We moeten proberen om onszelf te handhaven in één kli (vat), in één boot van ons allen en voortdurend denken aan het bestaan van deze kli, van onze gezamenlijke baby. We kunnen de volgende vergelijking maken: je hebt een getrouwde dochter die nu ver van je vandaan woont en je bent voortdurend bezorgd over haar pasgeboren baby.

Je bedenkt dat hij misschien wel in handen is van onnadenkende, onbezonnen kinderen die te lui zijn om goed voor hem te zorgen. Je hebt daar heel veel last van en je kunt de manier waarop ze met hem omgaan niet aanzien. Het is hartverscheurend als je door de telefoon hoort hoe hij aan het huilen is als zij je opbellen. Je maakt je heel veel zorgen.

Dit soort zorgen kennen we in ons leven, zorgen over het welzijn van iemand die je kent. Op deze manier moeten we ons ook zorgen maken over de groep.

Vraag: Blijkt hieruit dat ik niet aan het werk moet gaan met de vrienden die goed omgaan met de groep maar wel met degenen die de groep willen verlaten en dus onze eenheid beschadigen, onze gezamenlijke boot schade toebrengen?

Antwoord: Ja, maar alleen als zij eerder gericht waren op eenheid. Maar als zij er onmiddellijk vandoor zijn gegaan toen zij hoorden dat we ons moeten verenigen, was er geen commitment voor Arvut (verantwoordelijkheid voor elkaar). Dan spreken we niet over vrienden.

Vrienden zijn alleen de mensen die werken aan het bereiken van Arvut. Anderen doen dat niet.

Commentaar: Maar we weten dat dit zwaar werk is en velen gaan er halverwege vandoor.

Antwoord: Niet ‘halverwege’, zij zijn er namelijk nooit aan begonnen. Ze zagen het begin van het pad, begrepen dat het niets voor hen was en gingen weg.

Vraag: Maar waarom kwamen ze dan als zij geen ‘punt in het hart’ hebben?

Antwoord: Iedereen heeft een ‘punt in het hart’ maar het brandt niet zozeer dat zo iemand alles wat hij is en heeft daarin investeert. Maar als zij al deel van deze verbinding waren en daarna weg zijn gegaan, moeten we de kloof die is ontstaan, dichten door een nog grotere, sterkere verbinding met elkaar.

Vraag: Moeten zulke mensen eigenlijk weer terugkomen?

Antwoord: Je kunt ze niet dwingen om terug te komen, want er bestaat geen dwang in spiritualiteit.

From the 5^th part of the Daily Kabbalah Lesson 6/02/14, Writings of Baal HaSulam

Filed under: Arvut, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Eenheid, Groep, Groepswerk, Spiritueel Werk | Add Comment/Ask Question→

Vraag: Waarom trekt een groep die verantwoordelijkheid bereikt het Hervormende Licht aan?

Antwoord: Degene die verantwoordelijkheid bereikt, creëert een kli (vat) dat op het Licht lijkt. Wanneer we met externe verbindingen verbonden zijn, noemen we dat verantwoordelijkheid. Door middel van verantwoordelijkheid voor elkaar ontvangen we de Torah, namelijk het Licht dat Hervormt, de levenselixer, het Licht van Correctie.

Het Licht van vervulling bereikt de eerste verantwoordelijkheid nog niet omdat de kelim (vaten) er nog niet klaar voor zijn. Je hebt Egypte net verlaten, Farao zit nog steeds in je. Je hebt deze kelim uit Egypte meegenomen en ze zijn vreselijk slecht: vol haat, afgunst, lust, eer en dominantie. Alles wat je in je hebt, komt uit je ego voort.

Maar je hebt een ‘punt in het hart’ waardoor je er enigszins in slaagt om je met anderen te verbinden en daarom zijn we gereed om te komen tot wederzijdse verantwoordelijkheid. Als we in deze omstandigheden zijn, ontvangen we alleen de Torah, het Licht dat Hervormt, en pas daarna maken we een Zivug de Hakaa (verbinding na afstoting) met het Licht, onze kli wordt duidelijker en we ontvangen daarin het Licht ten behoeve van geven.

Maar de verantwoordelijkheid is de kli en de mate van onze verbinding met betrekking tot de wet en de voorwaarden van gezamenlijke verantwoordelijkheid, bepaalt de grootte van deze kli.

From the 4^th part of the Daily Kabbalah Lesson 5/30/14, Writings of Baal HaSulam

Filed under: Arvut, Correctie, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Groepswerk, Spiritueel Werk, Wederzijds Garant staan | Add Comment/Ask Question→

Filed under: Spiritualiteit, Vrouwen | Add Comment/Ask Question→

Vraag: Als we met het grote publiek over Arvut praten (Wederzijdse Verantwoordelijkheid), bedoelen we dan materiële Arvut en geen spirituele Arvut?

Antwoord: Als je over materiële Arvut praat, heb je het over een politieke discussie. Maar als we over spirituele Arvut spreken, gaat het over de geest die tussen de mensen woont waardoor we alles kunnen veranderen. We spreken over de Kracht die in het centrum van de groep te vinden is, in het centrum van de verbinding.

We vragen niet aan mensen om bij elkaar te komen om orde te gaan brengen in regeringsgebouwen, in de maatschappij, hun fysieke leven, scholen, bij de politie, enz. We spreken over de ontdekking van een unieke, hogere Kracht in onze verbinding. Die kracht wordt de Kracht van verbinding genoemd, de Kracht van Arvut, en deze Kracht kan ons hele leven op orde brengen.

Als we alles willen corrigeren en organiseren door middel van onze fysieke kracht, raken we met iemand in gevecht en organiseren we een burgeroorlog in ons volk. Maar we willen met niemand strijden. We willen alleen educatie voor het volk brengen. Als mensen zich door deze educatie met elkaar verbinden en zich verenigen, door de wijsheid van verbinding te bestuderen, zullen ze de kracht van verbinding, die alles bestuurt, ontdekken.

We vertrouwen niemand, niet onszelf en niet onze eigen kracht. We blijven verre van elke vorm van politiek omdat het Corrigerende Licht alles zal corrigeren.

Vraag: Maar mensen voelen dat Licht niet.

Antwoord: Mensen zijn niet geïnteresseerd in dat Licht, zij willen alleen maar een goed leven. Het gebrek aan Licht bezorgt hen al hun moeilijkheden, maar door Arvut bereiken zij het Corrigerende Licht dat alle problemen zal wegnemen.

Er is een Kracht die Licht verspreidt van een grote intensiteit, op maar enkele meters afstand, toch voel je de vitaliteit die door dit schijnsel wordt verspreid nauwelijks. Maar door Arvut krijgt een ieder de kracht van iedereen. Op deze manier komt het Licht dichterbij ons en worden we ons beter bewust van onszelf.

Wij wenden ons tot dezelfde Bron die ook onze moeilijkheden veroorzaakt en trekken Hem naar ons toe zodat Hij alles voor ons zal corrigeren. Dit werkt op een heel eenvoudige manier.

Wij hoeven alleen maar deze Bron naar ons toe te trekken, dan zullen mensen zich goed voelen. Dan zullen ze ook niet vragen waar dit goede vandaan komt. Plotseling zullen ze voelen dat alles op het werk oké is en ook de verhouding met hun buren, hun kinderen, op school en in hun familie. Ze zullen begrijpen dat dit door Arvut komt, omdat er een doelbewuste werking is tussen het Licht en de Kli (vat), mensen zullen dit gaan ontdekken. Dit is praktische Kabbalah.

From the 4^th part of the Daily Kabbalah Lesson 5/30/14, Writings of Baal HaSulam

Filed under: Arvut, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Groepswerk, Spiritueel Werk, Verbinding | Add Comment/Ask Question→

Vraag: Hoe kan ik verantwoordelijk zijn voor anderen als ik er niet eens in slaag om me verantwoordelijk te voelen voor mezelf?

Antwoord: Juist omdat je jezelf in dienst van anderen stelt, word je verantwoordelijk voor iedereen. Je bestaat niet voor jezelf, alleen voor anderen. Zo werkt de wet van Arvut (verantwoordelijkheid voor elkaar), anderen hebben geen vrije keuze. Ik ben degene die hun situatie en hun lot bepaalt omdat ik zelf verantwoordelijkheid neem en bereid ben om hun plaats in te nemen.

Alles wat er gebeurt, is alleen van mij afhankelijk. Wat het ook is, goed of slecht, alles hangt alleen van mij af. Ik verbind hen met mezelf, als mijn lagere Partzuf, en ik ben dienstbaar aan hen.

Is het niet arrogant van mij om dit te denken? Nee, dit is niet arrogant. Als we allemaal gelijkwaardig zijn, heeft ieder van ons een persoonlijke verbinding met de Schepper en dat gebeurt niet door middel van anderen. Alle anderen volgen mij.

Dat komt omdat er zich in mij een ‘punt in het hart’ bevindt, mijn plaats in de Bron, een plaats die niemand anders heeft. En zo is er voor iedereen een speciale plek. Dus iedereen kan zeggen dat hij en niemand anders, vanuit zijn oogpunt bezien, de enige is die verantwoordelijk en onafhankelijk is in de wortel van zijn ziel.

Iedereen heeft zijn unieke persoonlijke eigenschap en het overige komt van de integratie met anderen. Maar door deze unieke persoonlijke eigenschap ben ik rechtstreeks via een koordje met de Schepper verbonden en hierin loop ik vooruit op iedereen. Zonder mij zouden ze niet compleet zijn. Alleen ik kan deze eigenschap corrigeren door deze te verbinden met de rest van de mensheid, namelijk met alle overige eigenschappen van Malchut van de wereld van Ein Sof (Oneindigheid).

Stel dat er zeven miljard delen bestaan in Malchut van de wereld van Ein Sof en elk deel via haar specifieke eigenschap met de Schepper verbonden is. Alle overige eigenschappen in mij zijn afkomstig van wederzijdse integratie met de andere zeven miljard.

From the 5^th part of the Daily Kabbalah Lesson 5/27/14, Writings of Baal HaSulam

Filed under: Arvut, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Schepper, Verbinding | Add Comment/Ask Question→

Baal HaSulam, Shamati 33, “De Loten op Jom Kipoer en Haman”: We moeten beseffen dat wat een mens toeschijnt als dingen die de leiding van ‘Het Goede dat Goed Doet’ tegenspreken, alleen bedoeld is om de mens ertoe te brengen het Hogere Licht naar de tegenstellingen toe te trekken, als hij de tegenstellingen wil overwinnen …

Dit betekent dat de tegenstellingen kunnen worden opgeheven als men ze wil overwinnen, alleen als de mens de grootheid van de Schepper vermeerdert.

Een mens werkt en spant zich in, dit betekent dat hij studeert, onderwijst en meedoet met verschillende activiteiten in de groep en ook gewoonweg bezwijkt omdat hij zo vermoeid is. Ten gevolge hiervan komen er verschillende vragen in hem op: “Wel, wanneer? Hoe? Waarom?” Op deze vragen komen geen antwoorden voordat hij de volle maat gegeven heeft.

Dan ontstaat het begrip dat het hem waarschijnlijk ontbreekt aan kwantiteit en kwaliteit bij zijn inspanningen. Het belangrijkste bij de inspanningen die hij levert, is de kwaliteit. Maar hoe kan hij dat bereiken? Meestal voelt een mens zich hulpeloos, hij weet niet wat hij moet doen en dan doet hij niets.

Op dit punt gekomen gaat hij voelen dat hij niet verder kan zonder het belang van het Doel, want hij komt verder door de vrienden die druk op hem uitoefenen en hem pushen, doordat hij zich ongemakkelijk voelt, zich schaamt en geen andere keus heeft, maar niet omdat hij zich bewust is van de grootheid van de Schepper die op hem schijnt en zeker niet door te denken aan het feit dat hij de Schepper vreugde wil geven.

Hij gaat dingen onderzoeken om te gaan begrijpen wat hem motiveert. Natuurlijk motiveert zijn ego hem, maar moet hij verbonden zijn met het Doel van de schepping? Hoewel ik een egoïst ben, ben ik toch op z’n minst vastgeklonken aan de hogere Kracht, gefocust op de Schepper, maar niet op de omgeving. Mensen zetten hem er dus niet toe aan om verder te komen, het is echter de Schepper, want tenslotte moet er toch enige verbinding met de waarheid zijn.

Een mens ziet dat hij heel veel inspanningen levert, hij doet mee met alles wat de groep doet en hij voelt zich totaal uitgeput. Maar de motivatie van al zijn harde werk is een compleet verkeerde motivatie. Zijn motivatie is niet spiritueel. Daardoor komt hij tot het juiste onderzoek, hoe onaangenaam dat ook kan zijn, en hij begrijpt dat hij zichzelf moet corrigeren en verder gaan. Hij corrigeert zo onmiddellijk zijn route.

Hij ziet dat hij verder komt doordat hij obstakels, problemen, teleurstellingen en narigheid ontdekt. Dankzij het feit dat hij de Aviut (grofheid, dikte) overwint, het verharden van het hart, de klachten, de innerlijke strijd en zijn onvrede, kan hij de grootheid van de Schepper ontdekken, zoals er geschreven staat over de uittocht van Egypte dat de Schepper Mozes en het volk Israël groter toescheen, doordat Hij het hart van Farao verhardde.

Een andere keus is er niet. We moeten het ruwe, harde, wanhopige egoïstische verlangen ontdekken, zodat we in contrast daarmee de grootheid van de Schepper zullen ontdekken. Het belangrijkste hierbij is dat je jezelf niet toestaat om te ontsnappen en je te verbergen voor de moeilijkheden of dat je op zoek  gaat naar een gemakkelijke uitweg, want daardoor blokkeert een mens zichzelf en bereikt hij de harde Dinim niet en de verduidelijkingen waardoor hij de glorie van de Schepper kan ontdekken. Dit overkomt iedereen, we moeten echter leren van deze ervaringen en alles doen wat mogelijk is om de natuurlijke neiging om gas terug te nemen en allerlei excuses aan te voeren om onszelf te rechtvaardigen, vermijden.

From the 2^nd part of the Daily Kabbalah Lesson 5/30/14, Shamati #33 The Lots on Yom Kippurim and Haman”

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Groepswerk, Spiritueel Werk | Add Comment/Ask Question→

Het word ‘Klal’ (collectief, geheel, wet) duidt een som van details aan die, als men ze samenvoegt, het bovenstaande geheel vormen. Wanneer we dus over de Mitswa “Heb je vriend lief als jezelf” zeggen dat het een grote Klal is in de Torah, moeten we ons realiseren dat de overige 612 Mitswot (voorschriften) in de Torah, met alle bijbehorende interpretaties, niet meer en niet minder zijn dan de som van de details die toegevoegd en tevens gevat zijn in die ene Mitswa (enkelvoud voor Mitswot) “Heb je vriend lief als jezelf.” (Baal HaSulam, ‘Matan Torah’ – ‘De Gift van de Torah’).

Dit betekent dat de gehele Torah is gegeven om het alomvattende gebod om onze naasten lief te hebben als onszelf te bereiken. Het overige wat buiten dit ene concept “Heb je naaste lief als jezelf” is geschreven is, zijn verduidelijkingen op dit gebod.

Alles is gevat in dit ene gebod. Wanneer wij dit gebod vergeten, is er voor ons geen spiritueel pad mogelijk, dan zijn we ook niet verbonden met het spirituele proces en zijn we niet meer op weg om de spirituele doelen na te streven. Maar als wij proberen om dit principe te omarmen, kunnen we er zelfs mee ophouden om na te gaan op welk niveau wij ons bevinden en hoeven we niet meer te proberen om te weten te komen waar we ons eigenlijk bevinden.

De gehele Torah is aan ons gegeven met de bedoeling om ons te helpen om verbinding te bereiken, wat we in ons leven liefde noemen. Er zijn twee wegen om dit te doen: de ene weg bestaat uit het volgen van een lange weg vol beproevingen, zo verloopt de weg van de natuurlijke ontwikkeling; de andere weg is een aangename snelle weg waar de Torah garant voor staat. Op welke van deze twee manieren dan ook, de gehele mensheid, vanaf het eerste begin tot aan het einde, bevindt zich in dit proces dat ons leidt naar liefde voor onze naasten.

Wanneer wij begrijpen en erkennen dat wij nu oefenen door het spelen van spelletjes, volgen we een betrekkelijk gemakkelijk en aangenaam pad om het Doel te bereiken. We moeten echter nog door een aantal problemen en moeilijkheden heen en ze oplossen en onderzoeken om beter te gaan voelen wat de essentie en de oorsprong daarvan is. We zullen allerlei situaties in ons denken en voelen moeten oplossen zodat wij door dit proces dingen beter zullen leren begrijpen en voelen.

De Torah is er om het pad gemakkelijker en aangenamer te maken voor ons, met de hulp van de Torah bereiken we de staat van liefde voor onze naasten. Vanuit deze fase zullen we uiteindelijk komen tot het liefhebben van de Schepper. Door het pad van lijden te volgen, kunnen we echter niets bereiken. Alles is afhankelijk van ons ontwaken.

From the 5^th part of the Daily Kabbalah Lesson 5/14/14, Writings of Baal HaSulam

Filed under: Baal HaSulam, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Groepswerk, Liefde, Spiritueel Werk, Torah | Add Comment/Ask Question→

Vraag: Hebben we echt een kans om de staat van de wereld te corrigeren? We zien immers dat de dingen elke dag verslechteren.

Antwoord: Nee, de wereld ontwikkelt zich elke dag naar een grotere erkenning van het kwaad. Mensen begrijpen dat zij zich zonder enige richting ontwikkelen, ze weten niet waar ze naar toe moeten, ze zijn niet in staat om de manier waarop de wereld zich ontwikkelt te beïnvloeden, om de duurzaamheid van de wereld te bevorderen, om zich veilig te voelen in het leven.

Wij hebben geen enkel middel meer, de teugels ontbreken. We kunnen op geen enkele manier de wereld besturen en dat is eigenlijk een goede zaak. Mensen voelen zich als kleine weeskinderen.

We gaan ons langzamerhand realiseren Wie wij vergeten zijn, van Wie wij zijn weg gedreven en Wie we moeten naderen. Daardoor gaat een mens de behoefte voelen aan de hogere Kracht, aan evenwicht met de natuur, met de werkelijkheid. Het gaat niet over de een of andere mystieke kracht, maar we willen nu weten hoe dit systeem opgebouwd is, de wetten, de formule die bepalend is voor het bestaan van de wereld.

We moeten weten waarheen we op weg zijn! We zitten in een voortsnellende trein, in totale duisternis, en we weten niet waar hij ons naartoe rijdt …

From the 4^th part of the Daily Kabbalah Lesson 5/28/14, Writings of Baal HaSulam

Filed under: Crisis, Dagelijkse Kabbalah Lessen, Disseminatie, Maatschappij, Spiritueel Werk | Add Comment/Ask Question→

Mening (Sergei Mats, psycholoog, filmmaker, docent aan het Instituut voor Psychologie van de Russische Universiteit voor Geesteswetenschappen in Moskou): “Word je misleid door gevoelens? Maak je geen zorgen, de meeste gevoelens zijn hiervoor bedoeld. Ieder mens leeft in zijn eigen wereld die hem omringt. Een wereld vol persoonlijke gevoelens.”

“De realiteit bevat optische illusies, vreemde geluiden, slecht begrepen gewaarwordingen, geuren en pseudo hallucinaties (bioscoop, computer monitor).”

“Mensen zien, horen en voelen dingen die absoluut realistisch zijn, maar niet bestaan en niet eens zouden kunnen bestaan. Je kijkt naar een wit doek, verlicht door een projector of naar een paneel met RGB-varianten en je hebt ongetwijfeld de indruk dat er dingen gebeuren waarom je moet lachen of huilen.”

“Soms kan iemands leven afhankelijk zijn van de complexe psychologische aard van menselijke emoties. Hoe groot is het waarheidsgehalte van een bewering van een getuige dat hij werkelijk alles zag en hoorde wat door hem blijkbaar zonder twijfel werd gezien en gehoord?”

“Het is iets vreemds: we denken dat de evolutie ons dichter bij het belangrijkste onderwerp van aanpassing zou brengen, namelijk de realiteit, maar in veel gevallen brengt de evolutie juist een scheiding aan tussen de mens en die realiteit en wordt de mens opgesloten in een individuele wereld die niet altijd aangenaam is, maar wel altijd gevoeld wordt. Waarom gebeurt dit zo?”

Mijn commentaar: Onze ontwikkeling verloopt langs twee lijnen zodat we: (1) als gevolg van onze ontwikkeling, (2) ontdekken hoe volkomen ontoereikend deze ontwikkeling is. Juist deze frustratie maakt het ons mogelijk om (3) een geheel nieuwe manier van ontwikkeling te realiseren en te accepteren, tegengesteld aan de eerste manier (1), namelijk de ontwikkeling naar eenheid waarin we een nieuw zintuig zullen ontdekken en daardoor zal ons bestaan in een nieuwe, hogere wereld een aanvang nemen.

Filed under: Nieuws, Waarneming | Add Comment/Ask Question→

Mening van (Dmitry Leikin): “De strijd voor de rechten van minderheden in het Westen neemt absurde vormen aan. Het probleem is dat de Westerse samenleving behoefte heeft aan een doel en zich tegelijkertijd dat doel ontzegt.”

“De moderne mens met een goed ontwikkeld intellect en de mogelijkheid om hoger onderwijs te volgen, heeft dringend behoefte aan een doel voor zijn bestaan, een doel dat verder gaat dan hijzelf en zijn familie: een maatschappelijk breed sociaal doel.”

“Maar Westerse landen zijn niet in staat om mensen doelen te bieden, hun functie bestaat er niet uit om mensen te beletten hun leven in te richten zoals ze willen. Een belangrijk doel vatten ze op als communistische projecten.”

“Bij gebrek aan iets anders gaat de Europeaan enthousiast de strijd aan voor de rechten van homo’s en transseksuelen, is hij tegen olieplatforms die slecht voor het milieu zijn, enz. op de manier waarop hij vroeger revoluties teweegbracht. Trouwens, de heropleving van neonazistische bewegingen in Europa heeft dezelfde oorzaak: Nazisme. Ondanks het feit dat dit een monsterlijke ideologie is, krijgen mensen daardoor toch nog steeds het gevoel van een super doel.”

“Er bestaat maar één uitweg uit deze sociale chaos: de maatschappij de werkelijke super doelen bieden die nodig zijn.”

Mijn commentaar: Er bestaat zo’n doel en dat moet de maatschappij aangeboden worden: het bereiken van universele gelijkheid en eenheid. waardoor we het volgende (eindeloze) niveau van bestaan zullen ervaren.

Filed under: Crisis, Eenheid, Maatschappij, Nieuws | Add Comment/Ask Question→