Baal HaSulam, ‘De Essentie van Religie en het Doel daarvan’ : Een mens die verder ontwikkeld is, neemt in zichzelf een grotere hoeveelheid kwaad waar en daardoor wijst hij het kwaad in zichzelf in een grotere mate af en verwijdert hij zich in diezelfde mate van het kwaad. Degene die niet ontwikkeld is, voelt in zichzelf slechts een kleine hoeveelheid kwaad en zal daardoor slechts een kleine hoeveelheid kwaad afwijzen. Ten gevolge daarvan blijft al het vuil in hem aanwezig, want hij herkent het niet als vuil.

Veronderstel dat ik het kwaad in mijn leven onder ogen zie. Kabbalisten zeggen echter dat dit ‘kwaad’ – zoals alles – van de Schepper afkomstig is. Het blijkt dat ik nare gevoelens ervaar en ze komen van Hem. Daarbij heb ik de indruk dat die gevoelens een straf zijn en dit brengt angst teweeg. Eigenlijk spannen we ons het meest in om een dergelijke ‘straf’ te vermijden. Het komt voor dat we zelfs niet dromen over het goede, maar op zijn minst proberen om het kwaad te vermijden, om aan ‘straf’ te ontsnappen.

Een meer ontwikkeld mens begrijpt dat hij goed moet doen, niet zozeer vanwege mogelijke straf, maar eenvoudig omdat het goed is. Het is de moeite waard om goed te doen aan anderen en aan zichzelf. Dit niveau van bestaan staat hem eenvoudigweg niet toe om anderen kwaad te doen en schade aan te brengen.

Een nog verder ontwikkeld mens begint zijn verhouding tot de wereld te verbinden met de concepten beloning en straf. Met andere woorden, hij ziet de eigenschappen van het systeem: sommige daden leiden tot een beloning, andere tot straf. Alsof er een rechter is, de Natuur, een hogere Kracht – wat voor naam we er ook aan geven – en Hij toont ons Zijn houding.

Sommigen rijzen nog hoger en realiseren zich dat er helemaal geen straf bestaat. Integendeel, als ik de indruk heb dat slechte situaties het gevolg zijn van straffen die van de Schepper komen, is juist dit een straf en een misvatting. Want er komt alleen maar goed van de Schepper en mijn slechte gevoelens worden veroorzaakt door het feit dat ik aan Hem tegengesteld ben. Het is noodzakelijk dat ik die tegenstelling verander om aan de Schepper gelijkvormig (Domeh) te worden, om een menselijk wezen (Adam) te worden. En dan, als ik aan Hem gelijkvormig ben, zal ik voelen dat ik mij in goedheid bevind.

Maar dan rijst de vraag: Waarom heb ik dit nodig? Alleen om goede gevoelens te hebben? Als ik er zo over denk ben ik een ‘barbaar’ en geen menselijk wezen. Het is zelfs mogelijk dat het nog erger wordt met mij dan het daarvoor was, als ik mij in het vuil wentel omdat ik van de Schepper wil profiteren. Of ik heb geen keuze: ik moet goede gevoelens hebben omdat mijn verlangen mij anders niet toestaat om ook maar iets te doen.

Misschien vraag ik de Schepper om mij te helpen om goede daden te verrichten, maar niet vanwege beloning of straf. Daarmee wil ik me niet verbinden, ik wil me er zozeer niet mee verbinden, dat ik zelfs in mijn kelim (verlangens) ‘straf’ en duisternis ervaar; ondanks dat wil ik boven deze gevoelens uitstijgen en blijven geven aan de Schepper. Er is duisternis in de verlangens aanwezig en daar bovenuit wil ik Hem het Licht geven, mijn goede houding naar Hem.

Maar hoe? Moet ik de stok die mij slaat kussen? Nee, ik wil mijn natuur werkelijk veranderen, ik wil niet doen alsof ik lief heb, niet huichelen, maar ik wil werkelijk boven mijzelf uitstijgen, boven de ‘materie’ van mijn verlangen uit

Hoe kunnen we dat doen? Hier komt in werking wat wij een ‘wonder’ noemen: ik ga leven in dat wat boven het scherm plaats vindt en in het Terugkerende Licht, boven mijn ‘lichaam’.

Vraag: Zit ik tot dat moment opgesloten in de duisternis?

Antwoord: Tot dan ga ik door fasen van analyse heen, totdat ik besluit dat de duisternis in mij bestaat uit het Licht dat van de Schepper komt. Het is geen toeval dat het Aramese woord ‘Orta’ ‘nacht’ betekent, de tegengestelde zijde van het Licht – ‘Ohr’ betekent ‘licht’ in het Hebreeuws. Elke fase begint met de ‘avond’, zoals er geschreven staat: “En het werd avond en het werd ochtend, één dag.” Ik begin altijd in het donker, het gebroken zijn, dit leidt mij naar een nieuwe analyse, een nieuwe dageraad.

Wat is dan de duisternis die ik voel? Is het duisternis of niet? Het is het Licht dat als duisternis in mijn corrupte kelim, verlangens, verschijnt

Maar wacht, is het alleen mijn duisternis? Stond koning David niet ‘midden in de nacht’ op als de noordenwind op de snaren van de ‘harp’, die boven zijn bed hing, speelde (zie het traktaat ‘Brachot’)? Schrijft hij in de Psalmen niet over zijn tegenslagen? Hij voelde toch duisternis?

Dat is juist, Kabbalisten ervaren deze staten ook. Moge God ons schenken dat wij hen kunnen ervaren, dat wij door hen het Licht bereiken. Dit zijn in geen geval ‘tegenslagen door het noodlot’, het is een herhaalde roep die ons helpt om vooruit te komen. Er zijn geen moeilijkheden, er is alleen de roep, keer op keer, de roep om zo spoedig mogelijk bij de Schepper te komen.

From the 4^th part of the Daily Kabbalah Lesson 11/7/13, Writings of Baal HaSulam

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Licht, Liefde, Spiritueel Werk - Geen reacties→

Er staat Geschreven: “De duisternis zal schijnen als het Licht.” Er is geen dag, noch nacht in ons innerlijk werk. Het Licht schijnt in alles en vult Malchut de Ein Sof (van Oneindigheid) volledig. We leven in een oceaan van Licht. Hoe zou er duisternis kunnen zijn? ….

Wij hebben noch dag noch nacht in spiritualiteit, maar we voelen allerlei veranderingen in onze situaties. Het is noodzakelijk om deze veranderingen te onderscheiden Misschien bestaan mijn dagen en nachten – vanuit mijn egoïsme gezien – uit het volgende: de dag betekent, dat ik heb wat heb verdiend en overwonnen, terwijl de nacht me laat zien dat ik niet veel geluk heb gehad. De dag en de nacht van de Schepper zijn hier echter aan tegengesteld. Voor Hem is de dag de mogelijkheid om te geven, lief te hebben en te verbinden, terwijl de nacht, daarentegen, het gebrek aan de krachten van geven en liefde is.

We moeten daarom altijd onderscheiden waar we in leven: in de duisternis van de nacht of in het licht van de dag, zo opgevat door mijzelf of door de Schepper en we moeten proberen om in de correcte definitie te blijven.

From the 6th lesson at the Toronto Convention 9/18/11

Filed under: Congressen, Innerlijk Werk, Liefde - Geen reacties→

Baal HaSulam, “Vrede in de Wereld”: Het collectief en het individu zijn een en hetzelfde. Het individu ondervindt geen schade als hij zich onderwerpt aan het collectief, omdat de vrijheid van het collectief en de vrijheid van het individu ook een en het zelfde zijn. En evenals zij het goede delen, delen zij de vrijheid.

Dit wordt langzamerhand onthuld, vanuit ontkenning, vanuit afwijzing. Het wordt in duisternis onthuld, zonder dat de mens gedwongen wordt tot correctie of, in andere woorden: alleen in de vorm van lijden om ons in staat te stellen om tot begrip en inzicht te komen en vanuit onze eigen vrije keuze in te stemmen met wat we te doen hebben en met hoe we de natuurwetten moeten accepteren.

We moeten ze niet op een instinctieve manier accepteren of omdat we nou eenmaal niet anders kunnen, zoals dat plaatsvindt op het levenloze, vegetatieve en animale niveau, maar vanuit een gevoel van instemming en verlangen. We moeten ernaar verlangen in een mate dat we, zelfs als we niet onderdrukt zouden worden door lijden, er nog steeds naar zouden streven.

Daarom wordt het lijden aan ons onthuld. Het brengt ons naar een lege plaats waar we beginnen te zoeken en op deze manier, vanuit de duisternis, bouwen we zelf het goddelijke systeem. Ik voel dat ik in een vacuüm ben en daar vind ik het weefsel en onderlinge verbindingen, bouwstenen van het toekomstige bouwwerk en ik begin ze op hun juiste plaats te leggen.

Ik construeer een gebouw en in het proces van deze constructie, die al bestaat, voel ik de Natuur aan mijn zijde. Maar het is alsof ik dit systeem zelf bouw en het tot uitdrukking breng in geven, in de duisternis.

Zo schep ik en verkrijg ik het gehele systeem van het universum. En dan begrijp ik de gehele werkelijkheid tot in het kleinste detail, ik begrijp en voel de Kracht die deze werkelijkheid geschapen heeft en ik verenig mij met de Schepper, totdat de totale perfectie is bereikt.

Het proces van de constructie ervaar ik echter als lijden. Ik word onder druk gezet met het doel mij te laten nadenken: Hoe kan ik de leegte vervullen, hoe moet de structuur van het systeem eruit zien? Ik moet op zoek gaan naar de wijze waarop elke verbinding gemaakt moet worden. Kabbalisten schrijven ons over de intentie ten behoeve van geven en wij zeggen verstandige dingen in de les over de juiste benadering van het leven, maar we weten niet hoe we dit alles tot stand moeten brengen. Zelfs als je alle teksten uit je hoofd zou kunnen opzeggen, zou dit je niet helpen.

Alleen door het Licht dat corrigeert aan te trekken, word ik een beetje wijzer vanuit mijn gecorrigeerde eigenschappen en begrijp ik hoe ik het systeem kan bouwen. Ik ben het materiaal ervan en daarom begin ik met anderen correct om te gaan. Dit is mijn constructie. Op deze manier corrigeer ik mezelf en bouw ik het systeem.

Daarom zullen we nu en in de toekomst alleen negatieve impulsen krijgen, namelijk: lijden. Er kan ons niets anders gegeven worden dan lijden, omdat we anders de mogelijkheid niet zouden hebben om zelf aan het systeem te werken.

En dat betekent, dat we door de verspreiding van de wetenschap van Kabbalah en door de uitleg van deze dingen aan de wereld, in staat zullen zijn om de omvang van het lijden en de tijd, die nodig is om de invloed die het op ons heeft te “verteren”, te verminderen. Het maakt niet uit in welke mate iemand luistert en hoeveel kennis hij verkrijgt, dit zal hem nooit vrijstelling geven van de gelegenheid om persoonlijk mee te doen aan het bouwen van het systeem.

We moeten alle delen van de Wereld van Oneindigheid tot eenheid brengen en we moeten dit zelf doen. Je kan niet zomaar schreeuwen: “Geef me perfectie!” Je moet weten wat daar precies voor nodig is en waar je precies behoefte aan hebt op het niveau waarop je bent. In de verschillende fasen van het pad roep je je vragen uit op een verschillende manier – je roept het uit of jou de krachten ervoor gegeven worden.

Van het 4e deel van de  Daily Kabbalah Lesson 3/15/11

Verwante Materialen (Engels):
What You Have Inside Is What You Get Outside
Spiritual Freedom Of An Individual
A Means Of Last Resort

Filed under: Crisis, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Lijden, Vrije Wil - Geen reacties→

Vraag: Hoe kan een persoon de zwaarte, die hem van de groep en het doel verwijdert, accepteren met vreugde?

Antwoord: Eigenlijk is het toenadering, geen verwijdering. In het Hebreeuws betekent “offeren,” “nabijheid” ( קרבן – קרוב). Het is nog een andere laag van het ongecorrigeerde verlangen dat in mij verborgen is en waar ik me niet bewust van was en waar ik niet mee kon werken. En nu is het gemanifesteerd.

Wat als duisternis onthuld wordt, als zwaarte van het hart, is het deel dat in mij ingeprent is en nu aan het licht is gekomen. Ik kan hierin aanvullend Licht ontvangen, een nieuw begrip en gevoel. Dit is de reden waarom we ons hierin verheugen.

From the 1st part of the Daily Kabbalah Lesson 2/9/2011, Writings of Rabash

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen - Geen reacties→

Om het Licht te bereiken moet ik het heel krachtig opeisen. Omdat ik een egoïst ben moet deze eis ruw zijn tot op de grens van haat af. Ik kan dit Licht letterlijk niet verdragen; ik wil het niet en geef het de schuld van alles wat mij overkomt. En inderdaad, alles wordt veroorzaakt door het Licht.

Dan voel ik dat ik tekort schiet tegenover het Licht en dat het Licht mij tegenovergesteld aan Hem heeft gemaakt en nu druppelen er slechte gevoelens over door mij heen. Door dit alles leer ik de donkere leegte kennen.

Pas nadat ik de volledige duisternis als een voordeel (Itaron) heb ervaren begin ik iets waar te nemen dat groter (Yoter) is dan de duisternis: ik leer het Licht herkennen. Met andere woorden: ik moet ruw zijn, grof, “een grote zondaar”, met de bedoeling een staat te bereiken die tegenovergesteld is aan het Licht. Pas dan zal ik in staat zijn om al zijn macht te verwerven.

Wanneer de duisternis in geringe mate zou worden gevoeld, is het onmogelijk om alles dat het Licht in zich draagt te bereiken. Het moet een echte “Egyptische nacht” zijn van mijn oorspronkelijke egoïstische verlangen.

Dus om een dergelijke donkere leegte te ervaren heb ik het Licht nodig. Iemand die niet studeert, betreedt het donker niet. Integendeel! Dankzij het feit dat iemand tijdens de studie het Hoogste Licht aantrekt, zal hij weten hoezeer hij in duisternis verkeert. Immers, onze hele evolutie ontvouwt zich onder de invloed van het Licht en maakt dat we al deze fasen ondergaan. Iemand ervaart Licht en duisternis in terugkerende beweging en hierdoor boekt hij vooruitgang.

Het ervaren van duisternis is goed. Duisternis is een overgangsfase tussen de spirituele staten in het proces van mijn ontwikkeling, zoals dag en nacht.

Filed under: kabbalah voor beginners - Geen reacties→