Het belangrijkste is de groep. Ik heb vaak over Baal HaSulam gehoord dat hij ervan droomde om een Kabbalistische gemeenschap op te zetten. Hij nam leerlooi machines mee uit Polen, want hij dacht erover om een kleine fabriek openen waar hij met zijn studenten in wilde gaan werken, dat zou hen genoeg geld opleveren om van te bestaan. In een dergelijke hechte groep zouden ze de wijsheid van Kabbalah leren. Hij had veel zulke ideeën. In zijn artikelen kun je voelen hoezeer hij hiervan droomde. Hij was een heel grote spirituele romanticus.

Maar in die tijd was zoiets nog niet mogelijk. Zelfs in onze tijd zien we dat we alleen nog maar op weg zijn naar iets dergelijks. Ik zou kunnen stellen dat het mogelijk zal worden, maar we weten nog niet op wat voor manier. Het is niet nodig om dit te overhaasten.

We zien in ieder geval dat het in alle tijden specifiek was voor alle Kabbalisten om in groepen te leren en dat ze daarbinnen heel intensief betrokken waren bij de werkwijze in de groep, de voorschriften en de algemene gedragregels.

Alle wetten die in de Torah en in de overige bronnen beschreven zijn, zijn gedragsregels voor de groep. Ze zijn niet bedoeld voor het volk, niet voor de massa, maar alleen voor Kabbalistische groepen. Zelfs al lijkt het alsof ze opgesteld zijn om de massa te leren hoe ze zich moet gedragen, het hangt van heel andere factoren af. In principe ervaren alleen degenen die ‘uit zichzelf willen treden’, uit hun ego, hier de invloed van.

From the St. Petersburg Convention “Day Two” 7/13/13, Lesson 4

Filed under: Conventies, Groepswerk, Innerlijk Werk, Torah - Geen reacties→

Een goede omgeving is het enige middel om het Doel te bereiken. Wanneer wij met deze intentie bij elkaar komen, met deze intensiteit, met een dergelijk verlangen en we zien hoe al onze vrienden over de hele wereld ons volgen, met ons samen zijn en wij ook de druk voelen die zij op ons uitoefenen, wordt het bovenstaande zeker gehoord en ontvangen wij daardoor een compleet nieuwe en sterke invloed.

Ik heb het volgende meer dan eens verteld, toen ik Rabash vroeg: “Wat houdt mij tegen? Waarom kom niet ik verder? “ antwoordde hij onmiddellijk dat ik vrienden nodig had. Eerlijk gezegd begreep ik niet goed waarvoor, maar hij zei het. Ik ben op zoek gegaan, ik ging lezingen geven en tenslotte bracht ik mensen bij hem. Hieruit werden groepen gevormd.

Toen begon Rabash artikelen voor hen te schrijven, want ik wist niet wat ik tegen hen moest zeggen. Eerst schreef hij korte artikelen op het zilverpapier van sigaretten verpakkingen. Zo verliep het meestal als we samen in het park liepen te praten en we geen ander papier bij ons hadden, dan haalde ik het zilverpapier van een pakje sigaretten af en ging hij schrijven.

Zo verschenen de eerste artikelen. Later nam ik vellen dubbelgevouwen papier mee. Hierna kochten we een schrijfmachine voor hem en begon hij de teksten met één vinger te typen. Veel later hadden we een elektrische schrijfmachine, zo verliep het. Daardoor hebben we nu veel artikelen die door Rabash geschreven zijn

Deze artikelen beschrijven alle basisprincipes van de menselijke interactie in de groep, de belangrijkste omgeving voor spirituele groei. Op een methodische wijze bestuderen we ze steeds weer opnieuw en afhankelijk van onze groei merken we, hoe we in deze zinnen, in deze woorden, steeds weer een nieuwe betekenis ontdekken.

From the St. Petersburg Convention “Day Two” 7/13/13, Lesson 4

Filed under: Boeken, Conventies, Groei, Groepswerk, Spiritueel Werk - Geen reacties→

Een goede omgeving is het enige middel om het Doel te bereiken. Wanneer wij met deze intentie bij elkaar komen, met deze intensiteit, met een dergelijk verlangen en als we zien hoe al onze vrienden over de hele wereld ons volgen, met ons samen zijn en wij ook de druk voelen die zij op ons uitoefenen, wordt het bovenstaande zeker gehoord, wij ontvangen daardoor een compleet nieuwe en sterke invloed.

Ik heb het volgende meer dan eens verteld. Toen ik Rabash vroeg: “Wat houdt mij tegen? Waarom kom ik niet verder? “ antwoordde hij onmiddellijk dat ik vrienden nodig had. Eerlijk gezegd begreep ik niet goed waarvoor, maar hij zei het. Ik ben op zoek gegaan, ik ging lezingen geven en tenslotte bracht ik mensen bij hem. Hieruit werden groepen gevormd.

Toen begon Rabash artikelen voor hen te schrijven, want ik wist niet wat ik tegen hen moest zeggen. Eerst schreef hij korte artikelen op het zilverpapier van sigaretten verpakkingen. Zo verliep het meestal als we samen in het park liepen te praten en we geen ander papier bij ons hadden, dan haalde ik het zilverpapier van een pakje sigaretten af en ging hij schrijven.

Zo verschenen de eerste artikelen. Later nam ik vellen dubbelgevouwen papier mee. Hierna kochten we een schrijfmachine voor hem en begon hij de teksten met één vinger te typen. Veel later hadden we een elektrische schrijfmachine, zo verliep het. Daardoor hebben we nu veel artikelen die door Rabash geschreven zijn

Deze artikelen beschrijven alle basisprincipes van de menselijke interactie in de groep, de belangrijkste omgeving voor spirituele groei. Op een methodische wijze bestuderen we ze steeds weer opnieuw en afhankelijk van onze groei merken we, hoe we in deze zinnen, in deze woorden, steeds weer een nieuwe betekenis ontdekken.

From the St. Petersburg Convention “Day Two” 7/13/13, Lesson 4

Filed under: Conventies, Groepswerk, Innerlijk Werk, Intentie - Geen reacties→

Vraag: Na de conventie proberen we constant om het niveau dat we daar bereikt hebben in stand te houden ondanks het feit dat we nu meer egoïsme in onszelf ontdekken. Hoe is de relatie tussen de staat die nu aan ons onthuld wordt en het proces waar we doorheen gaan?

Antwoord: We kunnen niet stijgen zoals we zouden willen omdat we de oefening die we als beloning hebben ontvangen niet waarderen. We moeten er nu, na de conventie, blij mee zijn dat we de smaak van eenheid hebben verloren en geen enkel verlangen naar verbinding meer voelen. Onze verhoudingen zijn saai, smakeloos en somber geworden. Maar dit is juist heel goed want nu kunnen we proberen om de leegheid die wij zelf hebben ontdekt, te vullen!

We moeten deze mogelijkheid als een geschenk zien. Het is werkelijk een geschenk van Boven. Wij wilden geven en nu hebben we een lege ruimte die we kunnen vullen! Wanneer zullen we een dergelijke leegte weer voelen?

De staat van eenheid tijdens de conventie is aan ons als voorbeeld gegeven zodat wij dit nu zelf kunnen gaan doen. Tijdens de conventie is er aan ons een ‘plus’ gegeven zodat wij nu, nu de min’ verschijnt, hetzelfde gaan doen. De plus is het voorbeeld dat van de Schepper kwam. Nu hebben we een kans om Zijn daden te herhalen en hetzelfde resultaat te bereiken.

De plus staat voor een stijging en de min voor een daling, De Schepper heeft ons een voorbeeld gegeven. Hij heeft aan ons het gevoel en de vorm onthuld en nu moeten jullie hetzelfde doen. Wij zien echter de waarde van deze oefening niet en zijn er niet dankbaar voor, het is eerder zo dat wij de Schepper vervloeken en Hem verwijten wat Hij met ons heeft gedaan. Wij verwaarlozen de kans om te worden zoals Hij.

Juist tijdens een neergang kunnen wij het Omringende Licht activeren en naar ons toe trekken. Het hele probleem is dat wij het moeten doen, maar we doen het niet.

From the 1^st part of the Daily Kabbalah Lesson 7/25/13, Writings of Baal HaSulam

Filed under: Conventies, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Groepswerk, Innerlijk Werk, Verbinding, Verlangen - Geen reacties→

Vraag: Hoe moeten we innerlijk werken met de staat waarin ik twee keuzes lijk te hebben: ik zie of mijn ego of het juiste werk. Wat moet ik doen zodat ik niet lui blijf?

Antwoord: Hier voelen we de behoefte aan Arvut (verantwoordelijkheid voor elkaar), wederzijdse hulp. Je kunt het vergelijken met een ommuring waardoor de groep beschermd wordt, zowel voor uiterlijke invloeden als voor negatieve, innerlijke invloeden van alle groepsleden.

Deze ommuring – de geest, de heelheid – wordt gebouwd door middel van het belang van het Doel, van de bereidheid van alle groepsleden om zich ondergeschikt te maken aan het gedachtegoed van de groep, zoals in een familie waarin een bepaalde innerlijke basis aanwezig is. Er kan in een familie van alles gebeuren, maar er is iets wat voortdurend evenwicht brengt, wat belang hecht aan de familie, alles naar de basis terugbrengt en dat zorgt ervoor dat de familie niet breekt en uiteenvalt.

Daarom bestaat een familie uit verscheidene generaties: grootvaders en grootmoeders, ouders en kinderen. Eens leefde iedereen samen. De generaties veranderen geleidelijk aan, zoals raderen, maar er zijn altijd drie generaties die elkaar steunen en van elkaar afhankelijk zijn. Tegenwoordig valt dit alles natuurlijk uit elkaar, maar in de groep moeten we hier belang aan hechten.

Er moet een substantieel aantal zijn in de groep dat ervoor zorgt dat de groep stabiel en evenwichtig is. Dat haalt de groep niet naar beneden, maar balanceert eenvoudigweg allerlei uitbarstingen en wanorde. Iemand die door verschillende staten heengaat, moet namelijk het innerlijke gevoel hebben dat de groep stabiel is, stevig en permanent.

Dit moeten we goed onderhouden en duidelijk neerzetten als onze basis. Er kan van alles gebeuren, maar we hebben onze basis.

Het is mijn werk als leidinggevende om alle kleine groepen over de hele wereld tot één geheel te maken, tot één verenigd fundament dat aan iedereen ondersteuning zal bieden. Dan zullen verschillende problemen en conflicten – waarvoor het Licht ons innerlijk zeker zal plaatsen – ons op de juiste manier helpen: alleen om te groeien.

Je kunt het Arvut noemen of er een andere naam aan geven, hoe dan ook, we moeten dit doen. De groep is als een warm huis, een incubator. Zoals men zegt: ‘My home is my castle.’ Een mens heeft het nodig om in een bepaalde omgeving te leven: in de oorsprong, de ziel, het lichaam, de kleding, in dat alles.

Dit moeten we met elkaar vormen. De groep moet hierover praten, erover nadenken. Er moet een gevoel zijn dat dit mijn familie is, mijn home, waar ik kom en niet meer vandaan wil! Zo behoort het te zijn.

From the St. Petersburg Convention “Day Two” 7/13/13, Lesson 3

Filed under: Conventies, Groepswerk - Geen reacties→

Filed under: Conventies, Groepswerk, Innerlijk Werk, video - Geen reacties→

Vraag: Hoe kunnen vrouwen de collectieve neergang en eenheid voelen? Ik voel geen neergangen, ik kom heel blij naar de groep en ik doe alles voor de groep. Waarin zit dan mijn spirituele ontwikkeling?

Antwoord: In vergelijking met de mannen is er iets unieks bij de vrouwen. Zij hoeven de natuurlijke barrière die er tussen hen is niet te overwinnen. Maar in het spirituele werk moeten ze net zo zijn als de mannen.

Niemand vraagt of eist van hen dezelfde methode van verbinding als bij de mannen. Maar innerlijk zijn ze hiervoor gereed en moeten ze hieraan vooral met elkaar werken.

Daarna wordt er zowel een speciale afstandelijkheid als een opgang gecreëerd en het gevoel dat jij een vrouw bent en dat dat een man is verdwijnt, als deze uiterlijke omhulling verdwijnt en onbelangrijk wordt, blijft enerzijds de fysieke wereld bestaan en is er anderzijds de spirituele wereld, beide werelden zullen zich nauwkeurig van elkaar onderscheiden: dit is onze animale natuur en dat is de ziel, dan zullen de vrouwen zoals de mannen kunnen werken.

Maar tot aan dat moment is er een verschil tussen mannen en vrouwen en daarom moeten we afzonderlijk omhoogrijzen en verlangen naar het bereiken van spiritualiteit. We moeten elkaar zeker met alles helpen, maar als we samen gaan werken raken we alleen maar in verwarring. We verwarren beelden uit de fysieke wereld met het spirituele werk en de uitkomst daarvan is heel slecht.

Daarom moeten we ons in serieuze zaken absoluut niet met elkaar vermengen. Elkaar helpen, voor het centrum zorgen, disseminatie, al die dingen kunnen we met elkaar doen, behalve het spirituele werk. Soms kunnen zelfs de workshops samen gedaan worden. Maar in het algemeen gesproken moet de verbinding gescheiden blijven op basis van de sekse.

Jullie begrijpen en voelen zelf dat het gemakkelijk verwarrend kan zijn. Daarbij is het voor vrouwen eerder verwarrend dan voor mannen. Een man begrijpt wat hij nodig heeft terwijl een vrouw spiritualiteit verwart met de materie, dit lijkt voor haar hetzelfde. En dat is absoluut niet zo. Ze bedriegt zichzelf zonder dat ze het begrijpt en voelt.

Als je over de Machsom heen bent en de hogere wereld werkelijk gaat voelen, begrijp je hoe verkeerd het geweest zou zijn. Maar tot aan dat moment: nee. Daarom is bij ons alles strikt verdeeld in een mannelijk deel en een vrouwelijk deel.

Sta de mannen niet in de weg, dit is de eerste voorwaarde. Ten tweede, leer met elkaar. Niemand vraagt van jullie om elkaar te omarmen. Doe alles wat ten goede komt aan jullie verbinding.

From the St. Petersburg Convention “Day One” 7/12/13, Lesson 2

Filed under: Conventies, Groepswerk, Mannen, Vrouwen - Geen reacties→

Vraag: Hoe kunnen wij ons geestelijk ontwikkelen als we voortdurend de materiële druk en de druk van de consumptiemaatschappij voelen?

Antwoord: Wie geeft je dit? Het is de hogere Kracht, de verenigde Kracht van de Natuur die alles controleert en alle kronkelwegen in onze gezamenlijke bestemming invult.

Er zijn momenten waarop je dit vergeet, dan probeer je om de schuld aan iemand anders te geven in plaats van aan de Schepper. De maatschappij is niet schuldig. Alleen Hij is schuldig. Maar hoe zouden we Hem kunnen beschuldigen? Hoe kan de hogere Kracht die in een staat van absolute Liefde en Geven is slecht zijn? Het feit is dat je de wereld op deze manier waarneemt omdat je egoïstische verlangen alles omkeert. Dus je ervaart de hele wereld om je heen als slecht.

Eigenlijk bestaat de hele wereld om ons heen uit oneindige Betrokkenheid en Liefde. Verander je intentie en er zullen nergens meer problemen zijn.

Anderzijds moeten wij dankbaar zijn voor de problemen die we hebben, omdat zij je precies laten zien wat je moet veranderen.

From the Convention in St. Petersburg 7/11/13, “Preparatory Lesson”

Filed under: Conventies, Innerlijk Werk, Waarneming - Geen reacties→

Al ons werk bestaat uit innerlijke concentratie omdat de uiterlijke wereld niet verandert, hoe graag we dat ook willen. De werkelijkheid wordt alleen bepaald door de manier waarop wij deze in ons waarnemen en is volkomen afhankelijk van de eigenschappen van een mens. Een mens verandert en daardoor ziet hij in de werkelijkheid, die hij voorheen waarnam door middel van zijn vijf zintuigen, andere verbindingen in onze wereld, een nieuwe werkelijkheid, de aanwezigheid van de Hogere Kracht. Langzamerhand wordt deze Kracht voor hem enorm groot en ziet hij dat deze Kracht alles bestuurt en de gehele werkelijkheid in stand houdt.

Maar nu zien en merken we dat niet. Dit is het enige wat verandert totdat deze aardse werkelijkheid volledig verdwijnt bij de dood van het lichaam en alleen de spirituele werkelijkheid overblijft. Alles hangt af van de mate waarin wij veranderen van een mens die ‘voelt’ naar een mens die ‘gelooft’.

Het verschil tussen deze twee wordt bepaald door de instrumenten waarmee wij werken. Als wij de werkelijkheid waarnemen vanuit het verlangen om te genieten, spreken we over een mens van gevoel en als wij waarnemen vanuit het verlangen om te geven, spreken we over een mens van geloof. In beide gevallen spreken we echter over gevoelens. Geloof is ook een gevoel, maar alleen in het Terugkerend Licht, in het verlangen dat gericht is op geven in plaats van op ontvangen,

Als een mens de afstand voelt tussen zichzelf en de Schepper betekent dat, dat hij gevoeliger instrumenten (kelim) heeft gekregen om zijn verhouding tot de Schepper te meten. Nog maar een paar dagen geleden voelden we ons tijdens de Conventie meer met elkaar verbonden en wel zodanig dat we als mens opgingen in het gemeenschapsgevoel. De allesoverheersende kracht en inspiratie hield de mens vast en daardoor was hij in staat om zichzelf niet meer te voelen.

Maar dit kan gebeuren bij elk vrolijk enthousiasme, als veel mensen met elkaar verbonden zijn door één idee, één mening, gedachte, doel en bedoeling, als ze samen zijn en zo hun eenheid voelen. Waarin verschilt onze situatie van die van anderen? Om dat verschil te ervaren, wordt ons nu een gevoel van neergang gegeven dat ons verwijdert van de lichte staat. Wij voelen dat we in deze situatie iets missen om deze staat te laten voortbestaan.

Wij kunnen deze staat zelf niet in stand houden, dit vraagt de aanwezigheid van een nieuwe kracht, een nieuwe werkelijkheid die zich op een hoger niveau bevindt dan wij zijn. Dit gevoel van vervreemding betekent dat onze verlangens, de middelen waarmee wij waarnemen, zich hebben uitgebreid naar een nieuwe diepte en wijdte, dat de innerlijke gevoeligheid van deze verlangens is toegenomen en ook dat wij een sterkere externe kracht hebben verkregen.

En zo zien we dat we hier niet mee om kunnen gaan. We lijken ondergedompeld te zijn in een uitgestrekte zee van gevoelens die na de Conventie overgebleven zijn, langzamerhand afkoelen en spoedig volledig zullen bevriezen. We kunnen hieraan geen halt toeroepen. De tendens is duidelijk, maar het is niet duidelijk hoe we hier weerstand aan kunnen bieden.

Allereerst moet het ons duidelijk zijn dat dit een natuurlijke tendens is en je moet proberen om jezelf hiertegen te beschermen, dit te stoppen en zo krachtig mogelijk te strijden tegen deze afkoeling, om daardoor deze verwijdering scherper waar te kunnen nemen en te proberen om het voorgaande warme gevoel zo veel mogelijk te behouden!

Ondanks al onze inspanningen zien we echter dat we hiertoe niet in staat zijn. We controleren onze staat, we vergelijken hoe deze van dag tot dag verschilt en we begrijpen dat onze inspiratie langzamerhand vermindert. Soms komen de gedachten aan eenheid weer terug en daarna verdwijnen ze onmiddellijk weer. Vandaag zijn we zelfs nog verder van die gedachten verwijderd dan gisteren.

Maar als we voelen dat we verwijderd zijn van de grote Koning, moeten we ons realiseren dat er geen sprake is van echte vervreemding, maar dat dit eenvoudigweg betekent dat de Schepper de mate van gevoeligheid voor de staat waarin de mens zich bevindt, versterkt en het verlangen van de mens kwalitatief en kwantitatief vergroot. Dan voelt een mens dat hij – in dezelfde staat – iets mist.

In feite bevinden we ons nog steeds in dezelfde staat want er verdwijnt niets in spiritualiteit. Maar in elke volgende staat missen we onze eenheid en de aanwezigheid van de Schepper in grotere mate.

From the Preparation to the Daily Kabbalah Lesson 7/19/13

Filed under: Conventies, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Eenheid, Groei, Waarneming - Geen reacties→

Er vindt alleen een neergang plaats als we de staat die we bereikt hebben niet in stand kunnen houden, want er is steeds weer een verzwaring van het hart. Deze verzwaring van het hart is niet aan ons gegeven want er is ons Genade van Boven getoond.

Maar het is niet goed als de verzwaring van het hart het gevolg is van uiterlijke, materiële problemen. Vanaf nu kunnen we namelijk uitsluitend in het spirituele werk blijven en alle onaangename materiële verstoringen uitleggen als spirituele manifestaties.

Deze verstoringen zullen we absoluut niet zien als iets materieels, zelfs de hevigste klappen niet. Zij zullen plotseling een prachtige vorm gaan aannemen, het belangrijkste voor ons is dat wij ons op hetzelfde niveau handhaven. Als wij het volhouden om op dezelfde hoogte te blijven, boven alle verstoringen uit, zullen we dieper in dit niveau gaan doordringen.

We zijn al naar een nieuw niveau gerezen, nu moeten we er dieper in doordringen zodat we er de tien Sefirot in kunnen ontdekken, nieuwe eigenschappen. Dan zullen we plotseling ervaren dat we in deze staat kunnen blijven en dat we ons in de spirituele wereld bevinden! We hebben deze staat al in zijn externe vorm aangeraakt.

From the 1^st part of the Daily Kabbalah Lesson 7/17/13, Writings of Rabash

Filed under: Conventies, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Groepswerk, Spiritualiteit - Geen reacties→