Kabbalisten hebben de groepsregels vanuit hun eigen ervaring vastgelegd. Het doel voor het vormen van een groep is: met elkaar verbinden en als de Schepper worden. De groep vormt zich als mensen, die deze staat met elkaar willen bereiken, bijeen komen en natuurlijk moet men begrijpen waarom de groep bestaat. Er zitten nieuwe groepsleden in die dit nog niet begrijpen of voelen, maar we leggen in een heel korte tijd uit waarom er een groep is en zonder enige druk uit te oefenen, brengen we hen geleidelijk aan naar die staat.

De groep moet één zijn en er mogen geen verstoringen zijn. Het is geen fabriek met managers en werknemers die aan hen ondergeschikt zijn. Zoiets bestaat niet in een groep die Kabbalah studeert, alles wordt samen gedaan.

We vormen verschillende comités die dienstbaar zijn en helpen, die de groep ondersteunen en zich bezig houden met organiseren: de studie, feestdagen, maaltijden, enz. Dit alles moet zorgvuldig afgestemd worden op de eenheid die de basis vormt van elk individu en het collectief. Hoewel we verschillend zijn, moeten we volkomen gelijkwaardig zijn, de een is wijs, de ander is dwaas, het maakt totaal geen verschil. Iedereen is van nature zoals hij is en is in die specifieke vorm onmisbaar.

Stel je een mechanisme voor met sommige delen die snel bewegen en andere die langzaam bewegen, sommige draaien naar rechts of naar links en andere draaien om een as heen. Een ieder heeft zijn eigen rol, het belangrijkste is dat iedereen zijn best doet voor de algehele eenheid. De andere voorwaarden worden, als resultaat daarvan, in de groep gecreëerd.

De belangrijkste voorwaarde is wederzijdse hulp, dit leidt ons naar onderlinge verbinding, want een mens alleen heeft niets om te corrigeren. Een ieder van ons is een compleet geheel en er is niets corrupt op één ding na: de verbinding met anderen. Daarom besteed ik geen aandacht aan het karakter van iemand, aan zijn uiterlijke vorm, aan zijn vreselijke gewoonten, aan niets daarvan. Dat is allemaal onbelangrijk voor me, ik gebruik een ‘filter’ en ik zie dat allemaal niet; de een heeft rood haar, de ander is saai, iemand anders irriteert me en probeert me in zijn straatje te krijgen, het maakt me niet uit. Achter mijn ‘filter’ moet ik maar één ding zien: de houding van een mens ten opzichte van verbinding en eenheid, want dit is het enige wat er in hem moet worden gecorrigeerd. Als hij daaraan werkt is hij mijn vriend, als hij dat niet doet is hij een vreemde voor mij.

Wij moeten niet proberen om iets in onszelf te veranderen, behalve de verbinding met anderen, dit is heel belangrijk. We verspillen veel tijd en energie als we ons bezig houden met onnodige dingen, want op die manier putten we onszelf uit en brengen we schade toe aan onszelf. Je moet blijven hoe je bent, daaraan moet je zelfs geen gram energie verspillen, investeer alleen in de verbinding.

Als dit duidelijk is, wordt het werk zacht en wederkerig, het wordt een maaltijd, een verlangen naar wederkerigheid en liefde. Aan andere dingen moeten we totaal geen aandacht besteden. Er geldt maar één voorwaarde: onze onderlinge verbinding, en de groep moet zijn aandacht daar constant op richten.

We hebben een lange weg te gaan en in het begin kunnen we te maken hebben met veel verstoringen, misvattingen, irritaties, uitbarstingen, enz. Er is echter maar één ding belangrijk, namelijk of een mens werkelijk verlangt naar eenheid. Als hij zijn best doet om die innerlijke behoefte te vergroten, neem ik al zijn andere problemen op me en help ik hem.

From the Georgia Convention 11/06/12, Lesson 2

Filed under: Conventies, Groepswerk, Innerlijk Werk, Wederzijds Garant staan - Geen reacties→

Rabash, Dargot HaSulam (De treden van de Ladder) 924: “En de Heer sprak tot Mozes: Een mens is niet in staat om van nature ook maar iets van Boven te ontvangen, totdat hij tot het besluit komt dat hij niet boven zijn natuur kan staan. Alleen wanneer hij wanhoopt over zijn eigen natuur, kan hij hulp vragen aan de Hemel, zodat hij hulp zal krijgen boven zijn eigen natuur uit.”

Wij moeten proberen om ons met elkaar te verbinden en daden te verrichten van liefdevol te geven, om het Corrigerende Licht op te wekken. Als het Licht ons beïnvloedt voelen we meer en meer hoe wij niet in staat zijn om ons met elkaar te verbinden. Er staat geschreven: “Kom tot Farao, want Ik heb zijn hart verhard”. Als wij gelijkvormig willen worden aan de Schepper, komen wij dichter bij Hem en tegelijkertijd voelen wij, dat we van Hem weggetrokken worden.

Hier moet een mens speciaal werk verrichten: hij vlucht niet voor de strijd, maar hij begrijpt dat dit verharden van het hart hem zal helpen om de noodzaak van de kracht van geven te ontdekken, ongeacht welke voorwaarden dan ook en wat er ook gebeurt. Uiteindelijk is een mens tot alles bereid, het doet er niet toe wat er van hem gevraagd wordt, onafhankelijk van de voorwaarden, de groep en de wereld. Hoe dan ook, het belangrijkste is de kracht van geven te verkrijgen, de kracht van verbinding.

– Waarom? Wat zul je erbij winnen?

– Niets, behalve de kracht van het geven zelf.

Het is niet voldoende om er alleen over te praten. We moeten proberen om deze houding naar anderen te bereiken, door ons werk in de groep en door disseminatie. Het hoeft niet uiterlijk zichtbaar te zijn, maar als een mens probeert om anderen te bereiken, ontmoet hij werkelijk de koning van Egypte en ziet hij, dat zijn ego hem geen enkele vrijheid geeft.

Dan gaat een mens door de ‘Tien Plagen van Egypte’ en hij beseft hoe zijn ego zich, onder de invloed van een speciale kracht van Boven, geleidelijk aan overgeeft. Elke keer verheft ‘Farao’ zijn stem en dringt aan, dan krijgt hij opnieuw een klap. Dit maakt een mens los van zijn ego en stelt hem in staat om er uiteindelijk aan te ontsnappen.

Waaruit ontsnappen? Een mens ontsnapt aan Farao, dat wil zeggen aan de kracht die scheiding aanbrengt tussen hem en de anderen. Eerst gaat het alleen over een ontsnapping, er bovenuit rijzen, daarna begint een mens praktisch te werken aan verbinding. In Egypte, in het verlangen om te ontvangen, kon hij dat niet doen. Zo bereiken wij de ‘Schenking van de Torah’, namelijk voor elkaar garant staan, en begint de periode van de ‘veertig jaar in de woestijn’.

From the  4^th part of the Daily Kabbalah Lesson 4/4/12, Writings of Rabash

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Groepswerk, Wederzijds Garant staan - Geen reacties→

Uit een les van Rabash: Op een plek waar spiritualiteit niet belangrijk genoeg is, hebben de klipot (schillen) houvast. Een voorbeeld hiervan: iemand was van plan om ’s morgens op tijd voor de les op te staan, maar er gaan allerlei gedachten en overwegingen door zijn hoofd: Waarom zou ik eigenlijk opstaan? Wat leer ik ervan? Wat is de zin hiervan?

Op het moment dat spiritualiteit niet meer belangrijk lijkt te zijn, komen zulke gedachten onmiddellijk naar boven en binden ze een mens met dikke touwen vast aan bed, zodat hij niet in staat is om op te staan …. daarom hebben we een begeleidende kracht nodig die het ons onmogelijk maakt om te vallen.

Wat alle groepen missen en in feite iedereen op een bepaalde manier, is de begeleidende kracht. Anders vallen we, de een na de ander, zoals er geschreven staat: ‘Duizend gaan de studieruimte binnen en één komt eruit als leraar’. Dit betekent dat er 999 vallen.

Het kan wel zo zijn, dat zij nog niet fysiek vallen, maar innerlijk zijn ze zwakker geworden en zijn ze ertoe bereid om op deze manier ‘door te gaan’, zonder dat zij het Doel van de schepping bereiken, het Doel van het leven. Zij trekken niet in twijfel, dat het noodzakelijk is om een antwoord te vinden op de vraag ‘wat is de betekenis van mijn leven?’ maar ze zijn oud geworden en ze hebben het gevoel, dat ze er de kracht niet voor hebben. De oorzaak hiervan is, dat zij niet voor helpers gezorgd hebben, niet voor een ‘leuning’ die hen steun biedt en hen helpt om op te staan, die ervoor zorgt dat zij niet vallen. Dit is heel belangrijk.

Het is hetzelfde als een contract afsluiten voor wederzijdse hulp, een verplichting aangaan ten aanzien van de omgang tussen de vrienden, tussen de groepen. Daarom is het zo belangrijk om te weten wat er in iedere groep gebeurt en elkaar te helpen.

Zoals er geschreven staat: ‘Er is geen profeet in zijn eigen stad’, vrienden van andere groepen kunnen iemand soms beter helpen en meer invloed hebben dan degenen die vlakbij zijn. Iemand kan de verdenking koesteren, dat het nabije vrienden om eigenbelang gaat en dat zij hem vanuit hun egoïstische bedoelingen de schuld geven. Dat gevoel heeft hij echter niet over andere groepen. Hij merkt, dat mensen uit andere plaatsen over hem beginnen te praten en laten blijken hoe belangrijk hij voor hen is, en anderzijds begrijpt hij dat hij iets in zichzelf moet corrigeren, zoals er geschreven staat: ‘Gij zult rechters en wachters plaatsen bij al uw poorten’.

Dit is heel belangrijk. Gewoonlijk vallen er, na elke collectieve stijging, verscheidene mensen, omdat er op een stijging altijd een verharding van het hart volgt. Wij moeten waakzaam zijn!

From the 1^st part of the Daily Kabbalah Lesson 3/18/12, Shamati #8

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Egoïsme, Groepswerk, Wederzijds Garant staan - Geen reacties→

Als wij voor elkaar garant staan, doen we dat in alles, in vreugde en verdriet. Want voor elkaar garant staan is niet alleen maar een document ondertekenen. Wij verbinden ons zodanig met elkaar, dat alle staten naar ons toekomen als één geheel. Zo werkt garant staan op een bank: als iemand niet betaalt, betaal jij, zonder enig bezwaar te maken.

En voor ons betekent het nog veel meer: Je moet meer van je vriend houden dan van jezelf. Het gebod van naastenliefde vereist dat je de ander op de plaats van jezelf neerzet. Dat is garant staan voor elkaar: een belofte waaraan je niet kunt ontkomen.

Het hogere Licht weet hoe eenheid tot stand gebracht kan worden, maar wij moeten zelf de weg ervoor banen. In het begin worden we partners en verbinden we ons met elkaar. Maar dat is nog steeds ‘wij’: meervoud en niet één. Daarna zal ons verlangen tot één versmelten, en deze complete eenheid zal boven ons aanwezig zijn, zoals een baby waar iedereen zich zorgen over maakt.

Er staat geschreven: “Het oog van de Schepper is op hen die Hem vrezen, op degenen die op Zijn zachtmoedigheid hopen” (psalm 33). Wij kijken voortdurend naar deze baby en helpen hem steeds vanuit het diepst van ons hart, we hopen dat hij nu groeit, dat hij helemaal gezond is, dat hij gelukkig is en zich goed voelt.

Op deze manier kijken wij naar onze baby, die zich boven ons bevindt en ons allen toebehoort. Wij zijn daar met zijn allen, met hart en ziel, in dat ene verlangen. In hem willen wij de levensgeest ontdekken: de Schepper.

From the 4th part of the Daily Kabbalah Lesson 3/14/2012

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Groepswerk, Innerlijk Werk, Wederzijds Garant staan - Geen reacties→

In het Nieuws (van Bloomberg): ” De Luxemburgse premier Jean-Claude Juncker zei op 4 januari, dat de EU op de rand van een recessie van ongekende omvang staat.

“Werkelijk alles begint te vertragen,” zei Jennifer McKeown, senior Europees econoom bij de Capital Economics in Londen, via de telefoon. ‘Er is een onderliggende economische neergang gaande en tegelijkertijd houdt de perifere schuldencrisis aan. Zelfs de sterkste delen van de eurozone economie beginnen te wankelen. We zien dat de eurozone begint te breken, misschien dit jaar al’.”

Mijn Commentaar: Sterker nog, het is vreemd om de de besluiteloosheid van de ’beleidsmakers’ te zien. Maar, in het algemeen gesproken, kunnen ze niet met een oplossing komen, omdat zij de wereld niet als gemeenschappelijk en integraal zien, als één geheel, dat behoefte heeft aan eenheid en garant staan voor elkaar. Dit is alleen mogelijk onder de voorwaarden van integrale educatie van het publiek en de beweging van universele zorg voor elkaar, als we met een universele ramp worden geconfronteerd .

Filed under: Crisis, Economie, Wereld - Geen reacties→

Vraag: Betekent een geïntegreerde verbinding, dat ik rekening houd met de belangen van iedereen, bij alles wat ik doe?

Antwoord: Ja. Maar dit moet je bestuderen, je moet het aan anderen leren en het moet in praktijk gebracht worden. De hele maatschappij moet hieraan deelnemen. Iedereen, zonder uitzondering, moet een student worden van de nieuwe wereld, moet dit bestuderen.

Ons gebrek aan kennis over de nieuwe wereld is de bron van al onze huidige problemen. We zijn een nieuw systeem binnengetreden van interactie tussen de natuur en ons, interacties in de menselijke samenleving en in de universele eenheid van de wereld en we weten niet hoe we daarmee om moeten gaan. Ik ben in de een of andere nieuwe wereld geduwd en ik weet werkelijk niets van de wetten die daar gelden. Ik gedraag me als een olifant in een porseleinkast.

Allereerst moeten we een heel eenvoudig principe begrijpen: de natuur zal ons, hoe dan ook, dwingen om in dat systeem te komen. Als je onder dwang geluk wilt bereiken: ga je gang. Als je het op een snelle en gemakkelijke manier wilt bereiken: dat lukt je absoluut. De snelle en makkelijke manier is de weg van onafhankelijke realisatie en vrijwillig instemmen, dan zijn we de tegenslagen die ons achtervolgen voor.

Talk on Integral Education 12/11/11

Filed under: Educatie, Wederzijds Garant staan - Geen reacties→

De wereldeconomie staat op het punt van mondiale veranderingen, die in wezen neerkomen op een onvermijdelijke, diepe en blijvende vermindering van de vraag. Dit betekent dat industriële bedrijven, die niet-noodzakelijke producten maken, geleidelijk zullen worden gesloten. Eerst zal dit de zwakke bedrijven raken, die een laag concurrentievermogen hebben in kwaliteit, productiviteit en innovatie.

De belangrijkste noodzakelijke verandering bestaat uit het verwerpen van het winstmotief, wat de doelstelling van het bedrijfsleven is. Winst zal een rol blijven spelen in het functioneren van bedrijven, maar het zal niet langer een doel zijn op zichzelf. De opdracht is belangrijk, het dienen van het doel.

Vandaag de dag is winst in elke branche het belangrijkste en wordt elke methode gebruikt om dat te bereiken. Winst wordt gebruikt om de wensen van een kleine groep mensen te vervullen.

Winst zou het gevolg moeten zijn van effectieve, economische, industriële activiteit en moeten dienen als maatstaf voor de doeltreffendheid ervan en er tevens voor moeten zorgen, dat ieder lid van de maatschappij zich boven de armoedegrens bevindt. Tegelijkertijd moeten bedrijven en de maatschappij inzien, dat de winst van elke onderneming wordt aangewend om de levensstandaard te verhogen tot het niveau, dat nodig is voor het bestaan, noodzakelijk voor het voortbestaan van de samenleving onder nieuwe voorwaarden.

Natuurlijk hebben aandeelhouders het recht om hun aandeel in de winst te krijgen, maar ze zullen ernaar streven om ondernemingen te ontwikkelen, die nodig zijn voor de samenleving. Hun investeringen zullen worden opgenomen in hun persoonlijke accounts en de samenleving en de publieke opinie zullen hen ondersteunen. Een percentage van de winst en de investeringen moet worden gebruikt voor de ontwikkeling van integraal onderwijs en opvoeding van de managers, aandeelhouders en werknemers van het bedrijf, omdat een succesvol bedrijf en een correcte algemene winstdeling vooral van hen afhangt.

In de integrale wereld passen alleen nieuwe zakelijke werkrelaties. Het stafpersoneel is een mechanisme voor controle, en het principe van de relatie ‘supervisor – ondergeschikte’ zal blijven bestaan, maar alleen binnen een systeem van vriendschappelijke verhoudingen, van gezamenlijk streven naar een gemeenschappelijk doel binnen het bedrijf, het land en de wereld.

Zo zal de belangrijkste doelstelling van ondernemers eruit bestaan om miljoenen mensen te betrekken bij de totstandkoming van een gemeenschappelijke toekomst: een maatschappij van wederzijds garant staan. Als gevolg van verplichte integrale educatie, zal iedereen, die zijn werk op deze waarden bouwt, de juiste resultaten bereiken. De vorming en ontwikkeling van de basiswaarden van werknemers moet de belangrijkste prioriteit worden voor ondernemers.

Omdat de motivatie van de mens niet langer gebaseerd zal zijn op materiële factoren, dankzij de steun van de gemeenschap, die alles verschaft wat nodig is voor het bestaan, moet de samenleving nieuwe methoden vinden om mensen te motiveren om effectief te werken, zoals het verlangen naar leiderschap ten dienste van de samenleving, maatschappelijke waardering, enzovoort. Geen enkele onderneming zal deel van het nieuwe, mondiale, economische systeem kunnen worden als het niet plaatsvindt door innerlijke, spirituele vernieuwing en transformatie en door de acceptatie van nieuwe basiswaarden.

Filed under: Arvut Beweging, Crisis, Economie - Geen reacties→

De Europese landen namen aan, dat zij door het creëren van een gemeenschappelijke munt en door zich te verenigen tegen Amerika en Rusland, de derde wereldmacht zouden worden. Maar het bleek dat samenwerking ook inhoudt: vertrouwen, gemeenschapsgevoel, onderlinge samenwerking, gemeenschappelijke financiën en het opheffen van grenzen, dat wil zeggen: culturen. Met andere woorden: alles is gemeenschappelijk.

Grenzen kunnen nog steeds tussen landen worden verwijderd, maar de ‘portemonnees’ kunnen niet samengevoegd worden. Ten slotte is dit het belangrijkste! Het geeft onze gevoelens en verhoudingen weer. Wanneer zeggen we dat mensen samenleven? Als ze een ‘gemeenschappelijke pot’ hebben. Zo was het in de oudheid en zo is het nog steeds.

Als een man en een vrouw afzonderlijke bankrekeningen hebben en ze naar een restaurant gaan en ieder voor zichzelf betaalt, ben je dan echt samen? Maar tegenwoordig wordt dit als normaal beschouwd: jij betaalt dit, ik betaal dat, en zo leven we.

Het proces van evolutie heeft ons geleid naar een punt, waarop wij ons over de hele wereld met elkaar verbonden gaan voelen en niet alleen in Europa. Mensen ervaren het echter verschillend op verschillende plaatsen. De gesteldheid in de wereld moet zo worden, dat mensen elkaar goed behandelen. Daar ligt het probleem!

We zijn niet in staat om met elkaar tot een bepaalde diplomatieke overeenkomst te komen. Europa is hier een goed voorbeeld van. Men kan het gewoon niet! Het is noodzakelijk om de egoïstische verbindingen teniet te doen en altruïstische verbindingen te bouwen, dat wil zeggen, gemeenschappelijke verbindingen in plaats van egoïstische. Er moet gemeenschapsgevoel komen!. En dit gemeenschapsgevoel moet al onze verschillen overstijgen. Dan gaat het niet over tegenstrijdigheden. Tegenstrijdigheden moeten teniet gedaan worden, maar de verschillen moeten blijven. Daar bovenuit moeten we een collectief scheppen, waarvan de naam zal zijn, ‘gemeenschappelijke natie’: Europeanen. Daar gaat het om. Om niets anders.

Waarom zouden Spanjaarden, Italianen, Grieken, Fransen, Duitsers en anderen het gevoel moeten hebben, dat ze afzonderlijke naties zijn? Omdat ze verschillende talen spreken? Hun talen zullen geleidelijk aan worden vervangen door één taal of een combinatie van talen, bijvoorbeeld door Esperanto. Het maakt niet uit. De Natuur verplicht ons ertoe om het te doen, we zullen anders niet in staat zijn om dingen voor elkaar te krijgen.

From the Talk on Mutual Guarantee 9/25/2011

Filed under: Arvut Beweging, Crisis, Economie, Wereld - Geen reacties→

Opinie (The Economist): “De tweede mislukking heeft te maken met eerlijkheid. Te veel rijke wereld politici zijn er niet in geslaagd de kiezers op de hoogte te stellen van de omvang van het probleem. In Duitsland, waar de werkloosheid lager is dan in 2008, heeft men de neiging te denken, dat de crisis gaat over luie Grieken en Italianen. Mevrouw Merkel moet duidelijk uitleggen, dat het ook te maken heeft met de banken in Duitsland en dat Duitsland voor de keuze staat tussen een dure of een desastreuze oplossing.

In Amerika maken de Republikeinen zich schuldig aan schandelijk obstructionisme en misleidende simplificatie, terwijl de heer Obama de klassenstrijd heeft bevorderd ten nadele van fiscaal leiderschap. In een tijd van enorme problemen, lijken de politici lilliputters. Dit is een ernstige reden tot bezorgdheid.”

Mijn Commentaar: De enige oplossing is zo snel mogelijk uitleg geven over de ware oorzaak van de crisis, namelijk de geboorte van een nieuwe wereld en hoe wij ons daarin op de juiste manier gedragen: ons voegen naar de eisen van de Natuur in eenheid en zorg voor elkaar.

Filed under: Economie, Nieuwe Wereld, Wederzijds Garant staan - Geen reacties→

Vraag: Mensen over de hele wereld ontwaken en beginnen te praten over eenheid. Waarom gebeurt dit?

Antwoord: Het komt voort uit een innerlijk gevoel. Iemand kan tien jaar studeren, elke dag horen dat eenheid belangrijk is en toch is het allemaal tevergeefs. Als hij de noodzaak ervan niet voelt, zal hij niets horen.

Maar plotseling begint hij het van binnenuit te begrijpen, op een natuurlijke manier. Onverwacht begint hij te beseffen, dat we allemaal met elkaar verbonden zijn, dat we sociale rechtvaardigheid nodig hebben en gelijke verdeling en dat we met elkaar onderling evenwicht moeten bereiken en evenwicht met de Natuur. Anders is het afgelopen met ons leven.

Vandaag de dag putten een paar duizend domme mensen de laatste natuurlijke hulpbronnen van de aarde uit, en via reclame dwingen ze ons om wat dan ook te kopen wat zij alleen vervaardigen om weer een nul toe te voegen aan hun bankrekening. En wij volgen hun richtlijnen als nederige slaven: Wij jagen materiële goederen na.

Genoeg daarvan, alles is aan het instorten. We zijn volwassen aan het worden en ons verlangen om te ontvangen groeit dagelijks en tijdens die ontwikkeling begint het te vragen: “Waar leef ik voor? Wat gebeurt er met mij? Waarom moet ik lijden? Waarom kan ik geen vervulling bereiken?“

De werkloosheid in de VS is enorm gegroeid, het treft vooral jonge mensen die een zware tijd hebben om een baan te vinden. Er is een grote kloof tussen rijke mensen die op Wall Street werken en de jonge generatie. Op de leeftijd van 20-25 zien mensen al geen toekomst meer. Zonder een baan willen zij niet trouwen en kinderen krijgen. Wat voor toekomst wacht hun kinderen als hun eigen perspectieven al somber zijn?

Er vindt een spontaan ontwaken plaats. Mensen gaan naar demonstraties als gevolg van hun innerlijke impulsen, ze kunnen gewoonweg niet stil blijven zitten in hun huizen. Het is pure anarchie: een mens weet niet wat er morgen met hem zal gebeuren of zelfs de volgende seconde, en zo brengt hij zichzelf tot rust en raakt hij zijn negatieve emoties kwijt. Zijn natuur dwingt hem om dit te doen. Mensen beginnen te protesteren zonder dat zij een duidelijk beeld van de situatie hebben, zonder te weten wat hun doel is, zonder een programma voor te bereiden. Ze hebben gewoon een slecht gevoel.

Geleidelijk aan dwingen de ups en downs van het leven hen om verstandig te worden en ze beginnen te begrijpen wat er eigenlijk aan de hand is.

De hele wereld is nu aan het ontwaken. We zullen zien wat er zal gebeuren in China, Japan en India. … De wereld wordt ‘rond’. Mensen vragen van nature om verandering. Intuïtief voelen ze, dat ze met elkaar verbonden moeten zijn, dat ze in balans moeten zijn met elkaar en met de Natuur. Zo onthult de alomvattende universele Kracht zichzelf. Onbewust voelen we plotseling, dat we juist dit missen.

En dan begint iedereen zich te verzetten tegen de ongelijkheid en vraagt iets: alleenstaande moeders, gepensioneerden, artsen en leraren. Het is geen toeval. Het is een algemene trend, een gemeenschappelijke vraag om evenwicht. Iemand voelt zich goed, iemand anders voelt zich slecht en we willen dat iedereen een gelijk aandeel krijgt. De kracht van eenheid en een nieuwe benadering, die ons noodzaakt om op die manier te denken, komen nu aan het licht in onze globale, integrale wereld.

De vraag is hoe we deze staat bereiken? Alleen de wijsheid van Kabbalah biedt een oplossing. Deze legt uit hoe we een eerlijke verdeling tot stand brengen, evenwicht bereiken en we gecompenseerd kunnen worden voor de schade, die veroorzaakt is door ons egoïsme.

De mens wil nog steeds meer zijn dan een ander: hij wil iets bereiken, vooruit komen. Als we allemaal tot een staat komen, waarin iedereen alleen de essentiële dingen ontvangt, wat is er dan aan de orde voor ons? Hoe kunnen we mensen vergoeden wat ze verloren hebben? Kabbalah legt uit, dat het alleen mogelijk is door middel van spirituele groei, wanneer ons fysieke lichaam alleen krijgt wat het nodig heeft en de rest wordt gebruikt om de ziel te ontwikkelen.

From the 5th part of the Daily Kabbalah Lesson 10/7/2011, “One Commandment”

Filed under: Arvut Beweging, Crisis, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Economie - Geen reacties→