Vraag: De vrienden in de groep vertelden mij waarom ik mijn ego nodig heb. Waar dient mijn ego voor als ik het buiten op straat voel?

Antwoord: Dit maakt allemaal deel uit van je ziel! Malchut, de ziel, of de mensheid, noem het hoe je het wilt, alles is alleen jij. Wie zijn dan de rest? Zij zijn allemaal delen van jou, alleen van jou.

Dit betekent dat het een multi-gelaagde structuur is van 7 miljard, waarbinnen alle individuele zielen zich met elkaar verbinden en het resultaat is een bol, in plaats van een plat vlak. Je hebt dus absoluut alles nodig. Daarom verhindert een cynische houding, zonder respect voor een ieder op deze wereld, je spirituele groei in ernstige mate.

In feite moet je een staat bereiken waarin je alle mensen op de wereld – de volkomen negatieve en de volkomen positieve mensen – waarneemt als dichtbij je, als onafscheidelijke delen van jezelf. Eigenlijk bestaat er niemand. Met betrekking tot jou zijn het poppetjes en zij zijn alleen aan het werk om jou de juiste achtergrond te geven om dichterbij de Schepper te komen.

Vraag: Ik kan mijn ego niet uitstaan, maar ik heb geen keuze, het is een onafscheidelijk deel van mij. Maar het ego van een ander kan ik ontwijken of ik kan ze wegsturen.

Antwoord: Waar zie je het ego van iemand anders? Als je het in jouw ego voelt, wat voel je dan eigenlijk? Het is je eigen ego. Het lijkt alsof de wereld is verdeeld in een veelheid van mensen, maar zelfs nu spreek je met jezelf.

From the Kharkov Convention “Uniting to Ascend” 8/17/12, Lesson 2

Filed under: Conventies, Ego, Waarneming, Wereld - Geen reacties→

Vraag: Zijn de principes die Rabash voor ons beschrijft in zijn artikelen noodzakelijk om spiritualiteit te bereiken of is het voldoende als we ons houden aan de groepsregels? Een voorbeeld: kan ik een vriend bekritiseren als ik denk dat het in zijn belang is, dat ik het doe uit liefde voor hem?

Antwoord: Je hebt het recht niet om iemand iets voor te schrijven, omdat je altijd wel een argument vindt om wat je doet te rechtvaardigen. Je moet je vriend zien als groot in ‘geloof boven de rede’. Dit betekent dat je het feit accepteert dat hij groot is en dat alleen jouw egoïstische blik dat niet kan zien. Maar! We hebben hier met twee maaren te maken.

Het eerste maar is de vraag of hij een echte vriend is: doet hij mee in de verbinding en de eenheid in de groep? Dit is de belangrijke voorwaarde en uiteindelijk de enige. Verlangt hij ernaar om bij te dragen aan de verbinding en de eenheid in de groep? Als hij dat doet is hij een vriend, als hij dat niet doet is hij geen vriend.

Ten tweede, kritiek mag alleen gaan over zijn deelname aan de groep of het werk dat hij doet. Als hij hier bijvoorbeeld werkt als elektricien of in disseminatie en hij iets niet goed doet, geven wij kritiek, hiermee proberen wij een misstap van hem te corrigeren. Maar dit is van geen enkele invloed op mijn liefde voor hem als vriend. In een geval als dit behandel ik hem als iemand die fysieke arbeid verricht, dat is alles. Deze twee aspecten hebben niets met elkaar te maken.

Als hij een echte vriend is, als hij namelijk werkt voor verbinding en eenheid, moet ik hem eenvoudigweg accepteren als absoluut, als de Schepper. “Van de liefde voor de schepselen naar de liefde voor de Schepper”. Het gaat over hetzelfde! Rabash schrijft er prachtig over als hij zegt dat de groep uiteindelijk alleen gecorrigeerd wordt door liefde tussen alle leden van de groep, dit wordt de Schepper.

Wij bekritiseren een vriend dus niet, maar brengen openlijk onze liefde voor hem tot uitdrukking. Dit is een essentiële voorwaarde. Op deze manier werken wij correct tegen ons ego in.

From the Kharkov Convention “Uniting to Ascend” 8/16/12, Preliminary Lesson

Filed under: Conventies, Eenheid, Egoïsme, Groepswerk, Liefde - Geen reacties→