Tot nu toe denkt de mensheid nog steeds dat er vele krachten en vele doelen in de wereld zijn, en niet dat er één enkele gedachte, één enkele kracht, één enkel verlangen en één enkel doel is; dat we worden gedreven door verschillende impulsen en driften, en dat er boven ons talrijke “bevelhebbers” staan en er vele oorzaken zijn voor wat er gebeurt.

Maar lijden, zowel in voorgaande generaties als in de onze, op het goede pad en op het slechte pad, zuivert geleidelijk de Aviut (grofheid). 

Juist omdat een mens enerzijds “grover” wordt en anderzijds steeds meer onderzoekt en tot het inzicht komt dat hij niet in staat is om te begrijpen en te onderzoeken, leidt dit hem naar de onthulling van de waarheid dat hij niet begrijpt hoe de schepping is gebouwd. Dit geeft hem de voorwaarde om dringend om de onthulling van de Schepper te vragen, net zoals de dringende vraag die in Abraham ontstond.

Daarom was Abraham alleen toen hij op zoek ging naar de Schepper. Later sloten anderen zich bij hem aan, degenen waarover in de Torah wordt gesproken, mensen die deze gedachte begrepen en met hem meegingen: zijn zonen, kleinkinderen en leerlingen die steeds bij hem waren.

Uit dit alles ontstond een speciaal systeem voor het opleiden van toekomstige generaties binnen de groep van Abraham.

Blog in het Engels: https://laitman.com/2025/06/prerequisites-for-searching-for-the-creator/

Voor meer informatie: https://www.facebook.com/bnei.baruch.kabbalah.holland

From the 1st part from the Daily Kabbalah Lesson 5/14/2025, Writings of Baal HaSulam “The Arvut (Mutual Guarantee)”

Related Material:
The Spiritual Development of Abraham’s Group
Abraham—The Great Reformer
Abraham Is The Property of Bestowal

Filed under: Daily Kabbalah Lesson, Egoism, Group Work, Kabbalah Study, Religion, Spiritual Work | Add Comment / Ask Question 

Filed under: Abraham, Doel, Schepper - Geen reacties→

Vraag: Voordat het volk het land Israël binnentrok, werd dit land Kanaän genoemd, van het woord “Leachnia” – jezelf klein maken. Wat betekent dit in een mens?

Antwoord: Dit is de eigenschap van Abraham, die zich constant annuleert voor de Schepper. Als een mens tijdens zijn vooruitgang het verlangen bereikt (land, Eretz, van het woord “Ratzon,” verlangen) om zichzelf steeds dichter naar de Schepper te brengen, wordt dit beschreven als: naar het land Kanaän komen. 

Vraag: In deze fysieke wereld kwam Abraham naar Kanaän vanuit het oude Babylon, daarna daalde hij af naar Egypte en vervolgens ging hij weer naar Kanaän, toen naar Beer Sheva, Sodom en Gomorrah, al deze bewegingen vonden innerlijk in een mens plaats. Zijn dit veranderende staten?

Antwoord: Natuurlijk! Dit is nu precies wat er gebeurt en het is het allerbelangrijkste. Dit gaat over innerlijke staten, geen uiterlijke.

Vraag: Er staat geschreven dat Abraham in een tent zat en iedereen onderwees die naar hem wilde luisteren. Wat onderwees hij aan die mensen?

Antwoord: Het monotheïstische principe dat over de hoogste, positieve kracht (de eigenschap van geven) gaat, waardoor de hele wereld bestuurd wordt, deze eigenschap moeten we in onszelf eren en cultiveren op elke mogelijke manier. 

Vraag: Abraham werd gedwongen om Nimrod te verlaten en van Babylon naar Kanaän te gaan. Maar er brak hongersnood uit en daarom moest hij eerst naar Egypte. Wat betekent dit?

Antwoord: Abraham, die alleen vanuit de eigenschap om te geven leefde, kon zichzelf niet vullen door de Schepper te dienen vanuit eigenschappen die gelijkvormig waren aan Hem.

Daarom moest hij zijn verlangen naar egoïstische eigenschappen openen, zodat hij, vanuit een bepaalde combinatie tussen egoïstische en altruïstische eigenschappen – ontvangend en gevend – op de juiste wijze aan de Schepper gelijkvormig kon worden.

Blog in het Engels: https://laitman.com/2021/06/serving-the-creator/

http://www.facebook.com/KabbalahAcademyNederland

From KabTV’s “Spiritual States” 6/11/21

Filed under: Spiritual Work | Add Comment / Ask Question →

Filed under: Abraham, Disseminatie, Gelijkvormigheid met de Schepper, Geven - Geen reacties→

Mijn nieuwe artikel op Linkedin: Is de nationale identiteit iets uit het verleden?

In onze global village lijken de nationale identiteiten te vervagen. Mensen kunnen bijna overal gaan wonen waar ze willen, de cultuur is overal min of meer dezelfde, iedereen bewondert dezelfde popsterren, dezelfde multimiljonairs dicteren de mondiale agenda, we voeden ons met dezelfde ideeën en streven min of meer naar dezelfde dingen. In een dergelijke situatie wordt een nationale identiteit bijna irrelevant.

Maar als we het over Israël hebben, is het beeld heel anders: niemand wil dat wij onze identiteit verliezen, onze buren niet en de hele wereld niet. Iedereen eist van Israël dat het voor bepaalde dingen staat en bepaalde dingen doet, terwijl de Israëliërs alleen maar willen dat Israël een land te midden van andere landen is, een onopvallend lid van de familie der naties. Toch kiest iedereen ons eruit, meestal om ons te veroordelen, terwijl wij geen idee hebben van wat men van ons wil.

Het probleem ligt niet bij de wereld, het ligt bij ons. Als wij wisten waar het volk Israël voor staat, zouden we ook weten waarom de wereld altijd veeleisend naar ons is en wat wij daaraan moeten doen. Iedereen weet dat Abraham de vader van de Joodse natie is, zijn nageslacht ontwikkelde zich tot wat wij nu de Joden noemen. Maar hoewel de Midrash erover schreef, Maimonides erover schreef en talloze andere wijzen dit door de eeuwen heen hebben vermeld, vergeten we dat Abraham de natie vormde nadat hij de waarheid had mogen zien, hij realiseerde zich dat de afscheiding die de mensheid sinds haar ontstaan teisterde, tegenstrijdig is aan de natuur, hij bouwde zijn groep op volgens de principes van verantwoordelijkheid voor elkaar en vriendelijkheid, dit werd uitgedrukt in de woorden: “Heb je naaste lief als jezelf.” Op deze manier vormde hij een natie die in harmonie met de rest van de natuur functioneerde. In de loop der jaren was de groep van Abraham uitgegroeid tot een natie en zo ontstonden de Joden.

De manier die tegenstrijdig was met verbondenheid tussen mensen bleef schade aanrichten aan de mensheid. Oorlogen hebben miljoenen levens geëist, hongersnood, marteling en onderdrukking waren de norm. Tegelijkertijd ontwikkelden de Joden, de afstammelingen van de groep van Abraham, een samenleving die was gebaseerd op wederzijdse verantwoordelijkheid en liefde, en deze groep floreerde ondanks talloze pogingen om haar te vernietigen. De wereld besefte dat de Joden de weg naar eenheid hadden gevonden en dat ook wilden. De Joden voelden dat het hun plicht was om “een licht voor de volkeren” te zijn, om voor de rest van de wereld een voorbeeld van eenheid te zijn. Het gevolg hiervan was dat telkens wanneer de Joden ten prooi vielen aan verdeeldheid, de naties hen haatten, want dan hadden zij geen voorbeeld meer om na te volgen, maar als de Joden zich verenigden, werden zij door de wereld geprezen en bewonderd.

De op de Joden rustende plicht om een voorbeeld van eenheid te zijn, is de reden waarom de volkeren ons niet laten vergeten wie wij zijn, dat zij zich niet willen vermengen met de Joden en dan verdwijnen. Deze plicht is ook de reden waarom wij willen vermengen en verdwijnen, want wij willen ons niet verbinden met elkaar en zeker voor niemand een voorbeeld van eenheid zijn.

Maar de wereld zal ons niet laten verdwijnen. Onze unieke identiteit die voortkomt uit onze unieke plicht, heeft geen houdbaarheidsdatum. Hoe vijandiger de wereld wordt, hoe meer zij ons daarvan de schuld zal geven. De wereld zal niet tegen ons zeggen dat zij ons verwijt dat wij geen voorbeeld zijn, maar als wij dat wél zijn, zullen we zien dat we welkom zijn. Zolang wij niet het goede voorbeeld geven, zal niets wat wij doen helpen om hun woede tot bedaren te brengen. Hoe meer wij ons van elkaar afkeren en de volkeren tegemoet treden in een poging om hen tevreden te stellen, hoe meer zij ons zullen haten en verachten. Hoe meer wij ons tot elkaar wenden en ernaar streven om een eenheid te worden en onze haat te overstijgen, hoe meer zij ons zullen prijzen. Dit was, is, en zal altijd de enige wet zijn die het lot van het Joodse volk domineert.

Artikel in het Engels: https://laitman.com/2021/06/is-national-identity-a-thing-of-the-past-linkedin/

http://www.facebook.com/KabbalahAcademyNederland

Filed under: Israel Today, New Publications | Add Comment / Ask Question →

Filed under: Abraham, Antisemitisme, Israel, Naastenliefde - Geen reacties→

Mijn nieuwe artikel op Linkedin “Van Startup-Nation naar een Natie die Verenigd is”

Israël heeft altijd geprobeerd de wereld tevreden te stellen en te behagen. We zijn van het opscheppen over onze successen op het gebied van hightech naar het pronken met mooie meisjes gegaan en naar het opscheppen over de snelheid waarmee we de bevolking in Israël hebben gevaccineerd. De wereld mag dan erg onder de indruk zijn, maar men vindt Israël daardoor niet sympathieker. De prestaties van Israël maken de wereld alleen maar boos en haatdragender. Zij die van Israël houden, doen dat vanwege de historische roeping van het volk van Israël en dat heeft niets te maken met hightech of vaccinaties. Zij die Israël haten, doen dat eveneens vanwege onze historische roeping. Daarom moeten we, als we willen dat de wereld Israël accepteert, onze roeping begrijpen en ons er ook aan houden.

Onder Abraham, die “de man van barmhartigheid” werd genoemd, leerden zij dat vriendelijkheid en zorgzaamheid de meest verheven waarden zijn die er bestaan, en dat het de moeite waard is om ze te verwerven. Vreemd genoeg werkte het aanvankelijke ‘anders zijn’ van de Israëlieten in hun voordeel, waardoor hun zorgzaamheid werd opgevat als “niet besmet door partijdigheid” vanwege een gevoel van verwantschap. De eenheid die zij hadden bereikt, kwam dus alleen tot stand doordat zij erin slaagden om sympathieke mensen te worden die werkelijk voor elkaar zorgden.

Israëls roeping en de reden dat de wereld de oprichting van een Joodse staat temidden van een vijandige Arabische bevolking heeft goedgekeurd, heeft te maken met de manier waarop wij als natie zijn gevormd. We hebben de neiging om dit te vergeten, want als wij ons herinneren hoe wij begonnen zijn, vraagt het inspanningen om dit opnieuw tot stand te brengen. Maar als we onze geschiedenis negeren, hebben we heden noch toekomst.

Het volk Israël ontstond toen wij elkaar ertoe verplichtten om elkaar lief te hebben als onszelf, om voor elkaar te zorgen “als één man met één hart”. Op dat moment, aan de voet van de berg Sinaï, werden wij een volk. Het was werkelijk een wonder. Het was niet “de bedoeling” dat wij daarin zouden slagen, want onze voorouders kwamen uit verschillende stammen en clans die de Vruchtbare Halve Maan bewoonden en niets met elkaar gemeenschappelijk hadden. Het enige wat hen bijeenhield was het feit dat zij dezelfde leraar hadden gevolgd, Abraham de Patriarch, wiens ideologie zij omarmden.

Onder Abraham, die “de man van barmhartigheid” werd genoemd, leerden zij dat vriendelijkheid en zorgzaamheid de meest verheven waarden zijn die er bestaan, en dat het de moeite waard is om ze te verwerven. Vreemd genoeg werkte het aanvankelijke ‘anders zijn’ van de Israëlieten in hun voordeel, waardoor hun zorgzaamheid werd opgevat als “niet besmet door partijdigheid” door verwant te zijn aan elkaar. De eenheid die zij hadden bereikt, kwam daarom alleen tot stand doordat zij erin slaagden om sympathieke mensen te worden die werkelijk voor elkaar zorgden.

Na Abrahams dood gingen zijn erfgenamen verder met het ontwikkelen van de ideologie van hun vader, zij perfectioneerden dit tot aan het moment waarop zij onder de leiding van Mozes tot volledige eenheid kwamen en tot een volk werden uitgeroepen. Inderdaad, dat volk was als geen ander: verbonden door onbaatzuchtige liefde en niet door biologische verwantschap die van nature egocentrisch gericht is. En hoewel zij vaak hun liefde voor elkaar kwijtraakten, slaagde het jonge volk erin om talrijke beproevingen en moeilijkheden te boven te komen, zij schiepen een erfenis van eenheid die de haat overstijgt, zoals koning Salomo het uitdrukte: “Haat zaait strijd, maar liefde zal alle misdaden bedekken” (Spr. 10:12).

Deze unieke natie werd een rolmodel, een voorbeeld van hoe de wereld er op een bepaald moment in de toekomst uit moet zien. Aangezien alle naties geen verwanten kunnen zijn, zullen zij een andere manier moeten vinden om zich te verenigen, anders zullen ze elkaar vernietigen. Die andere manier is de weg van Israël. Daarom kregen de Israëlieten, toen zij eenmaal een natie waren geworden, de opdracht om “een licht voor de naties” te zijn – om een voorbeeld te stellen dat door de wereld gevolgd kan worden. Dat was Israëls historische roeping en dat is het nog steeds. Daarom steunde de Volkenbond in november 1947 de vestiging van een Joods thuis voor de Joden in hun historische land en wij hebben nog steeds onze verplichting tegenover de wereld.

Momenteel is de wereld helemaal tegen ons, ondanks alle technologische innovaties die Israël heeft voortgebracht, de medische ontwikkelingen en de wetenschappelijke doorbraken die uit ons kleine land zijn voortgekomen. Dit is de manier van de wereld om ons te vertellen dat men deze dingen niet van ons verlangt. Wat de wereld wil, is dat wij doen wat wij eerder hebben gedaan: ons verenigen boven de haat uit. De wereld wil dat wij ons verenigen, ook al kunnen we elkaar niet uitstaan. Zij wil dat wij leren om met elkaar om te gaan zoals onze voorouders dat deden en dat wij de wereld laten zien hoe ook zij dat kunnen doen.

Wij mogen niet vergeten dat onze voorvaderen uit de volkeren van de wereld afkomstig waren en ook die volkeren moeten zich verenigen. Maar omdat zij geen Abraham hadden, is het aan Israël om de weg te banen. Net zoals Abraham de man van barmhartigheid was, moet Israël nu een natie van barmhartigheid worden, als voorbeeld voor de wereld.

De wereld heeft geen behoefte aan onze vriendelijkheid jegens vreemden, zij heeft behoefte aan onze vriendelijkheid naar elkaar, en dat is – laten we eerlijk zijn – het moeilijkste van alles. Maar de wereld zal ons pas omarmen als we elkaar boven onze wederzijdse afkeer uit omarmen. Het is hoog tijd om Israël een nieuwe naam te geven, van Startup-Nation naar een Natie die verenigd is.

Artikel in het Engels: https://laitman.com/2021/04/from-startup-nation-to-united-nation-linkedin/

http://www.facebook.com/KabbalahAcademyNederland

Filed under: Israel Today, New Publications | Add Comment / Ask Question →

Filed under: Abraham, Israel, Mozes - Geen reacties→

Opmerking: Honderden filosofen en wetenschappers hebben geschreven dat de hele mensheid één grote familie is, één organisme. Dus zij voelen op de een of andere manier onze gemeenschappelijkheid.

Mijn antwoord: Er zijn al veel mensen die tegenwoordig deze gemeenschappelijkheid voelen.  Hiervoor hoef je geen Kabbalist of wetenschapper te zijn. Het is voldoende om iemand te zijn die de wereld onderzoekt. Dan zie je dat alles met elkaar verbonden is: de minerale, vegetatieve, animale en menselijke niveaus van de natuur vormen één gemeenschappelijk organisme, één gemeenschappelijk systeem.

Maar op welke manier ga je dit voelen, hoe werk je met dit systeem om de kracht te voelen die dit bestuurt? Alleen Kabbalah onderwijst dit.

Abraham, die drieëneenhalf duizend jaar geleden leefde, was de eerste die deze gemeenschappelijkheid voelde. Hij begon ermee de hoge krachten die zich manifesteerden, de Schepper te noemen.

Blog in het Engels: https://laitman.com/2020/09/examining-this-world/

From KabTV’s “Systematic Analysis of the Development of the People of Israel” 12/9/19

Filed under: Adam-The Common Soul, Crisis, Globalization | Add Comment / Ask Question →

Filed under: Abraham, Globalisering, Natuur - Geen reacties→

Vraag: Hoe heeft Abraham vanuit zichzelf spiritualiteit kunnen bereiken zonder de hulp van anderen, terwijl wij om de hoge krachten te bereiken een groep nodig hebben, boeken en een leraar?

Antwoord: In de periode van Adam tot Mozes bereikten mensen alles op een totaal andere wijze.

Tijdens de eerste 2.000 jaar van de evolutie van de mens waren er speciale verlichte zielen, Chabad genaamd.

Tijdens de 2.000 jaar daarna waren de zielen grover, zij worden HGT genoemd, dit verwijst naar de generatie die in Egypte was en daarna de generatie in de woestijn en de generaties van de Eerste en de Tweede Tempel.

Nu bevinden we ons in de laatste 2.000 jaar en komen de laagste zielen naar onze wereld.

From the Kabbalah Lesson in Russian 3/12/17

Filed under: Abraham, Adam, Evolutie, Mens, Mozes - Geen reacties→

Het probleem in de wereld is dat er geen juiste verbinding tussen mensen bestaat. Een juiste verbinding is een systeem waarin alle onderdelen in harmonie met elkaar verbonden zijn, waarin allen bezorgd zijn over het welzijn van het gehele systeem en niemand zich zorgen maakt over zijn eigen welzijn. In een dergelijke situatie is het een perfect systeem.

Wanneer mensen tot een dergelijke verbinding met elkaar komen, gaan ze de Natuur voelen in plaats van zichzelf. De Natuur die ze gaan voelen, wordt de Schepper genoemd, omdat ze Zijn Geest, Zijn Programma en Zijn Doel ontdekken.

Vanaf Abraham gingen mensen de harmonie van de Natuur in hun onderlinge verbinding ervaren, ze ontdekten de Schepper. In de mate waarin zij de Schepper ontdekten, leefden de leerlingen van Abraham naar de alomvattende wetten van de wereld. Deze houding kwam tot uitdrukking in hun dagelijkse activiteiten en in hun relatie met de omgeving, het kwam op een natuurlijke wijze en rechtstreeks uit hun gevoelens voort. De activiteiten die de leden van de groep van Abraham uitvoerden, leken niet meer dan mechanische handelingen te zijn voor iemand die niet tot deze groep behoorde en de Natuur en het systeem van de verbinding tussen de mensen niet voelde.

Een harmonieuze onderlinge verbinding tussen mensen wordt ‘liefde’ genoemd, zoals er staat geschreven: “Ik heb de neiging tot het kwaad geschapen en Ik heb de Torah als een medicijn geschapen.” De betekenis van het woord Torah is de Kracht van de Schepper die bedoeld is om onze onderlinge relaties, de relaties van egoïstische wederzijdse afwijzing, te corrigeren. Als een mens zich verdiept in de correctie van zijn egoïstische aard, wordt dat ‘de Torah vervullen’ genoemd en het bestuderen van de Torah wordt ‘het leren van de mogelijkheden voor het corrigeren van het ego’ genoemd.

De alomvattende Mitzvah (gebod) van de Schepper is de correctie van het ego tot op het niveau “En u zult uw vriend liefhebben als uzelf”, Vajikra 19:18 (Leviticus). Wanneer iemand de bijbehorende handelingen mechanisch uitvoert, zonder zichzelf – namelijk zijn ego – te corrigeren, spreken we over het in stand houden van gewoontes. Sinds de dagen dat het volk Israël van het niveau “En u zult uw vriend liefhebben als uzelf” viel naar het niveau van “ongegronde haat”, bevindt het zich in een staat van het in stand houden van gewoontes.

In hun innerlijke essentie is het volk Israël een groep mensen die zich in een staat van onderlinge Arvut (verantwoordelijkheid) bevinden, die het grote verlangen hebben om “als één mens met één hart” te zijn en te worden vervuld met liefde voor elkaar.

Filed under: Abraham, Correctie, Israel, Liefde, Mitzvot, Torah - Geen reacties→

Luister naar Sarah

Vraag: Er wordt gezegd dat alleen Joden Kabbalah mogen studeren. Is dat waar?

Antwoord: Ik heb een andere vraag: Wie zijn die ‘Joden’? Oorspronkelijk werden degenen die de Wijsheid van Kabbalah bestudeerden Joden genoemd.

Mensen die bij elkaar kwamen bij onze voorvader Abraham, noemden zich Joden. Hij bracht ze van het oude Babylonië naar het land Kanaän. Het volk Israël is uit deze groep afkomstig. Het woord ‘Joden ((Yehudim)’ komt van het woord ‘eenheid (Yehud)’. Dit betekent dat de oorspronkelijke betekenis van het concept ‘Jood’ nu precies degene is die zich in Kabbalah verdiept.

Vraag: En als een Turkse moslim Kabbalah studeert?

Antwoord: Het maakt niet uit wie hij is. Er waren veel stammen en verschillende gemeenschappen in het oude Babylonië. Zij die zich bij Abraham aansloten, werden ‘Joden’ genoemd.

In wezen is Joods zijn geen nationaliteit, zoals bij alle andere volkeren. Iemand kan een Fransman zijn en tegelijkertijd een Jood worden. Joods zijn betekent niet dat je vader of moeder Joods is, maar dat je tot een bepaald gedachtegoed behoort, dat je de betekenis van het leven wilt weten, het doel van ontwikkeling.

Joods zijn is een spirituele aanduiding. Daarom kan iedereen Joods zijn. Een Fransman of een Duitser die zich wijdt aan deze benadering, aan één Hoge Kracht (Hij die Goed is en Goed doet), aan: Er is geen Ander dan Hij en aan de wet: Heb de ander lief als jezelf, wordt een Jood. ‘Joods zijn’ ((Yehudiut) wordt hierdoor bepaald.

Vraag: Kan een vrouw Kabbalah studeren? Waren er in het verleden Kabbalistische vrouwen?

Antwoord: Jazeker! Alle Joodse voormoeders en profetessen waren Kabbalisten. Tot aan de verwoesting van de Tempel bereikten zowel mannen als vrouwen van het volk Israël een spiritueel niveau. Zij leefden met de ervaring dat de twee werelden één geheel zijn.

Vraag: Blijkt hieruit dat er in Kabbalah geen verschil is tussen mannen en vrouwen?

Antwoord: Er is verschil. Net zoals er in onze wereld verschil is tussen een vrouw en een man in haar waarneming van de werkelijkheid en haar gedrag. Ten opzichte van de Hoge Kracht en het Doel van de Schepping hebben ze echter beiden dezelfde richting. Daarom kan iedereen Kabbalah studeren, ongeacht nationaliteit en geslacht.

In voorgaande eeuwen waren er profetessen als Huldah, Deborah en Miriam, en de voormoeders van het Joodse volk. Hun spirituele niveaus waren niet lager dan die van de mannen, ze waren zelfs hoger. De Schepper zegt niet voor niets tegen Abraham: “Luister naar wat Sarah tegen je zegt.”

From the Israel Radio Program 103 FM, 2/28/16

Filed under: Abraham, Joden, Kabbalah Studie, Mannen, Spiritualiteit, Vrouwen - Geen reacties→

Abraham, die priester was in het oude Babylonië en één van de volgelingen en aanhangers van de leringen van Noach, realiseerde zich als eerste dat alles wat er met het volk gebeurt een bedoeling heeft.

Het is moeilijk om te accepteren dat de negatieve resultaten die een ideale maatschappij kunnen vernietigen, van de goede Hogere Kracht afkomstig zijn.

Als mensen die in vrede samenleven en met elkaar een goede relatie hebben, plotseling voelen dat zij elkaar niet begrijpen en aanstoot nemen aan elkaar, dat zij uit elkaar groeien en zelfs haat voelen naar elkaar, kunnen we ons misschien afvragen of de Kracht die de wereld bestuurt inderdaad goed en welwillend is.

Kabbalisten houden zich in de regel met deze vragen bezig, niet de gewone burger.

De afscheiding die in het oude Babylonië plotseling voelbaar was, bracht de priesters en de wijzen ertoe om na te denken over het bestaan van twee goden: een goede en een slechte die met elkaar in conflict zijn. Dat zou dan tot uiting komen in ons bestaan in deze wereld. “Blijkbaar is de kwade kracht sterker dan de goede kracht. En misschien is er wel een heel leger van allerlei goden.”

Uiteindelijk ging men in het polytheïsme geloven en werd daarmee de Voorzienigheid van één Kracht in deze wereld ontkend. Abraham beschouwde dit als heidendom. Hij was het volkomen oneens met deze opvattingen en ontdekte dat er maar één Kracht en één Voorzienigheid in deze wereld bestaat en dat het bezijden de waarheid is dat er vele krachten zijn, zoals de Babyloniërs het geloofden als zij goed en kwaad in allerlei uitingsvormen in onze wereld zagen: krachten die met elkaar in strijd zijn en alles vernietigen.

Voor Abraham stond het vast dat alles van één Kracht afkomstig is en dat aan de mensheid de disbalans van het hele systeem getoond wordt, te vergelijken met een experiment, zodat de mensheid dit systeem gaat onderzoeken en begrijpen. Het is aan ons om het te begrijpen, te voelen en het dichterbij ons te brengen, er dichterbij te komen. Wij moeten ons verbinden met de goede en slechte eigenschappen ervan die wij in onszelf kunnen gaan ontdekken, daarom lijkt de wereld zo’n ellendige plaats.

Er bestaat slechts één Kracht die de Schepping bestuurt door middel van twee tegengestelde krachten: goed en kwaad. Wij moeten heer en meester zijn over deze twee krachten en ze zodanig met elkaar verbinden dat wij één positieve Kracht ter beschikking hebben die de negatieve kracht overwint, de negatieve kracht moet de positieve kracht versterken.

Op deze manier dwingt de niet aflatende onthulling van de kwade kracht in een mens de positieve kracht tot groei, tot aan een niveau dat wij de Schepper noemen. Juist dit werd door Abraham ontdekt en hij ging zijn houding ten opzichte van de mens, de opdracht van de mens en het doel van het leven uitleggen en verspreiden.

Er waren echter maar heel weinig mensen die het met hem eens waren, niet meer dan een paar duizend mensen in het oude Babylonië. Hij onderscheidde hen van alle anderen die hun eigen bedoelingen en neigingen hadden, en hij begon hen te onderwijzen. Zo volgden beide groepen hun eigen pad.

Convention In St. Petersburg “Day Two” – 09.20.14

Filed under: Abraham - Geen reacties→

Baal HaSulam, “Matan Torah (Het Geven van de Torah)”, Item 5: We moeten eerst begrijpen waarom de Torah nu juist aan de Israëlitische natie is gegeven en niet eveneens aan alle volkeren op de wereld. Is er hier, God verhoede het, sprake van nationalisme?

Zoals we weten geeft de Torah zelf een ontkennend antwoord op deze vraag. De Torah legt uit, dat Abraham, de voorvader van het volk Israël, een hogepriester was in het Oude Babylon, temidden van mensen die ver verwijderd waren van het kennen van de werkelijkheid van de Schepper. Hij onthulde, ogenschijnlijk toevallig, de Kabbalistische methode, hoewel hij uiteraard innerlijk al volledig tot ontwikkeling was gekomen.

Vanaf Adam, de eerste mens die de spirituele wereld ontdekte, tot Noach waren er tien generaties verstreken en toen weer tien generaties vóór Abraham. Eigenlijk spreken we over de innerlijke ontwikkeling van de punten in het hart, waarvan de eerste Adam was. We kunnen ons dit proces voorstellen als concentrische cirkels, die vanuit het centrum naar buiten toe uitstralen. De twintigste cirkel van de ontwikkeling van het verlangen wordt vertegenwoordigd door Abraham.

Abraham had dus al een basis, het innerlijk fundament van voorbereiding, dat oorspronkelijk was geschapen vanaf het niveau van Adam. Abraham bevond zich op een heel hoog niveau. Toen Abraham de Schepper onthulde vanuit een heel klein verlangen om te ontvangen, onthulde Abraham Hem boven het grote, egoïstische verlangen uit, dat groeide in Babylon. Enerzijds had hij de noodzakelijke basis, anderzijds voelde hij de zwaarte van zijn taak. Zoals gewoonlijk is het ene verenigbaar met het andere.

Het resultaat daarvan was, dat Abraham in staat was om de Kabbalistische methode te begrijpen en te ontwikkelen, terwijl Adam, met een klein vat (kli) en een klein Licht, dat nog niet verder gegroeid was, deze methode nog niet kon ontwikkelen, ontsluiten, uitleggen en overbrengen aan mensen.

Baal HaSulam legt de volgorde uit van de wereldomvattende ontwikkeling, die in drie fasen van tweeduizend jaar elk is verdeeld: HBD (Hochma, Bina, Daat), HGT (Hesed, Gevura, Tifferet) en NHY (Netzah, Hod, Yesod). Hoewel de pure vaten van de eerste Kabbalisten zich dichtbij het Licht bevinden, is het onmogelijk om de methode te onthullen zonder grote, krachtige verlangens die grotere Lichten vereisen voor het ontdekken van de rijkdom, die tot in de details aanwezig is.

In wezen is het voor ons duidelijk dat we, om de methode tot een zekere diepte te ontdekken, heel grote verlangens nodig hebben, een groot egoïsme waardoor groot Licht wordt onthuld. Alleen dan hebben we de mogelijkheid om nieuwe dingen zo aan te bieden, dat ze begrepen kunnen worden.

Daarom werd Abraham de stichter van de methode van correctie. Vóór hem kon het niet op de juiste manier beschreven worden, omdat er nog niets was om te corrigeren. De situatie in Babylon werd de basis. Het punt in het hart ontwaakte in Abraham en in duizenden van zijn studenten en zij gingen op weg naar het land Canaän, naar het verlangen dat bestemd was voor correctie, zodat het in de toekomst het land Israël zou worden.

Babylon is een corrupt verlangen, waarin het deel onthuld wordt dat gecorrigeerd kan worden. Aan dit deel werken, maakt Babylon tot het land Canaän. Door de tijd heen verschijnt het egoïstische verlangen ook hierin en Canaän verandert in Egypte, vervolgens in de woestijn en tenslotte in het land Israël.

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Innerlijk Werk, Israel - Geen reacties→