Vraag: Hoe kunnen we, nadat we tijdens de Conventie een enorm grote nabijheid van de vrienden en eenheid met hen hebben gevoeld, vermijden dat wij in de dagelijkse routine terecht komen, maar dat we in diezelfde verheven intentie voor het pad en de vrienden kunnen blijven?

Antwoord: Je moet je ogen sluiten en verbonden blijven!

1. Allereerst moet je met elkaar alle lessen volgen, seminars en zoveel mogelijk activiteiten. Zonder dit alles lukt het je niet.

2. Ten tweede, vertrouw je intellect niet! Ik heb een aantal heel intelligente studenten gezien, die een goede analytische benadering hebben, maar toch zijn ze niet in staat om zichzelf te analyseren en te onderzoeken, dat is een probleem. Zelfs als ze zichzelf kritisch kunnen analyseren, kunnen ze die kritiek zelf niet analyseren. Op die manier ontwikkelen ze zich op het vlak van het intellect, maar niet op het gebied van toewijding en zelfopoffering. Als dat laatste ontbreekt, gaat een mens ten onder aan onzuivere, egoïstische krachten (klipot) en gaat het niet over belangeloos geven en spirituele krachten.

Hiervoor moeten we nu juist bang zijn, voor het volgen van het pad van het intellect, in plaats van het pad van onzelfzuchtige toewijding aan de ziel. We hebben al veel vrienden van dit pad zien vallen en velen zullen vallen. Het Doel zal alleen bereikt worden door hen die eraan toegewijd zijn met hun gehele ziel en bereid zijn om met gesloten ogen voorwaarts te gaan.

From the 1st part of the Daily Kabbalah Lesson 8/21/12, Writings of Rabash

Filed under: Conventies, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Eenheid - Geen reacties→

Er is een regel: “Als je Mij één dag verlaat zal ik jou twee dagen verlaten.” Dezelfde regel vinden we terug in: “Onthul één deel en verberg er twee”… deze voorwaarde gaat vooraf aan de vorming van de kli (vat).

Het heeft een bedoeling dat de mens kan falen, dit wordt bedoeld met: “Als je me één dag verlaat”, daarna heeft hij twee dagen werk om zichzelf te corrigeren. De betekenis hiervan is, dat hij het niveau waarop hij zich bevond verlaat, valt en zondigt. Hij valt naar een nog lager niveau. Niet naar min één (-1), maar naar min twee (-2), daarna moet hij opstijgen maar het tweede niveau, naar plus 2 (+2).

Als hij eindelijk bij +2 aankomt valt hij naar -3 en dan moet hij opstijgen naar +3. Op deze manier komen we verder, dit komt allemaal ten goede aan onze vooruitgang. Als we vallen moeten we twee maal zo hard werken.

Het belangrijkste hierbij is, dat je je vasthoudendheid niet verliest, dat je niet stil blijft staan omdat je merkt dat je geen enkele beloning krijgt. Het is elke keer nodig, dat we een grotere beloning vinden, die steeds meer losstaat van dit fysieke leven. We moeten leren om de beloning af te wegen tegen wat voor het geheel goed is: in welke mate kan ik werken zodat anderen kunnen ontvangen.

Ik moet mij hiervoor inspannen, zodat het corrigerende Licht mij dichterbij de houding zal brengen, die mij steeds meer bereid maakt om ten dienste van anderen te werken en niet voor mijzelf. Hieraan wordt mijn vooruitgang afgemeten.

From the 1^st part of the Daily Kabbalah Lesson 1/18/12, Shamati #108

Filed under: Collectieve Ziel, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Innerlijk Werk - Geen reacties→

Het enige dat ons kan helpen is onszelf wegcijferen tegenover de groep, de leraar en de Schepper. Dit houdt in, dat je je met de omgeving verbindt en er zoveel van in je opneemt als menselijkerwijs maar mogelijk is.

De geschiedenis biedt ons veel van zulke voorbeelden. Eén van hen is bijvoorbeeld Joshua Bin Nun, die het verdiende om de opvolger van Mozes te worden. Het is onze innerlijke kracht, die een mens leidt naar de laatste fase van correctie, die hem of haar liefdevol dichter bij de laatste correctie (Gmar Tikkun) brengt, nadat de kracht van Mozes zijn deel heeft gedaan.

Het is het meest verheven niveau van ontvangen om te geven! En hoe verdiende Joshua dit? Hij verdiende het door Mozes te helpen, terwijl Mozes de mensen aan het onderwijzen was: Hij maakte de ruimte schoon en “zette de banken recht”.

Met andere woorden, hij was toegewijd aan wat zijn leraar deed en wilde zijn onafscheidelijke deel zijn en daardoor de wijsheid van Mozes ontvangen. Hij was het die het verdiende en niet de studenten die aan het studeren waren. Hij studeerde niet eens, maar ontving de spiritualiteit “Peh El Peh” (“van mond tot mond”, door het gemeenschappelijke scherm), door toegewijd te zijn aan zijn leraar.

En degenen die studeerden ontvingen het ook, ieder op zijn eigen niveau (ook zij waren grote Kabbalisten), maar niet zo verheven als Joshua Bin Nun. Waren ze niet op de hoogte van een dergelijk principe? Dat waren ze wel, maar ze konden het niet toepassen.

Het hangt er helemaal van af van hoe sterk iemand in staat is om zichzelf weg te cijferen tegenover de leraar en de groep. Ik zou eraan willen toevoegen, dat “geluk” hierbij ook een rol speelt. Dat wil zeggen, dat extra omstandigheden, waarvan we ons niet bewust zijn, een helpende hand bieden en zij dalen neer van Boven en “druppelen” naar beneden (“geluk” of “Mazal“, van het Hebreeuwse woord “Nozel” of “een straaltje, druppelen”). Het wordt sterk bepaald door de wortel van de ziel, door de voorbestemming.

Maar het gaat niet over wat niet aan ons is. We moeten doen wat aan ons is om te doen, dat is onszelf wegcijferen.

Het staat overal geschreven en het is voor niemand iets nieuws. Wat doen we als we er niet in slagen? Ik weet uit eigen ervaring hoe moeilijk het is om het te bereiken. Gewoonlijk struikelt een mens over de meest eenvoudige hindernissen: Ze lijken gemakkelijk te overwinnen, en toch kan hij het niet. Hij begrijpt zelfs, dat het in elk opzicht heilzaam is, zelfs in het lichamelijke, maar iets innerlijks verhindert hem om het te doen.

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Innerlijk Werk - Geen reacties→