Ons hele werk bestaat eruit om te ontdekken in welke staat we ons bevinden, namelijk de werkelijke, onveranderlijke, aanwezige, eeuwige, volmaakte staat. We moeten onze gevoelens en gedachten zó wakker maken, dat we deze staat voelen in plaats van de wereld die we nu voelen. We moeten ons hart en ons verstand openen zonder van positie te veranderen, maar alleen door elke keer bewuster te worden, tot we de hechting met de Schepper bereiken.

Als we ons deze staat zo voorstellen, begrijpen we heel goed dat alles wat ons overkomt de plaatsen aanduidt waar we speciale aandacht aan moeten geven. Juist op die plaatsen moeten we onze gevoelens duidelijker krijgen, onze gedachten, onze intenties en de verhouding tot onze eigenschappen, om ze zo een voor een beter te ontwikkelen en de onthulling van de staat waarin we in een voortdurende hechting met de Schepper zijn, waard te zijn.

We kunnen nergens anders heen. We moeten steeds weer terug naar hetzelfde innerlijke punt dat begint bij het punt in het hart en er voor zorgen dat het zich steeds verder ontwikkelt. We kunnen in de hele werkelijkheid niets anders ontdekken dan die ene Kracht die in ons aanwezig is, ons steunt en altijd voor ons zorgt.

Als een mens op deze manier in dezelfde positie blijft, door maar één goede richting voor zijn ontwikkeling in het oog te houden, één richting die leidt tot de onthulling van de hogere Kracht die in het punt in het hart aanwezig is en als hij deze richting niet uit het oog verliest, als hij bewust alle andere wegen afsluit die hem ogenschijnlijk de mogelijkheid geven om zich te ontwikkelen, als hij goed oplet, controleert en voelt door die andere wegen stevig af te sluiten, betekent dat, dat hij al zijn krachten erop richt om het Doel te bereiken.

From the 1^st part of the Daily Kabbalah Lesson 2/19/13, Writings of Baal HaSulam

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Gelijkvormigheid met de Schepper, Innerlijk Werk - Geen reacties→

Vraag: Toen ik anderhalf jaar geleden Kabbalah ging studeren, voelde ik hoeveel ik van mensen hield en hoeveel mensen van mij hielden. Nu heb ik het heel vreemde gevoel, dat ik mensen eigenlijk niet zo goed behandel en dat mensen met mij ook niet zo goed omgaan. Ik voel vijandigheid van mensen, zelfs van hen die Kabbalah studeren. Wat moet ik met dit gevoel beginnen?

Antwoord: Als iemand Kabbalah studeert gaat hij of zij door allerlei staten heen. Een mens moet door de staten heengaan waarin hij iedereen haat, wegduwt en het gevoel heeft dat iedereen ook zo met hem omgaat: hem op een slimme manier wil manipuleren, vanuit allerlei bijbedoelingen, enz. Hij of zij gaat door alle staten heen die er maar in een mens kunnen bestaan.

Een mens die uiteindelijk de hogere wereld bereikt, gaat absoluut door alles heen waar de mensheid doorheen gaat. Het individuele en het geheel zijn gelijk, er bestaat dus geen enkel gevoel, niets wat er innerlijk gebeurt, geen enkele innerlijke analyse, waar een mens niet doorheen moet gaan en die hij niet ervaart.

Wij moeten goed beseffen dat we dit alles nodig hebben, zodat wij in onszelf die eigenschappen kunnen opbouwen, die noodzakelijk zijn voor ons evenwicht met de hele wereld.

Daarbij is het echter nodig, dat wij al die gebeurtenissen en gevoelens die we in onszelf ervaren, van een afstand beschouwen. Met andere woorden: ik moet mijzelf van veraf observeren. Wat betekent dat: ‘ik’? Een of ander schepsel dat nu door bepaalde staten gaat, waaraan getoond wordt wie hij is, hoe hij de wereld waarneemt, enzovoort. In dit geval ben ik dus deelnemer aan een experiment. Die ‘ik’ bestaat uit mijn lichaam, mijn eigenschappen, mijn karakter. En wie bestudeert dit experiment dan? Het punt in het hart dat zich buiten mij bevindt. Ik probeer het buiten mij te plaatsen en de onderzoeker te zijn van mijn eigen ‘ik’, en zo vanaf de zijlijn naar mijzelf te kijken.

Als een mens het zo kan doen, levert hem dat veel winst op en komt hij snel vooruit. Wij moeten onszelf absoluut niet identificeren met ons ‘ik’, want dat zijn wij niet, dat is de Schepper! Hij schiep het verlangen en Hij speelt met dit verlangen zoals Hij dat wil. Maar ik moet me niet gedragen als speelgoed. Ik moet uit mijzelf stappen en vanaf de kant kijken naar hoe Hij speelt.

Waarom heb ik dan het gevoel, dat het over mijn verlangen gaat? Om heel goed te begrijpen en te voelen hoe Hij speelt, heb je het gevoel gekregen dat het jouw verlangen is, anders zou je erop neerkijken: “Wat maakt het uit, Hij is aan het spelen met wat dieren en planten en rotsen.” Alles bevindt zich in het domein van de Schepper, één enkele Kracht bestuurt alles. Maar als Hij mij bestuurt: “Oh, maar nu is het een heel ander verhaal!” Kan ik alles wat hij bestuurt zien als door Hem gedaan en niet door mezelf? Het vermogen om een ‘scheiding’ te maken tussen je ik en wie je bent en vanaf de zijlijn naar jezelf te kijken, is een voorwaarde om snel verder te komen.

Jij bent dat dus niet. Kijk gewoon naar wat Hij met je doet. Probeer het!

Als je op deze manier verder komt, ben je in staat om jezelf te verdelen in de onderzoeker (dit punt wordt je rechter lijn) en je egoïsme, dat in tegenstelling daarmee almaar groter wordt in jou (de linkerlijn). Dit is noodzakelijk.

Daarom zeggen we: “Er is geen ander dan Hij”, dan de Schepper. Waarom? Als er nog iemand anders is dan Hij, wil dat zeggen dat ik dat ben. Dat klopt niet. Dan voel ik de werkelijkheid op een incorrecte manier.

“Er is geen ander dan Hij”: dit betekent dat alles – behalve het punt dat Hij mij heeft gegeven (het punt in het hart) – Hij is, en het punt in het hart is mij gegeven om onafhankelijk en autonoom te worden. Dit betekent dat ik dit punt buiten mijzelf plaats, maar al het andere is Hij, mijn karakter, mijn eigenschappen, dat alles is van Hem. Zo moet ik naar alles kijken. Ik moet mezelf identificeren met het punt in het hart. Deze punten heffen we op, boven onszelf, en wij verenigen ze. En al het andere, ons egoïsme, ons lichaam, blijft hier beneden.

Probeer op deze manier voortdurend een scheiding aan te brengen in jezelf, dan zul je geen problemen hebben met de wereld. Natuurlijk ben ik een egoïst en ben ik slecht, ik haat anderen en anderen haten mij. Alles wat aan mij verschijnt, verschijnt via mijn lichaam, dat in werkelijkheid niet van mij is, maar zo laat de Schepper het aan mij zien. Dit is het werk!

From KabTV’s “Foundations of the Integral Society” 2/26/12

Filed under: Waarneming - Geen reacties→

Onze hele geschiedenis is niets anders dan de ontwikkeling in het fysieke lichaam in deze wereld. Maar nu moeten we ons spirituele lichaam opbouwen en we moeten het zelf doen. In onze wereld ben ik geboren uit de vader en moeder die mij opgevoed en opgeleid hebben totdat ik volwassen werd en zelfstandig begon te leven. In de spirituele wereld moet ik hetzelfde doen. Ook hier hebben we een spirituele vader en moeder (Aba ve Ima), een spirituele omgeving die ons ontwikkelt. Maar we moeten dit met ons eigen verlangen arrangeren.

De vraag is waar zo’n verlangen te verkrijgen is. Hiertoe wordt ons een spirituele vonk gegeven, “de punt in het hart,” een minuscuul verlangen naar spiritualiteit. Met deze hulp kunnen we, gekoesterd door de omgeving, een Kabbalistische groep en de Hogere Kracht genaamd Aba ve Ima (Vader en Moeder), ons ontwikkelen.

We hebben ze maar we moeten ze alleen nog vinden. Ze kunnen ook de Schepper worden genoemd, die op ons inwerkt door middel van twee krachten: Hassadim en Hochma (genade en wijsheid). De kracht van genade assisteert ons en de andere kracht belast ons pad. Het werkt op dezelfde manier zoals we een kind onderwijzen door hem moeilijke opdrachten te geven.

Deze twee krachten, “hulp” en “hulp tegen ons”, komen naar ons toe en leren ons wat er gedaan moet worden terwijl we vooruit gaan. Wij regelen onze (spirituele) evolutie dusdanig dat we in staat zijn voorwaarts te gaan. De snelheid waarmee we dit doen is volledig van ons afhankelijk want in spiritualiteit bestaat geen (aardse) tijd.

We zullen beginnen deze krachten, die werkzaam zijn in de Natuur, de Vader en de Moeder en de positieve en negatieve kanten ervan, bloot te leggen. Wanneer we opstijgen naar het eerste spirituele niveau beginnen we onszelf al waar te nemen als eeuwig en compleet. We zijn tenslotte niet meer afhankelijk van ons lichaam. We beginnen alles waar te nemen in altruïsme, buiten onszelf. Ik verbind mij met alles en iedereen en zij worden mijn spirituele vat.

In de fysieke wereld ontving ik altijd alles voor mezelf in de mate waartoe ik in staat was en zodra ik vervuld was verloor ik het gevoel van genot. Als contrast wordt het spirituele genot gedefinieerd door hoeveel ik het doorgeef aan een ander en die weer aan de volgende.

Dit is hoe we deze vervulling allemaal doorgeven aan elkaar. Daarom is het een eindeloze stroom van oneindig genot. Het is wat wij de sensatie van eeuwig leven noemen.

Het Licht van Oneindigheid treedt ieder van ons binnen maar iedereen neemt alleen hiervan wat nodig is om het fysieke bestaan te steunen en geeft dit eindeloze Licht door. Als we in een dergelijk vorm leven ervaren we onszelf in de Wereld van Oneindigheid. Onbeperkt en voldaan door het gehele Licht van de Schepper.

Dit is wat de wijsheid van Kabbalah ons wenst te brengen en waarom het zo is genoemd (“Kabbalah” betekent ‘ontvangen’ in het Hebreeuws). Het leert ons hoe we vervulling kunnen ontvangen en reeds een eeuwig en compleet leven kunnen ervaren gedurende ons bestaan in het hier en nu.

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Uncategorized - Geen reacties→