Vraag: Ik herinner me dat ik als kind altijd droomde over sneller en sneller groot worden en onafhankelijk. Toen ik ouder werd begon ik plotseling dingen te waarderen, die ik als kind had. Heeft de voorbereidingsperiode ook momenten die we werkelijk moeten waarderen of moeten we door alles zo snel mogelijk heengaan?

Antwoord: In spiritualiteit gebeuren de dingen niet op dezelfde manier als in het fysieke leven, omdat spiritualiteit volmaaktheid op elk niveau betekent. Hier ligt ook de moeilijkheid: je moet op elk niveau een tekortkoming vinden om weer verder te komen.

Elke spirituele staat is een deel van de Oneindigheid. Hoewel alleen dit deel aan jou onthuld wordt, terwijl de rest verborgen blijft. Daarom lijkt het voor jou het eindpunt, dat het al de wereld van Ein Sof (Oneindigheid) is! Je ontvangt de volledige 10 Sefirot op jouw niveau.

Betreur vooral je verleden niet. Hoewel er een speciale staat is, waarin we dat doen om onszelf te helpen om vooruit te komen. Meestal ontdekken we hoe noodzakelijk het was om door iets heen te gaan, in het verleden, hoe volmaakt de hogere leiding was, en hoe klein we waren, omdat we het ons niet realiseerden, dat we zelfs toen in de wereld van Ein Sof waren en het niet zagen door het gebrek aan ontwikkelde verlangens, aan organen van waarneming (Kelim).

From the 1st part of the Daily Kabbalah Lesson 7/28/2011, Shamati #50

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Innerlijk Werk, Waarneming - Geen reacties→

De hele groep en de gehele mensheid in het algemeen bouwen eerst “rechte vormen” (Yashar). Ik beperk mijn verlangen om te genieten, bouw een “masach” (scherm) en met een deel van dit verlangen vervolg ik mijn werk door “geloof boven de rede”, in geven, verbonden met anderen.

Maar er zijn verlangens, waarbij ik niet in staat ben om in geven naar anderen te werken, ik gebruik ze alleen voor mijn eigen welzijn. Dus ik beperk deze verlangens eenvoudigweg. Ik wil mijzelf vormen tot een “lijn” en één richting als doel hebben: die van geven.

Daarom bouw ik “lijnen van verbinding” tussen mijzelf en de anderen: het correcte communicatie systeem. Als ik er, na al mijn werk, in slaag om mijn verlangen om te genieten te veranderen in geven, als ik mijn verlangen volledig naar buiten toe kan richten en het kan gebruiken om aan anderen te geven, duidt dat aan, dat ik mijzelf heb gevormd tot het beeld van de gever. Ik verander zelf in een “cirkel”.

Ik zit niet meer vast in de lijn. Ik richt al mijn verlangens, alle richtingen die ik op wil gaan en al mijn mogelijkheden op goeddoen aan anderen, zonder daarin enig verschil te maken door aan de één meer of minder te geven dan aan de ander.

Er zijn zeker veel verschillen en tests, maar ik test mijn bekwaamheden niet, omdat ik nu een “cirkel” ben en niet meer beperkt ben. Met betrekking tot mij zijn de anderen nog geen cirkel, dus ik kan hen steeds meer geven op verschillende manieren. En zo vindt dit plaats tot aan het einde van de collectieve correctie, als alles zich verenigt in gehechtheid, genaamd: “Zivug Rav Paalim UMekabtziel” en alles transformeert naar cirkels (Igulim).

Met andere woorden: een “cirkel” is de staat van een kind zijn, dat nog niet ontwikkeld is en in de armen van de moeder blijft. En daarom heeft het als enige verantwoordelijkheid zichzelf weg te cijferen. Zo cijferde Malchut de Ein Sof (Malchut van de wereld van  Oneindigheid) zich altijd weg voor de Hogere Kracht, het Hogere Licht Dat het vulde en daarom had het een “ronde” vorm. Het bleef zelfs in gehechtheid, maar alleen door de genade van de Hogere.

Maar helemaal aan het einde, in Staat 3, wanneer we weer terugkeren naar Ein Sof, bouwen we deze “cirkel” zelf. We brengen dan een restrictie aan over de beginsituatie, we scheppen een werkplek voor onszelf en daarin bouwen we zelf de perfecte staat, in plaats van de Schepper. Dit wordt beschreven als: “ Mijn zoons hebben Mij overwonnen”.

From the 3rd part of the Daily Kabbalah Lesson 7/25/2011, Talmud Eser Sefirot

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Groepswerk, Innerlijk Werk - Geen reacties→

Vraag: Er staat geschreven: “Vertrouw jezelf niet tot de dag dat je sterft.” Wat betekent Arvut (gemeenschappelijke garantie) dan als ik mezelf of mijn vrienden niet kan vertrouwen?

Antwoord: Het is duidelijk: ik kan mezelf niet vertrouwen. Maar dit verwijst niet naar de vriend. De groep is geen samenkomst van mensen die alleen maar naar de les komen. De groep vormt de innerlijke verbinding tussen de zielen.

De Schepper creëerde verlangen (de wil om genot te ontvangen, Kli ) en dit wordt beschouwd als “de oneindige wereld” waar de zielen verblijven. Deze zielen zijn onderling verbonden in één collectief systeem; in één ziel die vervuld is van het Oneindige Licht.

Maar dit systeem is voor jou geblokkeerd door het verhullende scherm, een filter waardoor je het enigszins als beschadigd en gebroken waarneemt. Binnen in het systeem is het perfect en gevuld met het Oneindige Licht, maar momenteel zie je het als vervormd. Verderop, achter het volgende filter, lijkt het nog meer beschadigd voor je.

In totaal zijn er vanaf de eerste staat, de Oneindige Wereld, tot aan de laatste staat, onze fysieke wereld, 125 van zulke niveaus of filters oftewel omhullingen van de Oneindige staat. Daarom kijkt je met je fysieke oog naar de groep en denkt: “Wie zijn ze eigenlijk? Ik ben niet lager dan zij! Zijn ze echt verbonden? Nee, dat zijn ze niet. Verlangen ze echt om te verbinden? Nee, dat willen ze niet. Begrijpen ze werkelijk iets? Geef me Rabbi Shimon’s groep maar: daar zal ik mee instemmen om er als een baby in hun armen te zijn. Maar deze…..Wie zijn ze voor mij?…”.

Maar dit is niet correct. Alles wordt bepaald door je houding ten opzichte van de vrienden. Als een persoon in de vrienden “doordringt” en wenst zich met hen te verbinden, niet met deze fysieke lichamen die in verborgenheid zijn maar hen eerder behandelt als de groep die in het Oneindige in complete eenheid woont, dan is het werk gedaan: Hij hecht zich aan deze perfecte staat.

Zo kon Rabbi Yossi Ben Kisma dus niet zonder zijn beginnende discipelen. Verlangen ze naar spiritualiteit op een laag niveau? Dat is genoeg voor hem om door hen een spirituele staat binnen te treden waar ze allemaal één zijn, als één man met één hart, alhoewel ze zich hier zelf (nog niet) van bewust zijn.

Dit heet de omgeving, de groep. Ik zelf woon echter in de plaats waar ik mezelf kan voorstellen. Dan visualiseer ik mezelf tegen de ideale, perfecte omgeving waarvan ik alles kan ontvangen. En alleen hierdoor verwerf ik de kracht.

Daarom vormt de groep geen fysieke samenkomst van mensen maar eerder mijn innerlijke, spirituele kwaliteit.

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen - Geen reacties→