Vraag: Wat brengt de Schepper meer vreugde: als we Zijn liefde ervaren en die liefde aan Hem teruggeven of als we die liefde doorgeven?

Antwoord: In feite voelt geestelijke liefde niet zoals aardse liefde. Natuurlijk – om het in aardse taal uit te drukken – brengen we de Schepper vreugde door andere mensen dichter bij Hem te brengen. Deze woorden zijn echter misleidend.

Pas nadat we de eigenschappen van Bina hebben verkregen, zullen we begrijpen waar dit alles over gaat. Zonder het Licht van Hassadim kan een mens helemaal niet spreken over liefde, omdat hij denkt vanuit zijn eigen verlangens, maar niet vanuit de verlangens van de ander. Hoe kunnen we het dan liefde noemen?

We spreken van liefde, als ik het verlangen van de ander ervaar als dat van mijzelf, als ik wil wat de ander verlangt. Ik wil het zelfs nog meer voor die ander dan ik het voor mezelf zou willen. De afstand tussen ons maakt mijn lijden alleen maar groter, want het ontbreekt die ander aan vervulling en ik wil zijn verlangen nog meer vervullen. De afstand tussen ons wordt een versterker van mijn inlevingsvermogen in de ander.

Deze gesteldheid ontstaat vanzelf, automatisch: op die manier denk ik, zo neem ik verlangens waar. En dit is de redding, het wonder. En over wat voor liefde spreken we tot dat moment? Als ik liefheb draag ik zorg voor de verlangens van de ander, boven mijn eigen afwijzing en tegenstrijdigheid uit. Ik ontdek mijn egoïsme en ik werk in de middellijn, dat is liefde.

Immers, mijn ziel is buiten mij.

From the 4th part of the Daily Kabbalah Lesson 1/15/2011, “Introduction to TES”

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Innerlijk Werk, Liefde - Geen reacties→

De Schepper schiep het verlangen met behulp van het Licht. Het Licht heeft een krachtige invloed op het verlangen en geeft er Zijn eigenschappen aan op een manier, dat alles wat goed is in het Licht negatief wordt in het verlangen. Het Goede profileert zich als iets wat ontbreekt, een behoefte, een vraag, leegheid, maar in het Licht uiten deze dingen zich als een verlangen om te geven.

Met andere woorden: wat zich in het Licht manifesteert als overvloed en volheid, uit zich in het verlangen in de tegengestelde vorm, namelijk als leegte.

Beide delen zijn aan elkaar gelijk en tegelijkertijd hebben ze een tegengestelde aard: alles wat aanwezig is in het verlangen om te geven van de Schepper, bestaat in de schepping in de vorm van het verlangen om te ontvangen.

Het doel van de schepping is om het gevoel van leegte (het verlangen om te ontvangen) te transformeren tot gelijkvormigheid aan de Schepper.

Hoe kunnen we dit bereiken? Als we alleen ons verlangen vervullen, worden we niet gelijkvormig aan de Schepper (het Licht), de vervulling zou dan het verlangen degraderen, omdat het dan nog meer tegengesteld zou worden aan het Licht door actief te ontvangen. Het Licht is volmaakt, het geeft zonder ophouden en daarom zou een volkomen vervulling van de schepping het probleem niet oplossen.

Hoe kunnen we het verlangen om te ontvangen gelijkvormig maken aan het verlangen om te geven als we niet handelen zoals de Schepper, door middel van geven? Alles wat de Schepper doet is geven en de schepping vervullen, de schepping heeft geen andere mogelijkheid tot interactie met het Licht dan door Het te ontvangen.

Het probleem is, dat er een goede verbinding moet ontstaan, niet tussen de beide handelingen, maar tussen de essentie van de Schepper en de essentie van de schepping.

Dit betekent, dat we het Licht en de schepping met elkaar moeten vergelijken, niet vanuit het gezichtspunt van hun handelingen, maar vanuit de onderlinge verhouding. Het maakt niet uit dat de een voortdurend ontvangt van de ander, terwijl de ander alleen maar geeft. Ze vullen elkaar aan en het resultaat hiervan is, dat zij een innerlijke verbinding met elkaar voelen. Het is niet relevant wie het gevende deel is en wie het ontvangende deel. Het is te vergelijken met moeder en kind: zij geeft hem alles wat zij kan en zij krijgt van het kind zelfs nog meer terug, omdat ze door liefde met het kind verbonden is.

Hieruit ontstaat een gevoel van liefde en hier komt het uit voort. Als we beseffen, dat deze onvermijdelijke interactie bestaat tussen de Schepper en de schepping en dat dit niet anders kan, moeten we daarboven een structuur bouwen.

Hoe bereiken we, dat zij zich door deze beide handelingen met elkaar verbinden en daarbij gelijkvormig worden aan elkaar? Hoe kunnen we het Doel, de essentie van de Schepper, verbinden met de essentie van de schepping?

Oorspronkelijk is het verlangen van de Schepper om Zijn schepping te vervullen en van alles wat nodig is te voorzien. Hij is vervuld met de eigenschap van Liefde. Daarom vinden er in de Schepper geen veranderingen plaats.

Van de Schepper komt de schepping, het heelal, komen de werelden en alle voorwaarden voor ons bestaan en voor wat wij doen. Van Zijn Kant is er één ding: een voortdurende uitstroming van Licht, positieve energie, Liefde en absolute goedgunstigheid.

De schepping moet een andere houding aannemen ten opzichte van de wereld, zichzelf en tenslotte: van de Schepper. Want alles wat er in deze wereld is, in mij en om me heen, komt van de Schepper. Ik moet mijzelf zo veranderen, dat ik begin te houden van alles wat door Hem gedaan wordt in deze wereld en in de hele natuur. Als ik mijn houding van haat, begerigheid en misbruik maken van anderen omzet in geven en liefde, zal ik – door mijn nieuwe houding ten opzichte van wat de Schepper doet – Hem gaan liefhebben.

Als ik op dit punt gekomen ben, zal ik alles wat Hij geeft ten dienste van Hem kunnen gebruiken. Dan werkt het op de volgende manier: Hij vervult mij en geeft mij een kans om blij te zijn en terwijl ik van Hem ontvang, geef ik Hem de mogelijkheid om vreugdevol te zijn, omdat ik Zijn Liefde ‘gebruik’.

Als we dicht bij onze geliefden zijn, ontvangen we van hen, tegelijkertijd bewijzen we hen een gunst door hen toe te staan van ons te houden. Ditzelfde patroon vinden we hierin terug: door van de Schepper te ontvangen brengen we onze liefde voor Hem tot uitdrukking, omdat we zo dicht bij elkaar zijn. Op dit punt maakt het geen verschil wie de Gever en wie de ontvanger is, zoals in het voorbeeld van de moeder met haar kind.

Het belangrijkste is, dat zij door wat zij doen elkaar aanvullen en elkaar vreugde brengen.

From the Fundamentals of Kabbalah Lesson 11/6/11

Filed under: Liefde - Geen reacties→

Er zijn vele wegen voor een mens om bij de vraag naar liefde en eenheid te komen. In het algemeen betekent het woord ‘liefde’ iets geheel anders voor ons: het vervullen van onze egoïstische verlangens met voedsel, seks, familie, rijkdom, roem, kennis, enzovoort.

‘Ik heb lief’ betekent eigenlijk: ‘Ik wil hebben’. Als ik iets wil ontvangen betekent het, dat ik ervan houd, dat ik het voor mezelf wil hebben, dat ik het dichterbij me wil hebben en mijzelf ermee wil vervullen. Daarover gaat mijn ‘liefde’. Samengevat: de eigenlijke definitie van het woord ‘liefde’ is: ‘Ik wil het hebben’.

Dat komt, omdat we in onze wereld leven die ontstaan is na het breken, zoals de wijsheid van Kabbalah uitlegt. Onze hele wereld is volledig egoïstisch, daarom leggen we het begrip ‘liefde’ uit als iets wat uitsluitend op onszelf gericht is. Ik houd van iets betekent, dat ik het dichterbij mezelf wil hebben, ik wil het voelen en mezelf ermee vervullen. Als ik mijn verlangen vervul, als ik geniet van iets aangenaams, noem ik het ‘liefde’.

We hebben daarom geen aandacht voor de andere helft, de andere kracht die in de werkelijkheid bestaat: de kracht van geven die hetzelfde begrip ‘liefde’ inhoudt. Daar betekent van iemand houden echter: hen vervullen, hen brengen wat zij willen, niet wat ik wil. Dit is volledig tegengesteld aan ons begrip van liefde.

In het verleden stonden mensen dichtbij de natuur en voelden zij van nature, dat er een andere kracht in de natuur bestaat, de kracht van geven, waarbij liefde betekent dat ik rekening houd met anderen en aan hen geef. Kabbalisten, die begaafd zijn met een fijn aanvoelen van de natuur, zoals veel mensen dat hebben, hebben deze krachten onthuld.

Er waren veel mensen, behalve Kabbalisten, die in allerlei vormen voelden en ontdekten, dat de kracht van geven niet minder is dan de kracht van ontvangen. Zij realiseerden zich, dat in deze andere helft van de werkelijkheid (in geven) dezelfde handelingen bestaan als in de kracht van ontvangen, alleen hun interpretaties zijn verschillend, tegengesteld aan hoe ze in deze wereld hier gebruikelijk zijn.

Wij bestaan echter uitsluitend in een helft van de werkelijkheid: in ontvangen, in het verlangen om onszelf te vervullen, omdat we het gevolg zijn van het breken van de verlangens (Kelim). En de mens blijft volledig gebroken achter, waarbij de levenloze, vegetatieve en animale niveaus van de natuur, zoals Baal HaSulam het schrijft in ‘Voorwoord voor de Wetenschap van Kabbalah (Pticha)’, samen met de mens rijzen en vallen, zonder enige berekening voor zichzelf, maar alleen in de mate, waarin zij de veranderingen die de mens moet ondergaan, vergemakkelijken.

Religies en overtuigingen zijn, vanaf het moment van hun ontstaan, eveneens voortgekomen uit het feit dat zij de andere kracht die in de natuur bestaat, ontdekten: de kracht van geven. Vanuit hun standpunt spreken ze over liefde en eenheid. Zo was het toen ze nog met een klein groepje mensen waren. Maar nadat zij dit verspreidden in de egoïstische massa die niet zo gevoelig is, is het geworden tot een reeks ceremonieën en rituelen, in plaats van mensen te brengen tot eenheid, liefde, geven en balans tussen de twee systemen.

Toen de tijd verstreek en de mensheid zich, door de geschiedenis heen, ontwikkelde, aangespoord door de voortdurende groei van het egoïsme in ieder mens en in de mensheid in het algemeen, zijn we ver weg geraakt van zelfs dat natuurlijke begrip dat de mensheid eens bezat: van het begrijpen van geven en liefde, wat behoort tot de andere helft van de natuur.

From the 1st part of the Daily Kabbalah Lesson 12/13/2011, Writings of Rabash

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Groepswerk, Innerlijk Werk, Liefde - Geen reacties→

Filed under: Liefde, video - Geen reacties→

Er staat Geschreven: “De duisternis zal schijnen als het Licht.” Er is geen dag, noch nacht in ons innerlijk werk. Het Licht schijnt in alles en vult Malchut de Ein Sof (van Oneindigheid) volledig. We leven in een oceaan van Licht. Hoe zou er duisternis kunnen zijn? ….

Wij hebben noch dag noch nacht in spiritualiteit, maar we voelen allerlei veranderingen in onze situaties. Het is noodzakelijk om deze veranderingen te onderscheiden Misschien bestaan mijn dagen en nachten – vanuit mijn egoïsme gezien – uit het volgende: de dag betekent, dat ik heb wat heb verdiend en overwonnen, terwijl de nacht me laat zien dat ik niet veel geluk heb gehad. De dag en de nacht van de Schepper zijn hier echter aan tegengesteld. Voor Hem is de dag de mogelijkheid om te geven, lief te hebben en te verbinden, terwijl de nacht, daarentegen, het gebrek aan de krachten van geven en liefde is.

We moeten daarom altijd onderscheiden waar we in leven: in de duisternis van de nacht of in het licht van de dag, zo opgevat door mijzelf of door de Schepper en we moeten proberen om in de correcte definitie te blijven.

From the 6th lesson at the Toronto Convention 9/18/11

Filed under: Congressen, Innerlijk Werk, Liefde - Geen reacties→

Beste Vrienden, stel alsjeblieft vragen over deze citaten van de grote Kabbalisten. De opmerkingen tussen haakjes zijn van mij.

Er is een strikte voorwaarde, als men zich in deze wijsheid verdiept: niets ervan materialiseren tot verbeelding en fysieke fenomenen …. Om de lezers te beschermen voor enige vorm van materialisatie, stelde ik het boek Talmud Eser Sefirot (De Studie van de Tien Sefirot) van de Ari samen, waarin ik de belangrijkste uitleg van hem verzamelde en dit alles in een eenvoudige en makkelijke taal weergaf.

Baal HaSulam: “Voorwoord voor het Boek De Zohar”, item 156

De meeste studenten verstoffelijkten de onderwerpen die in Kabbalah boeken worden uitgelegd en – hoewel spirituele concepten zich boven tijd en plaats bevinden – verbeeldden ze die verschijnselen alsof ze plaatsvinden in tijd en plaats. Bovendien raakten ze verward door het feit dat de leerstof in fysieke termen wordt beschreven.

Daarom heb ik dit voorwoord geschreven, om de leerstof en de grondslagen van de wijsheid op een beknopte wijze samen te brengen, zodat het toegankelijk is en ter beschikking staat van degenen, die deze wetenschap willen bestuderen.

Baal HaSulam: “Algemeen Voorwoord voor het Boek Panim Meirot uMasbirot”, item 1

Filed under: Kabbalah Studie, Kabbalistische bronnen, Liefde - Geen reacties→

Vraag: Hoe is het mogelijk dat ik afgunst naar de Schepper voel?

Antwoord: Ik voel afgunst naar de Schepper, omdat Hij degene is die geeft. Ik leer deze eigenschappen immers van Hem, hoe zou ik het anders kunnen leren?

Het probleem voor ons is, dat wij afgunst meteen verbinden met egoïsme. Als ik afgunstig ben op iemand, betekent dat, dat ik hem geen goeds toewens. Dit is een slechte vorm van afgunst.

Een goede vorm van afgunst bestaat eruit, dat ik wil worden zoals degene die ik benijd. Het probleem met onze waarneming is, dat we geen verschil zien tussen de kwaliteiten zelf – die op zichzelf noch goed noch slecht zijn – en de toepassing ervan die allesbepalend is. Vanaf het begin kennen wij ons egoïstische verlangen aan deze eigenschappen toe, omdat wij eraan gewend zijn om zo te werken, dat alle eigenschappen, alle ‘eerste 9 Sefirot’, bekleed zijn met ons egoïstische verlangen, met de verdorven Malchut.

Als we ons echter voorstellen, dat deze eigenschappen zich kleden in de correcte Malchut, zal blijken dat afgunst, lust en eer gunstige eigenschappen zijn, die ons helpen uit deze wereld te komen en hoger te rijzen. Alles hangt af van het feit of wij ze gebruiken om geven te bereiken.

From the 1st part of the Daily Kabbalah Lesson 8/21/2011, Shamati #9

Filed under: Liefde - Geen reacties→

Het Boek De Zohar, Hoofdstuk “Shlah Lecha” (Zend uit voor Jezelf), item 17: En de verspieders, die door Mozes uitgezonden waren, veroorzaakten jammerklachten in de generaties die volgden, omdat op die dag de Eerste en de Tweede Tempel verwoest werden en zij veroorzaakten het verlies van vele duizenden en tienduizenden van Israël. En zij werden de oorzaak van het vertrek van de Shechina uit het land en van het volk Israël. En er staat geschreven over hen, die door Joshua uitgezonden werden: “Hij zal de ziel van zijn Heer doen terugkeren”.

De bron van destructie in alle generaties, namelijk op alle niveaus van corruptie en correctie, bestaat uit het besluit van een mens om het spirituele pad niet te volgen, uit angst, luiheid, onverschilligheid of gebrek aan verlangen. “Dit is goed, maar het is niets voor mij”, zoals de verspieders zeiden, toen zij uit het land Israël terugkeerden. Dit is de oorsprong van alle ellende.

Nu dient zich de vraag aan: Maar voor die tijd waren er toch ook tegenslagen, in Egypte en voordat Mozes “de verspieders naar het land Israël zond”? Dat is juist, maar we spreken over de laatste strijd voor het land Israël, toen de verspieders zeiden: “Het is waar, het is goed daar, maar het is niet voor ons”.

Dit is een heel belangrijk punt. In feite bevindt een mens zich hier voortdurend in. Elke keer corrigeren we nu juist deze oorsprong, door een besluit te nemen, dat het niet alleen goed is, maar ook voor mij bestemd is. Maar wat is goed? Geven is goed. Daar waren de verspieders bang voor: “Kunnen we zelfs geven bereiken? Ik ben het tegengestelde daarvan. Wil ik dit wel?! Van een afstand kan ik zeggen dat geven goed is. Maar kan ik er dichterbij komen, het bereiken? Ik heb hier totaal geen energie voor of behoefte aan ….” Op deze manier verwerpen we het op verschillende niveaus.

Dit is nu juist wat gecorrigeerd moet worden. Dit betekent, dat we elk moment van ons leven op dit cruciale punt staan, waar we “de zonde van de verspieders” moeten corrigeren.

From the 2nd part of the Daily Kabbalah Lesson 8/9/2011, The Zohar

Filed under: Liefde - Geen reacties→

Vraag: Waarom spreken we over haat, terwijl de meeste mensen geen haat voelen voor elkaar, maar alleen onverschilligheid?

Antwoord: Als ik denk, dat het gras op het gazon van de buurman groener is dan bij mij of als ik jaloers ben op zijn nieuwe auto, gaat het over haat. Omdat ik mijn welzijn afmeet aan mijn omgeving en als de vergelijking niet in mijn voordeel uitvalt, veroorzaakt dat een gevoel van haat naar anderen in mij.

Hun succes brengt mij ertoe, dat ik me slecht voel en lijd. En van nature haat ik hen daarom. Je kunt je er niet bewust van zijn, maar het is wel zo.

Ik kan onmogelijk onverschillig staan ten opzichte van anderen, omdat we onderling verbonden zijn in één systeem en ik vergelijk mijn situatie ongetwijfeld met die van anderen. Van nature willen we de ander zien als lager dan onszelf en iedereen moet ons van dienst zijn. Als je dit niet begrijpt, ben je je dit gewoon nog niet bewust.

Het is niet eenvoudig om haat te ontdekken. De Berg Sinaï (de berg van haat) en het ontvangen van de Torah bereik je pas na een heel lange voorbereidingstijd: de slavernij in Egypte en de tocht door de woestijn. Zolang je je gevoel van haat niet hebt ontdekt, heb je de Torah nog niet nodig.

Er zijn veel mensen op de wereld, die denken dat ze rechtvaardig zijn en dat ze anderen niets slechts toewensen, maar dat ze houden van anderen. Ze voelen gewoonweg hun haat niet. Als ze werkelijk zouden proberen om anderen lief te hebben, zouden ze ontdekken hoeveel ze hen haten. Een mens moet door de Egyptische ballingschap heen om haat te ontdekken.

Daarom hebben we de “dag van liefde” (Tu B’Av, de 15e Av) na de dag van vernietiging, de 9e Av. Nadat we het kwaad hebben onthuld, de enorme, vreselijke crisis, de haat tussen ons, volgen er 5 dagen (5 niveaus), waarin we onszelf corrigeren en liefde bereiken. Het gebeurt alleen op deze manier!

Daarom is het zo, dat als een man en zijn vrouw, in het dagelijks leven, geen ruzie hebben, ze hun liefde niet kunnen ontdekken. Soms ruziën mensen opzettelijk, ze doen het instinctmatig om daarna de liefelijkheid en het genieten van hun relatie weer te voelen door het goed maken. Onverschilligheid is het ergste wat er bestaat.

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Liefde, Lijden, Thora - Geen reacties→

Vraag: Is de liefde van een moeder voor haar kinderen en de liefde tussen echtgenoot en echtgenote egoïstisch?

Antwoord: deze liefde wordt niet als egoïstisch beschouwd. Al onze verlangens zijn verdeeld in levenloos, plantaardig, dierlijk en menselijk niveau (1,2,3,4). De verlangens van het dierlijk niveau die opkomen in een persoon zijn gelijk aan de verlangens van dieren, alleen zijn ze meer ontwikkeld. Dit sluit de verlangens in van de moeder in relatie tot haar kind of de verlangens die verschijnen tussen echtgenoten

Het instinctieve gedrag van de moeder naar haar kinderen is niet egoïstisch. De natuur dwingt een menselijk wezen (een moeder) om zich op deze manier te gedragen, om het verlangen van een andere persoon (een kind) te vervullen. Anderzijds is het ego het verlangen om te genieten ten koste van een medemens, wat betekent dat ik me goed wil voelen ten koste van iemand anders. Zelfs het feit dat iemand zich in een hachelijke situatie bevindt, kan mij plezier geven.

Dit soort genoegens kunnen we verdelen in vele niveaus. Bijvoorbeeld: ik kan vreugde scheppen uit de situatie dat ik iemand tot mijn slaaf maak. Er bestaat ook vreugde in de mogelijkheid om iemand pijn te doen, hem te domineren en hem te laten lijden. Vreugde in de uitbuiting van anderen, eerder dan vanuit een natuurlijk verlangen om te genieten, wordt beschouwd als egoïstisch.

Mijn verlangen om te genieten van lekker eten, van communicatie met mijn kinderen of van iets in het leven dat een ander niet benadeelt, wordt niet beschouwd als egoïsme. Egoïstische handelingen hebben tot doel om anderen te gebruiken voor persoonlijk gewin.

We onthullen ons echte (spirituele) ego op het “menselijk” niveau wanneer we in de groep komen. Dan beginnen we een bepaalde vijandigheid naar elkaar te voelen en een muur tussen ons in te plaatsen.

In de mate waarin we dichter naar elkaar toe willen komen, samen studeren, gezamenlijke maaltijden hebben, ons verenigen met het doel om de eigenschap van het geven te bereiken, beginnen we zelfs een nog grotere haat te voelen voor elkaar, afkeer en onwil om ons met elkaar te verbinden. Ons ego manifesteert zich precies op dat moment. Het is niet in gewone mensen aanwezig, maar alleen in degenen die zich verbinden met de bedoeling spiritualiteit te bereiken. Deze mensen komen erachter dat ze er helemaal niets mee kunnen. Waarom? Opdat ze later een verlangen naar de Hogere Kracht ontwikkelen.

Waar komt deze kracht vandaan? Deze is in eerste instantie aanwezig in een perfect systeem en verdwijnt (wordt verborgen) na (als resultaat van) het breken. Deze kracht bestaat, maar verbergt zich binnenin. Wanneer ik me met mijn vrienden probeer te verbinden en hier niet toe in staat ben, zal mijn niveau van egoïsme meer en meer (tot in zekere mate) aan mij worden onthuld. Het zal mijn eerste spirituele niveau zijn, de eerste 1/125ste van de totale stijging.

Ik werk hier maanden aan, totdat ik een staat bereik, die ik zelf niet kan overwinnen. Dan zal ik een verlangen naar het Licht, dat ons vroeger vervulde en nu innerlijk verborgen is, ontwikkelen en ik wil dat het naar me toe komt, dat het wordt onthuld en dat het ons gezamenlijk verbindt.

Deze voorwaarde maakt voor mij de weg vrij voor het eerste spirituele niveau: ik, mijn vriend en het Hogere Licht tussen ons. Daarna zal het mijn doel zijn om het volgende niveau te bereiken, waar het ego zelfs nog meer zal groeien en haat, waarvan ik het bestaan niet kende, zal uitbreken.

Ik zal geïrriteerd zijn en zal worden afgestoten door kleine dingen in mijn vriend. Samen zullen we hard moeten werken en we zullen stijgen naar het tweede niveau van de 125 niveaus en op deze wijze tot aan het einde van de correctie.

Uit Lesson 1, Convention in Spain, 6/3/2011

Verwant Materiaal (Engels):
The Powerful And Exalted Ideal Of Bestowal
It Won’t Help Us To Play Love
Ascending The Rungs Of Bina

Filed under: Congressen, Groepswerk, Innerlijk Werk, Liefde - Geen reacties→