Mijn nieuwe artikel op Linkedin: Hoe gaan we van hieruit verder?

We zijn nog niet eens hersteld van Covid-19 of we zijn al in oorlog met onze buren. En deze keer is het niet alleen met onze buren over de grens met Gaza, maar letterlijk met onze naaste buren: Israëlische Arabieren die al meer dan vijf decennia vreedzaam met Israëliërs samenleven. De meeste jongeren die nu in opstand komen, hebben alleen maar een vreedzaam samenleven met Israëliërs gekend. Zij werken in Israël, met Israëlische Joden, gingen met Israëlische Joden naar Israëlische universiteiten en sturen hun vertegenwoordigers naar het Israëlische parlement, de Knesset. Maar nu veroorzaken zij rellen tegen de Joden, hijsen Palestijnse vlaggen, terwijl zij niet in Palestina willen wonen en verbranden zij de vlag van Israël, waar zij wel willen wonen. Mensen worden door hen gelyncht, ze schieten, gooien met stenen naar Joden, steken Joodse winkels, synagogen en auto’s in brand en scanderen “Dood aan de Joden”.

Van dag tot dag wordt de haat over en weer groter en venijniger. Daardoor wordt het enthousiasme van onze buren om ons uit dit land te gooien evenredig groter. Dat dit met elkaar samenhangt, is duidelijk en simpel, we moeten alleen eerlijk genoeg zijn om het te zien: Als wij elkaar haten, haten zij ons, als wij elkaar willen vernietigen – zoals wij dat deden tijdens de Tweede Tempel – willen zij ons vernietigen.

Voor ons, Joden, is dit een gigantische schok. De meeste Israëli’s konden zich niet voorstellen dat hun Arabische buren zo over hen dachten. Deze situatie vraagt om een ernstige afweging. We moeten nadenken over hoe het nu verder moet en in de eerste plaats: waarom zijn we hier eigenlijk? Geen enkel ander volk hoeft zich deze vragen te stellen, maar wij Joden, moeten dat wel. Want als wij niet aan onszelf kunnen uitleggen, en wat nog belangrijker is, aan de wereld(!), waarom wij bestaan en waarom juist hier in Israël, hebben wij moreel geen recht om hier te zijn, en om überhaupt te bestaan.

Onszelf wijsmaken dat we hier zijn omdat we ons veilig moesten stellen tegen het antisemitisme in de nasleep van de Holocaust, is geen antwoord. De volkeren hebben er allang spijt van dat zij in november 1947 vóór de oprichting van een Joodse staat in Palestina hebben gestemd. Zij hebben nog niet besloten om op dat besluit terug te komen, maar als zij er nu opnieuw over zouden moeten stemmen, zouden zij met een overweldigende meerderheid tegen dat hele idee stemmen.

Dus, wat moeten we nu doen? We moeten onszelf eraan herinneren dat we hier niet zijn om een schuilplaats tegen het antisemitisme te bouwen, maar om onze vestiging hier opnieuw te bezien. Wij werden een natie aan de voet van de berg Sinaï toen wij beloofden ons te verenigen “als één mens met één hart“, wij kregen onmiddellijk de opdracht die eenheid aan de rest van de wereld door te geven en – zoals de Torah het verwoordt – “een licht voor de volkeren” te zijn. Daarom zei de oude Hillel tegen de man die hem vroeg wat het betekende om Jood te zijn: “Wat jij haat, doe dat ook je naaste niet aan, dit is de hele Torah, en de rest is commentaar” (Shabbat, 31a). Daarom zei Rabbi Akiva, wiens discipelen zowel de Mishnah als Het Boek De Zohar schreven, dat “Heb je naaste lief als jezelf” de voornaamste wet van de Torah is (Jeruzalem Talmoed, Nedarim, 30b). We moeten ons afvragen of we ons wel aan deze wet houden, want als we dat niet doen, verdienen we het niet om hier te zijn.

Ik denk dat de waarheid duidelijk is. Van dag tot dag wordt de haat over en weer groter en venijniger. Daardoor wordt het enthousiasme van onze buren om ons uit dit land te gooien evenredig groter. Dat dit met elkaar samenhangt, is duidelijk en simpel, we moeten alleen eerlijk genoeg zijn om het te zien: Als wij elkaar haten, haten zij ons, als wij elkaar willen vernietigen – zoals wij dat deden tijdens de Tweede Tempel – willen zij ons vernietigen.

Maar het tegenovergestelde is even waar: als wij elkaar liefhebben, hebben zij ons lief. We bepalen ons lot door te bepalen hoe wij met elkaar omgaan. Ik weet niet waar we vanaf nu naartoe gaan, maar ik weet wel wat we moeten doen als we de goede richting op willen: we moeten beginnen met liefde voor elkaar te ontwikkelen. Hoe harder we hieraan werken, hoe sneller onze situatie zal verbeteren.

[Image: People walk next to burnt vehicles as they enter a building after violent confrontations in the city of Lod, Israel between Israeli Arab demonstrators and police, amid high tensions over hostilities between Israel and Gaza militants and tensions in Jerusalem May 12, 2021. REUTERS/Ronen Zvulun]

Artikel in het Engels: https://laitman.com/2021/05/where-do-we-go-from-here-linkedin/

http://www.facebook.com/KabbalahAcademyNederland

Filed under: Crisis, Israel Today, New Publications | Add Comment / Ask Question →

Filed under: Crisis, Israel, Naastenliefde, Oorlog - Geen reacties→

Mijn nieuwe artikel op Linkedin: Geen overwinning zonder overtuiging en geen overtuiging zonder eenheid

De Staat Israël is op zoveel niveaus uniek dat het moeilijk is om te weten waar te beginnen. Misschien moeten we het eerst hebben over hoe Israël begon, want als we het begin weten, kunnen we de ingewikkelde huidige situatie misschien wat beter begrijpen. De idee van een hedendaagse Joodse staat begon aan het einde van de 19e eeuw na de pogroms tegen de Joden in Rusland, in combinatie met de socialistische idealen die door veel geseculariseerde Joden omarmd werden, dit leidde tot de oprichting van Hovevei Zion (Liefhebbers van Zion), de eerste Zionistische beweging. Tegelijkertijd werd in Frankrijk een Joodse Weense journalist, Theodor Herzl genaamd, wakker geschud door de Dreyfus-affaire, toen een Joodse Franse legerofficier vals werd beschuldigd van spionage voor Duitsland. Dit bracht Herzl tot het besef dat alleen een Joodse soevereine entiteit hen zou kunnen redden van antisemitisme.

Wij, Joden, leven niet voor ons eigen belang in de Staat Israël. Het lijkt misschien zo, maar dat is niet meer dan een illusie. Wij zijn hier voor de rest van de wereld, en zolang wij dit niet begrijpen en de wereld er niet van kunnen overtuigen, zullen wij de steun van de wereld niet krijgen en evenmin beseffen waarom wij hier wonen.

Als gevolg daarvan begonnen rond diezelfde tijd de Joden te bouwen en zich te vestigen in Palestina – destijds een Ottomaanse provincie – en politieke instellingen op te zetten voor een toekomstige staat. De Russen, die uiterst antisemitisch waren, verzetten zich niet tegen het vertrek van de Joden uit hun midden, en de Osmanen hadden geen belangstelling voor de vergeten provincie die grotendeels uit moerasland bestond en vergeven was van muggen en malaria.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog veroverde het Britse Rijk een groot deel van het Midden-Oosten, waaronder geheel Palestina. De Britten, beïnvloed door christelijke waarden, geloofden in de Bijbelse belofte aan het Joodse volk. Aangemoedigd door Joodse kabinetsleden verklaarde de Britse regering in 1917 dat zij “de vestiging van een nationaal thuis voor het Joodse volk in Palestina met welwillendheid bekeek” en dat zij “haar uiterste best zou doen om de verwezenlijking van dit doel te vergemakkelijken”.

Ondanks ups en downs in de relatie tussen de Joodse nederzetting in Palestina en de Britse autoriteiten, kreeg het nationale thuis geleidelijk vorm. Toen de nazi’s in 1933 aan de macht kwamen, drongen zij er bij de Joden op een agressieve manier op aan om Duitsland te verlaten en naar Palestina te gaan. Ze stonden zelfs toe dat Duitse Joden het grootste deel van hun rijkdom meenamen naar Palestina, wat uitzonderlijk was omdat Duitsland strenge monetaire regels had waarbij het verboden was om Duitse marken te exporteren om de munt niet te laten devalueren. Veel van de industrie die nodig was voor de vestiging van een onafhankelijk land, zoals wapens, voedselproducerende fabrieken, werk aan de wegen en staalindustrie, kwam tot stand dankzij Joods geld dat met steun van Duitsland en Groot-Brittannië uit nazi-Duitsland stroomde.

Uiteindelijk stemde de Volkenbond in 1948, tijdens de nasleep van de Holocaust, voor de oprichting van een Joodse staat in Palestina en werd de staat Israël gesticht.

Wij zien dus dat op weg naar de totstandkoming van de Joodse staat andere naties, en uiteindelijk de meerderheid van de wereld, de oprichting van de Staat Israël steunden. Geen enkel ander land heeft een dergelijke steun gehad, geen enkel ander land werd bevestigd en erkend door het belangrijkste establishment van de wereld, nog voordat het tot stand was gekomen. In feite werd zelfs de overwinning van de Joden tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog die volgde op de verklaring van de Volkenbond, bereikt met de actieve steun van landen in het buitenland die wapens en munitie verkochten aan het prille land, enkele sloten zich zelfs bij de strijdkrachten aan.

Maar ondanks alle steun die de Joodse staat in zijn prille jaren kreeg, zou de oorlog tegen de legers van zes Arabische landen – die veel beter waren uitgerust en in aantal tientallen malen de Joden overtroffen – niet gewonnen zijn als het Joodse volk er niet van overtuigd was geweest dat hun zaak rechtvaardig en noodzakelijk was.

In onze tijd is de situatie omgekeerd. Wij hebben de steun van de wereld verloren en wat nog erger is, wij hebben de overtuiging verloren van het doel van ons bestaan hier. Om die te vernieuwen, moeten we begrijpen waarom we hier werkelijk zijn.

Wij, Joden, leven niet voor ons eigen belang in de Staat Israël. Het lijkt misschien zo, maar dat is niet meer dan een illusie. Wij zijn hier voor de rest van de wereld, en zolang wij dit niet begrijpen en de wereld er niet van kunnen overtuigen, zullen wij de steun van de wereld niet krijgen en evenmin beseffen waarom wij hier wonen.

Onze enige rechtvaardiging om in het land Israël te zijn, is dat wij het volk Israël zijn. Met andere woorden, in de diepere, spirituele zin van het woord, bestaat het volk Israël niet uit degenen die zich Joden noemen, maar uit degenen die overeenkomen dat zij zich willen verenigen “als één mens met één hart”, zoals onze voorouders dat deden nadat zij Egypte hadden verlaten. Zij stichtten het volk Israël, vestigden zich in het Land Israël en werden eruit verdreven toen zij hun eenheid in de steek lieten en geen spiritueel volk Israël meer waren.

Daarom hangt onze overtuiging af van onze verbinding “als één mens met één hart”, of in ieder geval van ons streven naar het herstel van deze verbinding. Als wij dit doen, worden wij wat ons is opgedragen: “een licht voor de volkeren” te zijn. Onze eenheid zal een voorbeeld zijn van uitstijgen boven vijandschap en zal de wereld ervan “overtuigen” dat wij het “verdienen” om hier te zijn. We hoeven verder niets te bewijzen of iemand ergens van te overtuigen. Het enige wat we hoeven te doen is ons als natie te verenigen.

Ik weet dat het bereiken van eenheid onder de Joden moeilijker is dan welke taak ook, en dat iedere Jood zich het liefst zou verenigen met wie dan ook, behalve met mede-Joden. Geen haat is zo diep als de haat van de Joden jegens elkaar. Juist daarom zullen, wanneer deze haat is opgelost, alle haatgevoelens zijn opgelost.

Daarom blijkt dat eenheid de basis is van ons succes, de allereerste voorwaarde voor onze overtuiging dat we hier mogen zijn, wat op zich een voorwaarde is voor onze overwinning. Als we vrede willen, moeten we beginnen met vrede onder elkaar.

For more on this topic, refer to the books The Jewish Choice: Unity or Anti-Semitism, Historical facts on anti-Semitism as a reflection of Jewish social discord, and Like a Bundle of Reeds: Why unity and mutual guarantee are today’s call of the hour.

Artikel in het Engels: https://laitman.com/2021/05/no-victory-without-conviction-and-no-conviction-without-unity-linkedin/

http://www.facebook.com/KabbalahAcademyNederland

Het volgende blog verschijnt zondag a.s.

Filed under: Anti-Semitism, Israel Today, New Publications | Add Comment / Ask Question →

Filed under: Geschiedenis, Israel, Opdracht van Israël, Verbinding, vrede - Geen reacties→