve kli (vat), één die dieper is dan de Psalmen onthullen. Lees ze. Het zijn allemaal oproepen en verzoeken, lofprijzingen en geklaag. Dit is de betekenis van ‘Verlies niet de hoop op Zijn Genade’. Probeer op dezelfde wijze jouw jammerklachten en lofprijzingen tot uitdrukking te brengen, dan zal je tenslotte komen tot een zegen.

Vraag: Hieruit blijkt dus dat de Schepper wacht tot wij zo luid schreeuwen als we kunnen?

Antwoord: Er staat geschreven dat de Schepper wacht op gebeden en een gebroken hart, dat hij mensen van wie het hart gebroken is, liefheeft en dat je tranen hem goeddoen. Omdat je tranen er een teken van zijn, dat je egoïsme verzwakt en dat je eraan lijdt.

We ontvangen klappen van ons egoïsme, niet van de Schepper. Het kost echter tijd voordat we dit begrijpen. Werkelijk, wat wil je van de Schepper als je door je kwade neiging wordt geslagen?

Daarom moeten we heel nauwkeurig vaststellen, dat onze werkplaats de groep is. Alleen dan zullen we een waarachtig gebed bereiken, en natuurlijk zal het na veel pijn gebeuren.

From Lesson 3, Israel Arvut Convention, 11/11/2011

Filed under: Congressen, Gebed, Groepswerk, Innerlijk Werk, Intentie - Geen reacties→

Op het moment dat we de hal van het Congresgebouw binnenkomen, waar de Conventie gehouden wordt, moeten we ons meteen verbinden met het grote, collectieve verlangen, klaar zijn voor de verbinding en verwachten dat het hier en nu zal plaatsvinden! We moeten eraan denken dat het noodzakelijk is dat het hier en nu gebeurt (zoals gezegd wordt dat we de komst van de Messias iedere dag verwachten). Dit brengt de actie tot leven en het gebeurt werkelijk.

Het is niet voldoende om alleen maar naar de Conventie te gaan, we moeten ons voorbereiden. Het is een goed idee om het materiaal voor de Conventie te bestuderen. Ik ben niet van plan om jullie daar met nieuwe ideeën te verrassen. Integendeel, hoe vertrouwder jullie met het materiaal zijn en hoe meer ik spreek over schijnbaar bekende dingen, met betrekking tot het verlangen dat gericht is op wat je hebt gelezen, gehoord en bestudeerd, hoe beter ik in staat zal zijn om werkelijk nieuwe uitleg te geven.

Ik zie heel graag mensen op de Conventie die het materiaal begrijpen en voelen en bij voorbaat weten wat ik ga zeggen. De topics van de lessen en de bronnen waarop ze gebaseerd zijn kan een ieder vinden in het voorbereidingsmateriaal voor de Conventie. We moeten het bestuderen, zodat er geen verrassingen zullen zijn. Onze vooruitgang moet innerlijk plaatsvinden, door ons met elkaar te verbinden en nieuwe staten te ontdekken.

Dit is de vooruitgang waar het over gaat. De woorden van het materiaal kunnen hetzelfde zijn, maar de indruk die zij achterlaten en de diepte die zij onthullen zullen nieuw zijn. Wij zullen ze op een nieuwe manier en op een nieuw niveau voelen.

We moeten het materiaal en de songs uit ons hoofd kennen, zodat dit voor ieder van ons bekend zal zijn. Dit is heel belangrijk. Als we ergens van geproefd hebben en we het opnieuw proeven, ervaren we het als aangenaam en weer nieuw. Als we echter iets voor de eerste keer proeven, ervaren we nog niet veel van de smaak.

Over een zonde wordt hetzelfde gezegd: de eerste overtreding wordt niet als een zonde beschouwd, omdat een mens dan nog niet weet wat er zal gebeuren en alleen een eerste poging doet. Maar als iemand ervan heeft ‘geproefd’ en ermee verder wil gaan, zoals Adam die over de vrucht van de Boom der Kennis zei: “Ik at ervan en ik zal er meer van gaan eten!” is het een probleem.

We moeten het materiaal voor de Conventie van tevoren ‘proeven’, zodat we er op de Conventie zelf ‘meer van gaan eten’ en dan de werkelijke smaak ervan zullen ontdekken. Het is niet genoeg om een halve pagina te lezen en dan te denken dat we klaar zijn. Het is nodig dat we de vaten bouwen, ons waarnemingsmateriaal, en dit vormen zoals we deeg kneden en verwarmen. Zo moeten we onszelf verwarmen. De algehele voorbereiding bepaalt of we iets wel of niet zullen voelen.

Hoe beter we voorbereid zijn, hoe eerder we een bepaalde staat zullen kunnen bereiken, in zowel voelen als denken. Als hart en verstand op de juiste wijze hun werk doen, zullen we tot onthulling komen.

From the 2nd part of the Daily Kabbalah Lesson 11/2/2011, “The Love for the Creator and Love for the Created Beings”

Filed under: Congressen, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Groepswerk, Innerlijk Werk - Geen reacties→

Vraag: Hoe kunnen we, praktisch gezien, onze vonken verenigen op de Conventie in december?

Antwoord: Als je op de Conventie komt, moeten de vonken al verenigd zijn. Dat is de bedoeling van de voorbereiding.

Waarom ga ik naar de Conventie? Ik ga erheen om innerlijke eenheid met anderen op te wekken met behulp van verschillende externe acties, om samen te zijn in die spirituele kli (vat), waarin wij allen wachten op de onthulling van de Schepper. Onze gehele voorbereiding is gericht op de eenwording van die vonken.

Al mijn verlangens en gedachten zijn gericht op het Doel, op de onthulling van de spirituele wereld, het hogere niveau, eeuwigheid en perfectie, op iets dat groot en grenzeloos is. Ik moet al mijn hoop daarop richten en deze hoop verenigen met anderen. Alleen door ons verlangen naar het hogere niveau samen tot eenheid te brengen, zullen we de gemeenschappelijke kli voelen, die door deze individuele impulsen en het Licht, dat deze kli vult, gevormd wordt.

Dit is de voorbereiding: naar de Conventie komen met een verlangen dat al gevormd is, duidelijk is en innerlijk in je brandt.

From the 4th part of the Daily Kabbalah Lesson 11/10/2011, “Matan Torah (The Giving of the Torah)”

Filed under: Congressen, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Groepswerk, Innerlijk Werk - Geen reacties→

Hier zijn enkele foto’s van de Conventie in Arava, Israël 27-29 Oktober 2011.

Filed under: Congressen - Geen reacties→