Michael Laitman. Oprichter en president van het Bnei Baruch Kabbalah Opleidings- en Onderzoeksinstituut, die toegewijd is aan het onderwijzen en verspreiden van de wijsheid van Kabbalah. Professor in Ontologie, Dokter in Filosofie en Kabbalah en een Master in Bio-Cybernetica. Vader van drie kinderen en opa van drie kleinkinderen. Het Volledige Profiel...
Men mag ijverig zijn, maar niemand zal meer van de maatschappij genieten dan zij die achtergesteld zijn. Er zal een gelijke levensstandaard zijn voor allen (Baal HaSulam, The Writings of The Last Generation).
Een noodzakelijke voorwaarde voor het bestaan van een toekomstige samenleving is een volkomen gelijk inkomen, gelijke betalingen en voorzieningen. Alles wat iemand heeft moet hetzelfde zijn als wat anderen hebben, maar wel in overeenstemming met de persoonlijke behoeften en smaken van een mens.
Dat wil zeggen, de één kan tevreden zijn met twee kilo van iets en voor de ander is 500 gram genoeg. De één heeft bijvoorbeeld speciale kleding en schoenen nodig en de ander heeft dat niet nodig. Iedereen krijgt van alles zoveel als nodig is.
Vraag: Zal een mens dan nadenken over de dingen die hij, door wat hij doet in de maatschappij, zal krijgen?
Antwoord: In zo’n maatschappij denkt iedereen alleen maar aan geven aan anderen. Het hangt van de opvoeding af, van de mate waarin de maatschappij zelf invloed op een mens uitoefent. En de maatschappij zal ook aan hem denken en hem voorzien van alles wat hij nodig heeft.
Het evenwicht tussen ontvangen en geven zal door de mens zelf worden bepaald, omdat het voor hem het belangrijkste is, dat hij van de maatschappij ontvangt wat nodig is en dat hij voelt dat het helemaal voldoende is.
Dan zal een mens innerlijk evenwicht voelen, hij voelt dat wat hij geeft gelijk is aan wat hij ontvangt.
We botsen met de wetten van de natuur, het zijn fundamentele wetten die uitgaan van onderlinge verbondenheid en afhankelijkheid van elkaar. Aan de basis van deze wetten is er één enkele Kracht die iedereen en alles ontwikkelt naar situaties waarin we steeds meer verbonden zijn met elkaar.
Wij minachten echter de neiging van de natuur om ons met elkaar te verbinden.
Wij zien op het ogenblik de noodzaak niet om ons boven onze verschillen uit met elkaar te verbinden. Er zijn absoluut geen inspanningen aanwezig om bij elkaar te gaan zitten en systemen te gaan bouwen die de mensheid collectief ten goede zouden komen: systemen die ons zouden leiden naar een positieve verbinding boven onze verdeeldheid uit en ons zouden leiden naar evenwicht met de natuur.
In plaats daarvan vernietigen wij de natuur en de menselijke samenleving en leven wij in een constante strijd tussen de verschillende delen van de samenleving en de natuur. Door de natuur te vernietigen, krijgen we een negatieve feedback van de natuur. Deze negatieve feedback neemt de vorm aan van allerlei natuurrampen, van aardbevingen en tsunami’s tot aan pandemieën.
Dergelijke uitbarstingen zijn het gevolg van ons gebrek aan evenwicht met de natuur. In plaats van ons in te spannen om samen te komen en zo een hoger gevoel van complementariteit en samenwerking te bereiken, raken we steeds verder van elkaar verwijderd.
Hoe meer wij de richting opgaan die tegengesteld is aan toenemende onderlinge verbondenheid en afhankelijkheid, waar de natuur ons heen wil leiden, hoe meer negatieve feedback wij van de natuur krijgen. Hoewel het misschien op een straf lijkt, is het helemaal geen straf. De klappen van de natuur zijn juist krachten die het doel hebben om ons wakker te schudden, om onze neiging te corrigeren: om ons af te stemmen op een betere onderlinge verbondenheid, zodat wij in evenwicht kunnen komen met de natuur en daardoor zullen voelen dat wij een heel nieuwe, vredige, harmonieuze wereld binnentreden.
In plaats van deze klappen effectief te gebruiken, als reminders en een stimulans om ons beter met elkaar te verbinden, evenwichtiger te worden en een meer ondersteunende en bemoedigende samenleving op te gaan bouwen, gaan we door met ons leven in het donker, zonder in beweging te komen om systemen van positieve verbinding op te bouwen boven onze drijfveren uit die steeds meer verdeeldheid zaaien. Daarom kunnen we nog meer negatieve feedback van de natuur verwachten, totdat we wakker worden en zullen beseffen dat wij onze gebrekkige modus operandi wel moeten corrigeren.
In het verleden kregen we ook te maken met verschillende gruwelijke gebeurtenissen, maar toen waren wij minder ontwikkeld en voelden we ze niet als een feedback op onze daden. In onze tijd krijgen we echter steeds vaker verschrikkelijke klappen te verduren – op het levenloze, vegetatieve, animale en menselijke niveau – dit zal leiden naar een punt waarop ons bestaan op deze planeet in gevaar gebracht zal worden.
Aan het begin van de pandemie van het coronavirus heb ik dan ook gezegd dat dit niet zal verdwijnen. Integendeel, de pandemie zal erger worden en mogelijkerwijs uitgroeien tot grotere crises, totdat wij wakker worden en de juiste conclusies gaan trekken.
De klappen van de natuur zijn juist krachten die het doel hebben om ons wakker te schudden, om onze neiging te corrigeren: om ons af te stemmen op een betere onderlinge verbondenheid, zodat wij in evenwicht kunnen komen met de natuur en daardoor zullen voelen dat wij een heel nieuwe, vredige, harmonieuze wereld binnentreden.
Based on “Writers Meeting” with Kabbalist Dr. Michael Laitman and a team of writers on November 28, 2021. Written/edited by students of Kabbalist Dr. Michael Laitman.
Terwijl iedereen zich haast om zich te laten vaccineren of daarentegen zegt dat de vaccins een regeringsplan vormen dat tegen de mensen ingaat, lijken we iets heel belangrijks niet te zien: waarom is het virus eigenlijk opgedoken. Zolang we deze vraag niet beantwoorden, komen we er niet vanaf, hoe efficiënt de vaccins misschien ook zijn.
Het virus zal niet stoppen voordat we al onze verbindingen vernieuwen, op alle niveaus. Voordat we leren hoe we met zorg en aandacht met elkaar kunnen omgaan, hoe we gemeenschappen kunnen opbouwen waarin mensen zich veilig en welkom voelen, hoe we samenlevingen kunnen opbouwen waarin zwakke en kwetsbare mensen niet uitgebuit worden, hoe we diversiteit kunnen omarmen in plaats van iedereen te mijden die anders denkt dan de belangrijkste stem in de media, voordat we dat allemaal hebben geleerd, zal Covid ons geen normaal leven laten leiden.
Ook al lijkt het erop dat het coronavirus een gewoon virus is, het is veel meer dan dat. Het virus verandert onze gedachten en verlangens, de relaties tussen mensen en landen, en het doet dit wereldwijd. Covid-19 is een gecompliceerde ziekte, het is de bedoeling dat dit ons niet alleen leert dat we onze handen moeten wassen en maskers moeten dragen. Het belangrijkste doel ervan is om ons te leren hoe we ons moeten verhouden tot ons leven.
Dat wil zeggen, het moet ons niet alleen leren hoe wij ons tot elkaar moeten verhouden maar hoe wij ons moeten verhouden tot het leven in zijn geheel, tot de essentie van het leven en het doel van het leven! Daarom zal Covid niet zomaar verdwijnen. Het zal muteren en zichzelf wijzigen totdat het ons helemaal heeft uitgeput, totdat we instemmen met de verandering van al onze sociale systemen, totdat we de bedoeling achter de verschijning van dit virus zien: de transformatie van menselijke relaties.
Inderdaad, SARS-CoV-2, alias het “coronavirus”, zal ons volkomen uitputten, totdat we de enige remedie zoeken waardoor we werkelijk kunnen genezen. Deze remedie heeft niets te maken met biologische vernieuwingen, maar alles met emotionele transformaties. De remedie tegen SARS-CoV-2 is: leren van elkaar te houden, maar dan echt, oprecht. Deze remedie, hoe bizar het ook moge klinken, is niet alleen de remedie voor Covid-19 maar voor al onze kwalen, Covid inbegrepen, maar zolang we niet ontdekken wat de ware oorzaak is, zullen we het gevolg, namelijk het virus, niet kunnen uitroeien.
Let eens op hoe Covid ons eerst van elkaar scheidde, ons opsloot en ons dwong om onze giftige relaties te elimineren: op scholen, werkplekken, bij competitieve sportwedstrijden, in de industrie en op elke plaats waar we tegen elkaar concurreren in plaats van elkaar te helpen. Toen we een poging deden om ons ertegen te verzetten door de economie weer op gang te brengen en onze sociale banden te vernieuwen, werd Covid erger en werden steeds jongere mensen het slachtoffer, met steeds ernstiger gevolgen, want het virus verplaatste zich van de longen naar het bloed en van het bloed naar de hersenen en daarbij werd het nog besmettelijker dan voorheen. Tegelijkertijd scheidde Covid ook familieleden, waardoor de pijn van afscheiding nog ondraaglijker werd en we gedwongen werden om onze banden met mensen op elk niveau opnieuw te overdenken
Weten waarom Covid hier is en gehoor geven aan wat het ons opdraagt, is onze enige uitweg uit de pandemie. Zolang we blijven tegenspartelen en proberen om uit zijn greep te blijven, zal het virus zijn wurggreep alleen maar intensiveren. Zodra we ons overgeven en accepteren dat we voor elkaar moeten zorgen, zal het ons meteen loslaten.
Kijk eens naar wat er gebeurt: We hebben een wereld opgebouwd waarin je kan leven zoals je wilt, zijn hoe je bent en doen wat je wilt. We zijn sociaal bewust, progressief en dat laten we weten, we zijn uitbundig als we uitbundig zijn en we zijn eveneens uitbundig als we ons neerslachtig voelen. Alles mag, iedereen is hetzelfde, elke weg die je kiest is prima, in gezelschap van wie dan ook. Maar waarom is iedereen zo boos? Waarom is er agressie, worden mensen uitgeschakeld en is er, waar je ook kijkt, geweld?
Alleen als we onze huidige manier van denken “pak zoveel je kan, want nu kan het nog” laten varen, zullen we ons realiseren dat eenieder van ons en wij allemaal samen, veel meer in bezit heeft als we dat met elkaar regelen. Het hele doel van de huidige “Ik! Ik! Ik! pandemie” is bedoeld om deze houding te laten imploderen. Als we van dit alles afzien, zullen we zien dat de mensen met wie we wedijverden in feite onze enige hoop zijn om te bereiken wat we willen.
Hoe meer aandacht we besteden aan het bevredigen van elke bevlieging, hoe gefrustreerder en bozer we worden. We voelen ons zo machtig dat wij – om de uitspraak van Descartes: ”Ik denk, dus ik ben” te parafraseren – het motto hanteren: “Ik wil, daarom verdien ik het”, als rechtvaardiging voor onze handelingen. Maar hoe lang kan dit nog doorgaan als iedereen het zo voelt en zich ernaar gedraagt? Het is niet verbazingwekkend dat niemand die vraag stelt, want het antwoord ligt voor de hand en niemand is bereid om zich aan te passen aan wat noodzakelijk is.
Beetje bij beetje neemt echter de wanhoop onder de mensheid toe. Steeds meer mensen geven de fantasie op dat ze op zekere dag alles zullen hebben wat zij willen. Het zal zo ver komen dat iedereen zal wanhopen, zelfs de allerrijkste mensen. Onze bevliegingen kennen geen grenzen, maar onze energie en grondstoffen wel. Als voldoende mensen zich realiseren hoe zinloos het is om hun grillen na te jagen, zullen zij zich afvragen wat de zin van dit alles is. En op dat moment zullen we gaan begrijpen wat er eigenlijk gaande is.
Als we ermee stoppen om onze eigen staart na te jagen, zullen we ons realiseren dat ons opgeblazen ego ons niet alleen gek maakt, het maakt ons gek én brengt ons naar een nieuwe manier van denken. Alleen als we onze huidige manier van denken “pak zoveel je kan, want nu kan het nog” laten varen, zullen we ons realiseren dat eenieder van ons en wij allemaal samen, veel meer in bezit heeft als we dat met elkaar regelen! Het hele doel van de huidige “Ik! Ik! Ik! pandemie” is bedoeld om deze houding te laten imploderen. Als we van dit alles afzien, zullen we zien dat de mensen met wie we wedijverden in feite onze enige hoop zijn om te bereiken wat we willen.
Met elkaar kunnen we bouwen aan een mooi materieel leven voor ons allemaal! Met elkaar kunnen we bouwen aan geweldige leefgemeenschappen! Met elkaar kunnen we bouwen aan prachtige landen! En met elkaar kunnen we een mooie wereld opbouwen.
Maar alleen kunnen we de wereld alleen maar stukmaken. Ik hoop dat we wijzer worden voordat we omkomen door onze “sociale bewustwording”.
We zitten diep in onze derde lockdown in Israël, maar de cijfers verbeteren niet. Meer dan een derde van de bevolking heeft de eerste injectie met het Pfizer-vaccin gekregen, en meer dan een achtste heeft de tweede injectie gekregen, maar de plaag verspreidt zich alsof er niets gebeurd is. Prof. Ran Blitzer, hoofd van het Corona Kabinet bij Magen Israël, het nationale programma voor de bestrijding van het coronavirus, begrijpt er niets van. Volgens Blitzer zou het, “volgens alle verwachtingen en modellen ten gunste veranderd moeten zijn … We zouden een grotere daling in het aantal geregistreerde gevallen moeten zien dan we nu zien. We zouden ook een daling moeten gaan zien in het aantal moeilijke gevallen, maar we zien deze trend niet in de mate waarin we het hadden verwacht.”
In lijn met Prof. Blitzer’s grote ongenoegen, is de nationale stemming somber en grauw. Het lijkt erop dat elke keer als wij ziggen, Covid meteen terug zagt. Elke keer als wij denken dat we een manier hebben gevonden om van de plaag af te komen, vindt het virus nieuwe manieren om terug te keren. En elke keer als het terugkomt, komt het krachtiger terug. Bij de eerste lockdown bestond maar een klein deel van de patiënten uit jongeren onder de 18. Bij de derde lockdown bestaat meer dan 35 procent van de zieken uit kinderen. Erger nog, we zijn er helemaal niet zeker van dat de vaccins beschermen tegen alle nieuwe mutaties die onlangs zijn opgedoken in het VK, Zuid-Afrika, Californië, Brazilië, en wie weet welke andere mutaties er nog in het verschiet liggen.
Het coronavirus legt onze zwakheden één voor één bloot. Het drijft de spot met onze pogingen om het om te scholen, en laat zien hoe gemakkelijk het voor de natuur is om met onze hoogtechnologische geneeskunde die zoveel geld kost, een loopje te nemen. Elke keer als we weigeren om de waarheid onder ogen te zien, laat het virus ons nog wat overtuigender zien waar het om gaat, mensen betalen er echter voor met hun leven.
Toen deze plaag uitbrak, verzekerden artsen ons dat kinderen er niet onder zouden lijden. Ik heb toen gezegd dat het zeker ook kinderen zou treffen, dat het niet alleen onze longen, maar ook onze hersenen zou aantasten, en dit alles omdat wij weigeren in te zien dat er geen genezing is voor het virus op het niveau waarop het zich manifesteert, maar alleen bij de bron: wij misbruiken elkaar en de natuur. Sommige kinderen in Israël verkeren nu in een zorgwekkende toestand en worden geholpen door beademingsapparatuur, andere kinderen, nog niet in Israël, lijden aan nevenwerkingen zoals het Kawasaki syndroom dat hun hersenen vernietigt.
Onder deze omstandigheden herhaal ik dringend dat de enige manier om met Covid om te gaan, bestaat uit de genezing van onze sociale betrekkingen, we zullen het virus namelijk nooit kunnen vernietigen. Onze slechte sociale verhoudingen zetten ons ertoe aan om te wedijveren en op elkaars vernietiging uit te zijn, die drang maakt elk middel aanvaardbaar. In onze strijd om elkaar te vernietigen, vernietigen we onschuldige mensen, onschuldige dieren, onschuldige planten en de aarde waarop we lopen. Er is niets mis met onze planeet, zij kan voor alle wezens die erop leven zorgen en nog veel meer dan dat, op voorwaarde dat we niet proberen om andere mensen, groeperingen, naties, geloofsovertuigingen en rassen te overtreffen, te vernederen en uit te buiten. Kortom, onze haat naar elkaar vernietigt onze planeet, vernietigt onze gezondheid en zal uiteindelijk ons vernietigen.
Als wij Covid willen verslaan, moeten we de haat verslaan die we naar elkaar koesteren. Alleen als we dat doen, zullen we evenwichtiger gaan leven, de natuur in staat stellen haar eigen evenwicht te herstellen en zullen de ontelbare ziekteverwekkers die van wilde dieren naar mensen zijn overgegaan, terugkeren naar waar ze thuishoren. We zullen het evenwicht op aarde niet herstellen totdat we ermee stoppen haar te ruïneren, en we zullen er niet mee stoppen haar te ruïneren totdat we ermee stoppen elkaar te ruïneren. Dit is de reeks correcties die moet plaatsvinden als we een normaal leven willen leiden, en niets anders kan daar verandering in brengen. Ik hoop dat het niet lang meer duurt voordat we naar de realiteit luisteren, want de klappen die gaan komen, worden duidelijk ernstiger en we hebben al genoeg onnodige angsten doorstaan.
We zullen zien dat er een einde komt aan het coronavirus als wij onze negatieve gedachten, onze verdeeldheid en haat naar elkaar overwinnen,
De wereld van tegenwoordig is fundamenteel anders dan in het verleden, want onze huidige tijd laat steeds meer zien hoe wij – over de hele wereld – afhankelijk zijn van elkaar. En hoe afhankelijker we van elkaar zijn, hoe meer we erop vertrouwen dat elk lid van de samenleving de waarden van aandacht en verantwoordelijkheid voor de medemens waarborgt.
Wij hebben meer dan ooit nodig, dat wij rekening houden met elkaar en ons verantwoordelijk voelen voor elkaar om onszelf veel onnodig lijden te besparen en bovendien een veiliger en gelukkiger toekomst voor iedereen te creëren.
Wat het coronavirus betreft, bevinden wij ons nog steeds in de stadia waarin we denken dat het gauw voorbij zal zijn en dat alles weer naar het “normale” zal terugkeren.
Maar dat zal niet gebeuren.
Het nieuwe tijdperk van onderlinge afhankelijkheid dat we zijn binnengetreden, vereist dat we onze rivaliteit overbruggen en op die manier bereiken dat wij een hechtere, harmonieuze verbinding gaan ervaren. Het coronavirus zal afnemen in de mate waarin wij boven onze negatieve houding naar elkaar uitstijgen en ons positief met elkaar verbinden.
We zien eenvoudigweg niet in hoezeer de gezondheid of ziekte van ons lichaam en de omringende samenleving afhankelijk zijn van onze positieve of negatieve gedachten met betrekking tot andere mensen. Totdat wij ons actief gaan omringen met sociaal-culturele invloeden die ons inspireren om compromissen te sluiten, samen te werken, voor elkaar te zorgen en ons positief met elkaar te verbinden, zullen wij een toename van negatieve verschijnselen blijven zien – van steeds meer mensen die ziek worden door het virus tot steeds meer mensen die hun baan, hun bedrijf en hun geestelijke gezondheid verliezen naarmate ze meer sociale afstand moeten bewaren.
De versteviging van de onderlinge afhankelijkheid van vandaag belichaamt een nieuwe fase in de menselijke evolutie, wij zullen dus wel gewend moeten raken aan het feit dat we niet terug zullen keren naar ons leven in de pre-coronavirus tijd. Zoals evolutionaire biologen hebben aangetoond, evolueert de natuur voortdurend, door middel van een crisis, naar een grotere samenwerking en eenheid, en nu bevinden wij ons precies in een tijd van een wereldwijde crisis die ons voorbereidt op het maken van een ommekeer naar eenwording op wereldwijde schaal.
Als wij er niet in slagen om boven onze verschillen uit vrijwillig onze ommekeer naar een grotere eenwording waar te maken, zullen we op een ongewenste manier de steeds sterker wordende onderlinge afhankelijkheid ervaren. Dan gaat het lijken op het delen van een kleine kamer met onze grootste tegenstanders. Als we echter stappen ondernemen om ons positief te verbinden boven onze neigingen tot verdeeldheid uit – en wij aan de waarden van aandacht en verantwoordelijkheid voor elkaar in de hele menselijke samenleving voorrang geven – zullen we ervaren dat zich een heel nieuwe harmonieuze wereld voor ons opent, waarin een goede gezondheid, veiligheid en geluk voor iedereen verzekerd zullen zijn.
Vraag: Brengen wij correctie naar de wereld door onze studie en onze verbinding?
Antwoord:Ja. Wij brengen een positieve component naar de wereld omdat we over de eenwording van de wereld spreken, over het feit dat mensen zich op een goede manier met elkaar moeten verbinden.
Natuurlijk geeft dit in zekere mate een positieve richting aan de wereld, een bepaalde correctie, maar dit is niet voldoende. Voor de egoïstische wereld is onze betrekkelijk altruïstische component ongetwijfeld te klein om de richting van de beweging van de wereld te corrigeren.
Eerlijk gezegd hoop ik dat wij, nu we terugkeren naar onze oude situaties en vormen van beleid, het herstel van bedrijven, enz., beseffen hoe beperkt we zijn en hoe anders we ons moeten gedragen.
Vraag:Zullen mensen, nadat we uit onze zelf-isolatie zijn gekomen, begrijpen dat de wereld veranderd is en dat accepteren doordat ze zelf veranderd zijn?
Antwoord:Ik denk dat we tot een bepaalde innerlijke staat zullen komen waarmee we iedere situatie zullen gaan evalueren: pre- en post-coronavirus. We zullen gaan vergelijken en nadenken over de manier waarop we dingen anders kunnen doen. Zelfs als mensen helemaal geen deel van ons zijn, maar onze oproep horen, zullen ze de realiteit op deze manier zien?
Vraag: Waar ligt het keerpunt van mensen? Moeten zij meer lijden om op het punt te komen waar een omkering zal plaatsvinden en de explosieve groei van degenen die bereid zijn om ons te steunen, zal beginnen?
Antwoord: Ja, enerzijds zal dit door een opstapeling van lijden en ontevredenheid gebeuren.
Anderzijds echter ook vanuit het feit dat we gaan begrijpen dat we een andere weg in moeten slaan om zicht te krijgen op een betere situatie dan de vorige.
Het is daarom mogelijk dat er een relatieve afwezigheid van allerlei klappen merkbaar zal zijn, maar dat er in plaats daarvan duidelijk zicht zal komen op een goede toekomst. Ik denk dat we, nu we naar de oude situatie terugkeren, deze situatie toch willen corrigeren.
Het echte nieuws is dat de media het nieuws met goedvinden van de financieringsbronnen van de eigenaars publiceert en uitzendt, dit betekent dat het uiteindelijk fake nieuws is.
Als abonnees de primaire bron van de financiering van de nieuwsmedia zouden zijn, zouden de media hen dank verschuldigd zijn, dat wil zeggen: aan de mensen die het aangeboden nieuws kopen, lezen en bekijken.
Maar toen media-eigenaren de primaire bron van de financiering van de nieuwsmedia werden, waardoor de media voor hun voortbestaan van de adverteerders afhankelijk werden, moesten de media wel buigen voor de belangen van de eigenaren en de adverteerders, en de authenticiteit die ooit bestond in de nieuwsberichtgeving, raakte op de achtergrond.
Tegenwoordig is men zich op grote schaal bewust van fake nieuwsberichtgeving. Steeds meer mensen stellen de betrouwbaarheid en de belangen die gediend worden, ter discussie, maar uit gebrek aan andere mogelijkheden, blijven zij het nieuws uit dezelfde bronnen volgen.
Wij zouden er verstandiger aan doen om, in plaats van met de vinger te wijzen naar de media corruptie die fake nieuws levert, tijd te besteden aan zelfonderzoek, wij allemaal, want wij vormen de samenleving.
De media zijn niet corrupter dan de samenleving die er omheen staat, waar wij allemaal deel van zijn. Het gaat over een product van de waarden, invloeden en gedragingen van de samenleving.
Ons van fake nieuws bewust zijn, is niet voldoende om een niveau te bereiken waar wij eerlijk nieuws kunnen vinden.
Het verkrijgen van eerlijk nieuws hangt af van serieuze introspectie en allereerst van het besef dat de media niet beter of slechter zijn dan de maatschappij die eromheen staat: een samenleving die uit individuen bestaat die persoonlijk welzijn belangrijker vinden dan het welzijn van de maatschappij.
Fake nieuws en corrupte media kunnen we dan zien als een reflectie van wie we eigenlijk zijn: egocentrische wezens die in het leven zoveel mogelijk op ons eigenbelang uit zijn, een dergelijke zelfanalyse moet leiden tot een dringende vraag:
Is dit de maatschappij waarin wij werkelijk willen leven?
Als dat zo is, hoeven we ons niet druk te maken over fake nieuws en media corruptie.
Als wij echter verlangen naar een maatschappij waar geluk, vriendelijkheid, steun, aanmoediging en een alom aanwezige positieve sfeer bloeit, moeten we onze sociale waarden resetten: goed zijn voor anderen in de maatschappij belangrijker vinden dan goed zijn voor onszelf.
Een dergelijke verandering is gemakkelijker gezegd dan gedaan, maar het is werkelijk uitvoerbaar.
Het vereist dat wij regelmatig bestuderen hoezeer wij van elkaar afhankelijk zijn, hoezeer wij allemaal met elkaar verbonden zijn en verantwoordelijk zijn voor elkaar.
Wij zouden er goed aan doen als wij onze onderlinge afhankelijkheid vanuit vele verschillende invalshoeken leren begrijpen, als wij leren voelen dat elke beweging die wij maken het leven van anderen beïnvloedt.
Het coronavirus is een voorbeeld van onze onderlinge afhankelijkheid op het gebied van onze gezondheid, wij zien hoe de gezondheid van iemand afhankelijk is van de ander die zich houdt aan verordeningen van de gezondheidszorg, zoals persoonlijke hygiëne, het houden van een bepaalde afstand tot elkaar en het dragen van mondkapjes in het openbaar.
Omdat wij van elkaar afhankelijk zijn, wordt er negativiteit naar anderen verspreid als iemand onverschillig is, zich niet betrokken voelt, een houding van verdeeldheid en antipathie aanneemt, hierdoor ontstaat er een negatieve kettingreactie waardoor de maatschappij negatief beïnvloed wordt.
Als wij echter onze onderlinge afhankelijkheid voelen, ons allemaal deeltjes voelen van een groter geheel, zou de zorg voor ons gezamenlijke bezit ons ervan weerhouden om het te schaden, in plaats daarvan zouden we zoeken naar manieren om alles zo goed mogelijk te laten groeien en bloeien.
Als wij inzien dat fake nieuws en media corruptie veroorzaakt worden door de manier waarop eenieder van ons de voorkeur geeft aan eigenbelang boven het belang van anderen in de maatschappij, kunnen we ook inzien dat er niets effectiefs bereikt wordt als wij het nieuws en degenen die er direct achter zitten, beschuldigen omdat alles fake is.
Integendeel, als wij de media willen veranderen, moeten wij onszelf veranderen en met elkaar willen dat het belang van de samenleving belangrijker is dan ons eigenbelang.
Als wij ons niet inzetten voor het verbeteren van onze relaties, kunnen we meer fake nieuws en media corruptie verwachten, samen met talloze andere problemen in onze maatschappij.
Bovendien komt er dan ook geen oplossing.
Eerlijk nieuws komt alleen als resultaat van zelfonderzoek en de verbetering van menselijke relaties.
Negatieve houdingen waarbij we elkaar uitbuiten, zijn vergelijkbaar met virussen waarmee wij elkaar dagelijks kunnen infecteren.
Een positieve verandering vraagt dus om onze gezamenlijke inspanning om een positief-verbonden maatschappij op te bouwen door betrokkenheid en verantwoordelijkheid voor elkaar.
Als wij ons afstemmen op die gedachte, zullen we een compleet nieuwe, geüpgrade wereld ervaren.
De directeur van de Wereldgezondheidsorganisatie heeft over COVID-19 gezegd: “Fake nieuws verspreidt zich sneller en gemakkelijker dan dit virus. ”Inderdaad, als je op zoek bent naar waarheid in de huidige wereld, is die waarheid dat iedereen liegt. Alle mediakanalen vervormen en manipuleren het nieuws, aangepast aan de agenda van degene die het verspreidt.
We kunnen het oprechte gewetensonderzoek – dat wij nodig moeten doen – blijven vermijden en op het pad blijven dat we al tientallen jaren bewandelen, maar het moge duidelijk zijn dat het ons niets goeds oplevert.
In het verleden, toen de kranten en de televisie gefinancierd werden door abonnees, door mensen die een krant kochten, was de pers wel verplicht om de lezers of de kijkers van betrouwbaar nieuws te voorzien. Nu de media het bezit zijn van mediamagnaten en voor hun bestaan afhankelijk zijn van adverteerders, zijn ze alleen hen wat verschuldigd en is een eerlijke verslaggeving ver te zoeken. Het goede nieuws – als je het zo kunt noemen – is dat tegenwoordig iedereen van tevoren weet dat iedereen liegt.
We laten ons toch nog steeds informeren door het nieuws van de media, want we hebben geen andere nieuwsbronnen, maar we nemen het op zijn minst met een korreltje zout. En nu we het over zout hebben, de media kunnen we vergelijken met ons dagelijks voedsel: het is veel en het ziet er mooi en perfect uit. Maar vanbinnen zit ons voedsel vol hormonen, steroïden en antibiotica. We weten het allemaal, maar we eten het ook allemaal. Wat kunnen we anders?
Maar nu moeten we ook eerlijk zijn naar onszelf. Het is waar dat de media corrupt zijn, maar dat is al lang geen nieuws meer. Dan moeten we ons afvragen: waar komen de journalisten vandaan? Waar zijn ze opgegroeid? Waar hebben ze onderwijs gekregen? Waar hebben ze geleerd om dingen te verdraaien en te manipuleren? Ze hebben het op dezelfde plekken geleerd als wij, waar wij onderwijs hebben gekregen, waar wij hebben geleerd om elkaar te manipuleren. De media zijn niet corrupter dan de omgeving die hen voedt, en dat zijn wij. Ze zijn naar ons beeld gevormd.
Om betrouwbaar nieuws te krijgen is het niet voldoende om hen te veroordelen, zij kunnen niet beter zijn dan het publiek waar zij het resultaat van zijn. In plaats daarvan moeten wij eens in de spiegel kijken naar onszelf en erkennen dat de mensen waar wij – vanuit ons gevoel van zelfgenoegzaamheid – op neerkijken in feite reflecteren wie wij zijn en ons afvragen of dit nu de maatschappij is waarin we willen leven.
Als wij dat doen, hoeven we nergens meer over te klagen. Maar als we dat niet willen, kunnen we er veel aan gaan doen. We kunnen allereerst gaan leren hoe het staat met onze onderlinge verbinding. Net zoals één persoon met het coronavirus tientallen mensen kan infecteren, als het er niet meer zijn, kunnen wij hetzelfde doen door middel van onze handelingen en zelfs onze gedachten. Als de kwade wil naar elkaar hoogtij viert, doen mensen elkaar kwaad, ze brengen naar buiten wat zij innerlijk voelen. Maar als mensen zich met groepen en landen verbonden voelen, als zij voor hun naasten zorgen, doen zij hen ook geen kwaad. De wortel van het probleem, waardoor de slechte pers is ontstaan, is dat wij ons naar elkaar slecht gedragen. Als wij slecht zijn voor elkaar, kunnen wij ons dan beklagen omdat iemand anders ons slecht behandelt?
Wij keren het motto van John F. Kennedy om: “Vraag niet wat jouw land voor jou kan doen, vraag wat jij voor je land kan doen,” en klaag als het niet werkt. In principe zijn we het allemaal met JFK eens, maar we willen allemaal dat iemand anders begint. Met deze houding zullen wij sterven voordat iemand ook maar iets gedaan heeft.
We zitten in de huidige situatie omdat wij onszelf niet aangepakt hebben, ons niet afgevraagd hebben hoe wij met elkaar omgaan en aan wat voor samenleving wij willen bijdragen. We kunnen het oprechte gewetensonderzoek dat wij nodig moeten doen, blijven ontwijken en het pad blijven volgen dat wij al tientallen jaren bewandelen, maar het is duidelijk dat dit tot niets goeds leidt.
We kunnen ook besluiten dat we eindelijk maar eens actie moeten gaan ondernemen en voor elkaar aan het werk moeten gaan. Het vraagt geen radicale veranderingen van ons, we hoeven ons spaargeld niet te doneren, als we dat al hebben, we hoeven niets op te offeren. We hoeven alleen maar bij onszelf te rade te gaan en ons af te vragen hoe wij met elkaar omgaan, want dit is het punt waar wij werkelijk ziek zijn. Dit is het virus dat we elkaar iedere morgen, iedere middag en iedere nacht geven. Als we anders met elkaar om willen gaan, zal dat ook gebeuren, op voorwaarde dat wij dat allemaal willen. Deze denkwijze moeten we promoten, dat wij met elkaar een zorgende samenleving kunnen bouwen, waarin mensen voor elkaar verantwoordelijk zijn. Als wij die kleine verschuiving in onze mentaliteit maken, zullen we een andere wereld zien. Met elkaar kunnen we bergen verzetten.
Ongebruikelijke situaties leveren ongebruikelijke verklaringen op. Dit geldt zeer zeker voor de COVID-19-crisis. Dat is er waarschijnlijk de oorzaak van dat wij ons uit het recente verleden geen enkele crisis kunnen herinneren die meer nepnieuws, samenzweringstheorieën en andere schrikbeelden heeft opgeleverd, en niemand weet wie ze verspreidt en of ze waar of onwaar zijn.
Maar of het coronavirus nu wel of niet in een laboratorium in Wuhan, China, is gemaakt en of het nu wel of niet bedoeld is om ons bang te maken voor de implantatie van een chip die elke beweging van ons controleert, al die theorieën bevatten één grote fout: ze negeren de eigenlijke oorzaak van het virus. Uiteindelijk maakt het niet uit wie het virus heeft gemaakt en met welk doel. Het gaat erom dat het er is en dat het netwerk van de menselijke samenleving erdoor verandert. Niemand was zoiets van plan en geen enkel mens heeft hier controle over.
Het coronavirus laat ons iets zien, iets wat mijn leraren “de erkenning van het kwaad” noemen, het kwaad in de menselijke natuur. Het virus schakelt al onze systemen uit en zet ons aan het denken. Toen wij nog thuis waren, bloeide de natuur op en dieren begonnen vrij rond te zwerven op plekken waar ze tientallen jaren niet geweest waren, dit laat ons zien hoe schadelijk onze invloed op de natuur is.
Toen we nog thuis waren, bang om het virus op te lopen of bang om dierbaren die kwetsbaarder waren dan wij te besmetten, protesteerden er brutale jonge demonstranten tegen de lockdown, zij verzamelden zich en droegen borden mee met de leuzen: “Cuomo beschermt criminelen” en “Cuomovirus is de Werkelijke Bedreiging in de staat New York”.
En terwijl de gewone burgers smeken om federale voordelen, zodat zij hun gezinnen en ondernemingen overeind kunnen houden, maken de tycoons honderden miljarden dollars op, ten koste van vele andere mensen. Zelfs de rijkere ziekenhuizen kregen twee keer zoveel overheidshulp als de armere ziekenhuizen. Hoe kunnen we dit rechtvaardigen? Als dit niet tot erkenning van het kwaad leidt, weet ik niet wat dan wel.
Er is een goede reden waarom ik op al die voorbeelden van menselijke lelijkheid wijs. Het coronavirus heeft die voorbeelden niet veroorzaakt, het heeft ons alleen een spiegel voorgehouden, zodat we kunnen zien wie we zijn, hoe we met elkaar omgaan en hoezeer we van elkaar vervreemd zijn. Als we zo met elkaar omgaan, is het geen wonder dat we op dezelfde manier met de natuur omgaan. Willen we hier naar terug? Willen we dit hervatten? Want dit hebben we in lockdown geplaatst, dus als we onze deuren weer openzetten, komt dit naarbuiten.
We moeten wel leven, maar we moeten het goed doen. Met “goed” bedoel ik dat we alleen bedrijven moeten openen die essentieel zijn en niet, zoals een demonstrant zei, “Alle banen zijn essentieel.” Essentieel voor wie? Voor degenen die ons willen manipuleren, zodat we kopen wat we niet nodig hebben? Niet elk bedrijf is essentieel, en niet alle banen zijn essentieel.
Maar wat wel essentieel is, zijn alle mensen. Mensen die een bedrijf hebben dat een reële bijdrage aan de samenleving levert, bedrijven voor voedsel, kleding, gezondheidszorg, onderwijs, de bouw, enzovoort, moeten open zijn en open blijven. Alle andere mensen moet overstappen naar een heel nieuw vakgebied: “humaan onderwijs”.
Met “humaan onderwijs” bedoel ik: leren hoe we menselijk kunnen zijn, namelijk menselijk naar elkaar toe. We moeten leren dat we allemaal afhankelijk zijn van elkaar, want het is duidelijk dat we ons daar nu niet van bewust zijn. We moeten leren dat wij, als we waarden promoten als aandacht voor elkaar, zorg en belangstelling voor elkaar, en verantwoordelijkheid voor onze leefgemeenschappen en steden, daar het eerst van profiteren. Als we zicht willen hebben op de toekomst, moeten we erkennen dat de kwaliteit van onze toekomst afhankelijk is van de kwaliteit van de samenleving waarin we leven. En als wij geen goede, ondersteunende samenleving voor onszelf opbouwen, wie dan wel?
Activisme is iets belangrijks als het gericht is op het brengen van verbinding in de samenleving, met het doel om het leven van iedereen te verbeteren en niet gericht op het behartigen van belangen van diverse pressiegroepen. Om de problemen in de samenleving op te lossen, moeten alle groeperingen en elementen van de samenleving aan het proces deelnemen, hun behoeften delen en moet er in de samenleving (of met haar vertegenwoordigers) met elkaar beslist worden over de prioriteiten bij het toewijzen van middelen en de inspanningen om behoeften op te lossen.
Als er in de huidige samenleving – waarin we van elkaar afhankelijk zijn – één groepering ontevreden blijft, zal dit de hele samenleving ten val brengen. Als we dit nu niet begrijpen, zullen we het na de tweede of derde golf van het virus hopelijk wel begrijpen. Waarom doen we het dan nu niet, een miljoen slachtoffers eerder?
Men mag ijverig zijn, maar niemand zal meer van de maatschappij genieten dan zij die achtergesteld zijn. Er zal een gelijke levensstandaard zijn voor allen (Baal HaSulam, The Writings of The Last Generation).
