Vraag:Als een maatschappij of een kleine groep mensen, een oplossing wil vinden, gaat het nooit fout als ze zich voor een hoger doel met elkaar verbinden. Is een gemeenschappelijke oplossing dan beter dan de individuele besluiten van ieder afzonderlijk?
Antwoord:Natuurlijk. Maar haal twee wegen niet door elkaar: tot een gemeenschappelijk besluit komen met veel ego’s bij elkaar of tot een gemeenschappelijk besluit komen door boven jezelf uit te stijgen, in geloof boven de rede.
Het is karakteristiek voor de wijsheid van de massa om in bepaalde omstandigheden uit alle meningen iets gemeenschappelijks te halen wat dichter bij de waarheid lijkt te komen.
Maar om een groot aantal mensen met elkaar te verbinden, moet eenieder zijn egoïsme opzijzetten ten behoeve van een hoger doel.
Waar lijkt deze wereld meer op: een vredige tuin of een oerwoud met wilde roofdieren die elkaar verslinden? Hoogstwaarschijnlijk op het laatste. In deze periode waarin er zowel in de Verenigde Staten als elders op de planeet botsingen plaatsvinden en verdeeldheid hoogtij viert, wordt de Internationale Dag van de Tolerantie, ingesteld door de Verenigde Naties, herdacht. Maar als we niet onderzoeken wat tolerantie werkelijk betekent, zal er geen sprake zijn van implementatie. De kunst om naar elkaar te luisteren en elkaar te omarmen werkelijk begrijpen en toepassen, zal ons de tools geven om polarisatie in balans om te zetten.
“Tolerantie is respect, acceptatie en waardering voor de rijke diversiteit aan culturen op deze wereld, onze uitdrukkingsvormen en onze manieren van mens-zijn”, aldus de VN-Beginselverklaring inzake de Principes van Verdraagzaamheid. De idealen die hier verwoord worden, zijn belangrijk, maar het markeren van een speciale dag voor tolerantie op de kalender heeft geen enkele zin als we de mensheid niet opvoeden, allereerst over de essentie van de betekenis van dit uitgangspunt en vervolgens over de manier waarop we dit in ons dagelijks leven in praktijk kunnen brengen. Anders is “tolerantie” een leeg begrip.
Dergelijke situaties doen zich eveneens voor bij andere herdenkingen, zoals de Internationale Vrouwendag. Hebben we ooit gehoord dat mensen in het begin van hun opvoeding – op de kleuterschool of later op school – les krijgen over hoe ze vrouwen moeten respecteren of over de meest elementaire principes, namelijk hoe ze hun moeder moeten respecteren en liefhebben? Ik kan me daar niets van herinneren. Daarom blijft ons onderwijs in gebreke, want we prenten geen kernwaarden in als het over onze sociale structuur gaat.
In het Hebreeuws is het woord voor “tolerantie” sovlanut, van het werkwoord “lisbol” (lijden), alsof we de meningen van anderen moeten verdragen of erdoor lijden. In die zin gaat het echter niet over tolerantie, in plaats daarvan omhelzen we elkaar. Het lijden dat we ervaren komt voort uit het feit dat onze visie egocentrisch is en niet in staat is om anderen te voelen, met name degenen die van ons verschillen. We moeten juist de ander accepteren en voelen als onszelf, zijn meningen en gevoelens, zelfs als ze tegengesteld zijn aan die van onszelf.
We moeten onze menselijke verhoudingen baseren op het principe dat iedereen een plaats heeft in de samenleving en inzien dat verschil en diversiteit een kleurrijk en prachtig mozaïek creëren. De natuur heeft ons op deze manier geschapen, zodat we zouden gaan beseffen hoezeer de rijkdom aan meningen vanuit verschillende gedachten aan iedereen vrijheid biedt. Als we wisten hoe wij de ontelbare stukjes van de menselijke tandwielen op de juiste wijze konden integreren, zouden we zien hoe elk ervan onmisbaar is voor het gesynchroniseerde en goed geoliede mechanisme dat schepping heet.
Maar waarom zijn we in de loop van de jaren steeds terughoudender geworden om elkaar zelfs maar aan te kijken, laat staan om goed te communiceren en ons met elkaar te verbinden? De oorzaak hiervan is ons steeds sterker wordende ego dat de natuur in ons ontwikkelt, onze onverzadigbare drang om onze eigen verlangens te vervullen, ten nadele van anderen. Hoe meer het ego groeit, hoe onrustiger we worden.
Irritatie, onverdraagzaamheid en wederzijdse afwijzing zijn allemaal situaties die de natuur ons laat voelen, zodat we onze menselijke, egoïstische benadering leren erkennen als de oorzaak van de grote onrust in ons leven, en doordat we in een impasse komen wat ons vermogen betreft om met anderen om te gaan, kunnen we nu een oprecht, nieuw verlangen ontwikkelen naar het uitstijgen boven het ego.
Het evolutionaire proces beweegt de mensheid van steeds diepere conflictniveaus naar hogere staten van evenwicht en samenwerking. De menselijke samenleving komt op een punt waar een extreme sociale polarisatie onvermijdelijk zal leiden tot een hoger niveau van sociale organisatie. We kunnen er niet aan ontsnappen dat we moeten leren hoe we ons, boven de tegenstellingen uit, kunnen verenigen; niet door het elimineren van de tegenstellingen, maar juist door ze in evenwicht te brengen, met het doel om een hoger begrip te creëren.
Om een sociale catastrofe te voorkomen zullen we dus een nieuwe wijze van denken moeten inzetten en een heel nieuw model van sociaal-politieke orde moeten opzetten, een model dat ruimte biedt aan tegengestelde meningen om juist daardoor sociale stabiliteit te bereiken in plaats van de sociale verdeeldheid te laten voortduren en te versterken.
In de natuur is in alle levende organismen een fundamentele drang werkzaam om de coëxistentie en het samenspel tussen twee tegengestelde krachten te ontdekken, waardoor er een hoger niveau van orde en welzijn ontstaat. De evolutie brengt tegenstellingen samen door middel van een dynamisch evenwicht. Kennis over hoe dit principe van het innerlijke systeem van de natuur werkt – de kracht die alles in de werkelijkheid beweegt en bestuurt – is ons enige anker in de veranderende wereld.
Mensen met verschillende visies dichter bij elkaar brengen om nieuwe niveaus van wederzijds begrip te bereiken, moet het uiteindelijke doel zijn van de huidige samenlevingen. Wanneer dit gebeurt, zullen onze verschillen blijven, maar op een complementaire manier, in het belang van het collectief. Dan zal er echte tolerantie ontstaan, zoals begrip, acceptatie en broederschap.
Zoals Kabbalist Rav Yehuda Ashlag (Baal HaSulam) het schreef in zijn essay The Freedom (De Vrijheid):
“Elk individu moet de oprechtheid van zijn erfgoed in stand houden, en de tegenstrijdigheid en onverenigbaarheid tussen hen zal voor altijd blijven bestaan, om de beoordeling en de voortgang van de wijsheid, het grootste goed van de mensheid, veilig te stellen.”
De mensheid zal zich in de verre toekomst verenigen, maar op het ogenblik behoort eenheid nog lang niet tot de prioriteiten. Met andere woorden, het gevoel van een gemeenschappelijk verlangen naar de eenheid van de mensheid is in het grote publiek nog niet gerijpt, hoewel we ons in die richting ontwikkelen.
Om één te worden, is het nodig dat wij eenheid willen, boven de vele egoïstische, verdeeldheid brengende, materialistische vormen die wij van nature verlangen, uit. Het ontbreekt ons nog aan een dergelijk verlangen. Af en toe voelen we er misschien even iets van en we kunnen ons zeker nuttig maken op het gebied van educatie- en ondersteuningssystemen om het verlangen naar verbinding optimaler te ontwikkelen, maar we moeten toch nog verschillende fasen van groei ondergaan voordat ons verlangen zo rijp wordt dat wij boven alles eenheid willen.
De laatste fase van de mensheid is één verenigd organisme. In die uiteindelijke vorm bestaat de mensheid uit verschillende mensen, groepen en interessen, want eenieder heeft zijn of haar unieke oorsprong en de ontwikkeling vanuit die oorsprong. Wij delen echter allemaal een gezamenlijk begrip van een gemeenschappelijk doel dat ons verenigt, en wij bouwen onszelf zodanig dat wij op het gebied van spiritualiteit en van de wereld evenwicht bereiken.
Met andere woorden, wij zullen een staat bereiken waarin wij – de hele mensheid – bewust hetzelfde doel delen en een krachtige sfeer van steun en aanmoediging creëren om het doel te bereiken. Elkaar steunen is van heel groot belang in deze nieuwe, verbonden mensheid die zich – na de moeilijke tijden waar we nu inzitten – moet gaan ontwikkelen.
Zo zijn we op weg naar de schepping van één enkel systeem, namelijk de mensheid, waarin mensen de idee hooghouden dat met elkaar verbinden belangrijker is dan aandacht besteden aan de in onze aard aanwezige tegenstrijdige gezichtspunten en drijfveren; we zullen er dan naar streven om elkaar te steunen en zo aan deze eenwording bouwen. Als mensen met tegengestelde meningen zich met elkaar verbinden om een gemeenschappelijk doel te bereiken dat aan hun eigen “ik” voorbijgaat, zullen ze in volkomen harmonie en balans leven.
We zijn echter nog niet rijp voor de eenheid van de mensheid. We zullen ons verder moeten ontwikkelen, totdat we een oprecht verlangen hebben naar de eenheid van de mensheid, en ons eveneens zullen realiseren dat wij dat doel niet alleen kunnen bereiken. Als wij dat stadium echter hebben bereikt, zullen we getuige worden van enorm grote, positieve veranderingen in ons leven: we zullen ondersteund worden door een positief verlangen naar eenheid dat in de natuur aanwezig is, en ervaren dat een nieuw evenwicht met elkaar en met de natuur vleugels krijgt.
Opmerking:Er zijn films waarin je een invasie van buitenaardse wezens ziet, zij verenigen alle mensen op aarde. Dan komt er gevoel van verantwoordelijkheid voor elkaar.
Maar zelfs nu het coronavirus de hele aarde beheerst, zien we niet dat mensen daardoor dichter bij elkaar komen, het verdeelt mensen.
Mijn commentaar:We zijn in een situatie terecht gekomen waarin niets ons zal helpen om ons met elkaar te verbinden, behalve het besef dat verbinding ons boven onze eigen aard zal laten uitstijgen, boven onszelf. Dit moeten we bereiken.
Opmerking: Als er één God was voor iedereen, zou iedereen onder Zijn gezag leven, in Hem geloven en dan zou alles goed zijn.
Antwoord: Maar zo is het niet en het zal ook niet gebeuren. Zo’n God is er niet.
Er is maar één God, als wij Hem als God accepteren, en dat is verbinding met elkaar,eenheid en liefde. Deze eigenschappen kunnen ons dichter bij elkaar brengen en ons verenigen. Dit kunnen wij de hoogste eigenschap die er in de natuur bestaat noemen. Dit hebben wij nodig.
De natuur is een zuiver, perfect systeem. Het bestaat uit vier niveaus: mineraal, plantaardig, animaal en menselijk, alles wordt door de natuur bestuurd, behalve de mens.
Wij mensen bevinden ons buiten het integraal functioneren van de natuur, daarom bestaan er allerlei vormen van lijden in onze wereld. Ons gebrek aan afstemming op de oorspronkelijkheid, de heelheid en de perfectie van de natuur, veroorzaakt disbalans in het systeem, en die disbalans komt op een negatieve manier als een boemerang naar ons terug.
De natuur heeft de neiging tot samenbrengen en verbinden. Zij houdt alles bij elkaar en ontwikkelt alles naar steeds grotere vormen van verbinding. Onze afscheiding, vervreemding en zelfs haat naar elkaar, schaden het systeem waar we allemaal deel van uitmaken en het valt ons aan in de vorm van verschillende problemen en crises. Naarmate het langer duurt voordat wij inzien dat wij ons positief moeten verbinden met elkaar om op één lijn te komen met de natuur, hebben we meer klappen te verduren.
Waarom is dit zo?
Omdat we al een bepaald niveau van positieve verbinding hadden moeten bereiken boven onze verdeeldheid uit, waar we nu getuige van zijn. Wij houden echter in plaats daarvan onze verdeeldheid in stand en de steeds grotere kloof tussen onze afscheiding en de heelheid van de natuur wordt zichtbaar door toenemende problemen. De verwijdering tussen de behoefte aan menselijke verbinding en de heelheid van de natuur zal zich voortzetten, totdat we ons realiseren dat alles wat we in deze wereld tot stand hebben gebracht ons geen blijvend geluk en bevrediging brengt. Op dat punt, als wij in een staat van wanhoop terechtkomen en een ware behoefte aan hulp hebben, zouden we onze verbindingen wel eens harmonieus kunnen gaan afstemmen op de natuur.
Wij moeten echter tot een staat van totale wanhoop komen. Door een omgeving te creëren van verbinding scheppende educatie en verrijkende invloeden, zullen we onze weg naar hogere staten van menselijke verbinding op kunnen gaan. Als wij ons positief met elkaar verbinden, zullen we tot balans met de natuur komen en de positieve krachten die in de natuur aanwezig zijn – waar we nu geen enkel besef van hebben – aantrekken. Als we dat doen, zullen we een heel nieuw niveau van harmonie, vrede, eenheid, liefde, geluk, vertrouwen, gezondheid en veiligheid in ons leven ervaren.
Het is mijn hoop dat wij zulke sublieme staten door educatie, wederzijdse steun en aanmoediging spoedig zullen bereiken, en niet pas later door middel van lijden.
New Life 1284 – Verbinding in het gezin en de familie, boven alle meningsverschillen uit
Dr. Michael Laitman in gesprek met Oren Levi en Tal Mandelbaum ben Moshe
Het is onmogelijk om te groeien als we de conflicten niet omarmen, boven onze ego’s uitstijgen, wederzijds concessies doen en liefde voor de anderen voelen. Liefde moet voor mij veel belangrijker zijn dan mijn eigen mening en competitie tussen ons. Ik zet mijn waarheid opzij, maar dat vraag ik niet van de anderen. Ik geef alleen maar een goed voorbeeld. Het is niet mogelijk om liefde op te eisen. Als het over delicate onderwerpen gaat, is dat juist een kans voor mij om te laten zien hoezeer ik bereid ben om voor de verbinding te betalen. Het resultaat is dat ik een warme omarming voel, een gevoel van geven en nabijheid. Als we zo met elkaar omgaan, zal er geen enkele ziekte uitbreken.
De fundamentele oorzaak van het coronavirus is het menselijk ego, namelijk het verlangen om ten koste van anderen te genieten en ons gebrek aan verlangen om boven het ego uit te stijgen en ons positief met anderen te verbinden.
Wat zijn virussen? Virussen zijn eenheden van informatie die in het lichaam met elkaar communiceren, het menselijk lichaam bevat er vele. Hoewel wij ze “virussen” noemen, hebben we ze nodig om te overleven. Elk virus is uitermate complex, het ontbreekt ons aan kennis over de manier waarop virussen en het menselijk lichaam functioneren.
Als wij lijden aan virussen kan dat uiteindelijk genezen worden door een kracht erboven: de kracht van de gedachte. Virussen zijn dragers die door het hele lichaam heen gedachten, data en informatie overbrengen. Met name in de huidige tijd waarin onze gedachten zijn opgeblazen door een buitensporig groot ego, hebben we te maken met serieuze virussen als COVID-19.
Virussen en andere negatieve verschijnselen komen vooral aan de oppervlakte door onze negatieve gedachten over elkaar die op het ego gebaseerd zijn, we zullen dit probleem niet kunnen oplossen voordat we onze gedachten verbeteren, van egoïstisch, verdeeldheid zaaiend en hatelijk naar altruïstisch, naar positieve verbondenheid en zorgzaamheid.
Bovendien, doordat wij onze negatieve gedachten in woorden en daden aan de oppervlakte laten komen, handelen we negatief en proberen we andere mensen te kleineren, op die manier brengen wij onszelf naar een realiteit die een overvloed aan negatieve verschijnselen heeft.
Omdat wij erin falen om positieve waarden van eenwording en rekening houden met elkaar meer te waarderen dan onze overvloedige egoïstische, negatieve gedachten en daden, veroorzaakt dit tal van problemen in ons leven. Met andere woorden, het coronavirus is het resultaat van onze negatieve, op het ego gebaseerde verbindingen met elkaar.
Wij kunnen dus verwachten dat we – als resultaat van onze negatieve, egoïstische verbindingen – nog van veel virussen en andere problemen last zullen krijgen.
Ik begrijp dat dit een onconventioneel gezichtspunt is, want er zijn geen instrumenten beschikbaar om de verbinding tussen virussen en onze egoïstische gedachten te meten. Toen ik student was aan een universiteit, hadden wij lessen aan het Institute of the Human Brain in St. Petersburg, het hoofd van de afdeling, een gerenommeerd wetenschapper, benadrukte dat wetenschappers de locatie van de menselijke gedachte niet hadden ontdekt.
Veel wetenschappers proberen het menselijk denken te ontcijferen, gedachten bevinden zich echter niet in het menselijk brein. Zij stromen vanuit een sfeer die voor onze huidige zintuigen niet waarneembaar is. Onze gedachten bestaan buiten ons en het menselijk brein is een berekenings-apparaat dat de verbinding maakt tussen deze sfeer die vol gedachten is, en onze waarnemingen. Als wij ons er op een egoïstische manier mee verbinden en proberen om alleen voor eigen gewin te genieten, situeren wij ons als opponent en ervaren we negatieve gevolgen. Als wij echter boven onze kleingeestige, egoïstische benadering uitstijgen, komen we in balans met dit veld en voelen we daardoor de positieve invloed ervan.
We zijn in een periode terechtgekomen waarin zelfreflectie noodzakelijk is en we moeten gaan ontdekken dat we elkaar beïnvloeden op het niveau van onze gedachten. Wij zullen uiteindelijk onze gedachten over elkaar moeten transformeren van negatief naar positief, en in een positieve houding naar elkaar zullen wij een extra kracht van de natuur gaan waarnemen, die we op het ogenblik niet voelen.
Onze gedachten van negatief naar positief veranderen, zal ons zowel van het coronavirus als van talloze andere problemen redden. Als het menselijk deel van de natuur, zal de shift van negatief naar positief op het niveau van onze gedachten ons de mogelijkheid geven om in evenwicht met de natuur te komen, dan zullen wij de natuur completeren door de taak die wij als mens hebben in de natuur te vervullen op het niveau van de gedachte.
Daarom moeten wij, om het coronavirus en vele andere problemen in de maatschappij op te lossen, onze sociale en educatieve invloeden onder de loep nemen, om te gaan zien in welke mate wij op het ogenblik worden beïnvloed in ons denken en handelen dat egoïstisch en verdeeldheid zaaiend is, en een shift maken wat deze invloeden betreft, zodat wij gemotiveerd raken om altruïstisch te denken, ons verantwoordelijk te voelen voor elkaar en rekening te houden met elkaar. Zelfs een kleine verschuiving naar een meer samenbindende richting boven ons ego uit, zal een positieve kracht aantrekken die in de natuur aanwezig is, deze kracht zal ons dan op zijn beurt genezen van het coronavirus en van vele andere problemen die wij tegemoet gaan.
Sociale onrust, natuurrampen, een pandemie, een economische crisis, polarisatie, dit komt allemaal in één keer over ons heen, zowel in Amerika als in de rest van de wereld. Dit is de eerste keer in de geschiedenis dat er op wereldwijde schaal klappen vallen, ongeacht achtergrond, nationaliteit, geslacht of status. En de problemen zullen alleen maar groter worden totdat we deze unieke kans aangrijpen om ons te gaan realiseren dat er een reden is waarom we met elkaar door deze onrustige wateren navigeren, dat we alleen door verbondenheid met elkaar in staat zijn om in deze storm de boot drijvende te houden.
Er wordt honger voorspeld, men spreekt over oorlogen en natuurrampen en niemand belooft dat wij het ergste nu achter de rug hebben. Integendeel, alle indicatoren laten zien dat de wereld nog lang niet genezen is. Te midden van de huidige crisis en de sombere voorspellingen, voelen mensen zich uitgeput. Net wanneer we denken dat we herstellen van de verstrekkende gevolgen van Covid-19, barst er een tweede golf los, met nieuwe lockdowns aan de horizon, de economie krimpt verder in en het wordt moeilijker dan ooit om een maaltijd op tafel te zetten.
En alsof dit alles nog niet genoeg is, zijn extreme weersomstandigheden het nieuwe normaal geworden. Voor de tweede keer in de geschiedenis is het orkaanseizoen in Amerika zo actief geweest dat de 21 stormnamen die voor dit seizoen geselecteerd waren, allemaal al gebruikt zijn en het National Hurricane Center een nieuwe lijst met naamopties heeft moeten samenstellen, waarvoor het Griekse alfabet gebruikt is.
Alle problemen, de disbalans die we in de wereld ervaren, zijn in feite het resultaat van een strijd tussen twee krachten in de natuur: de kracht van afscheiding en de kracht van verbinding. Maar wat voor soort verbinding bedoelen we eigenlijk? We hebben het over een verbinding die ondeelbaar is, en die verbinding zou er moeten zijn tussen individuen op het menselijke niveau, het hoogste niveau in de natuur, hoger dan de flora en de fauna. Dit is cruciaal omdat de mens – en in het bijzonder onze onderlinge verhoudingen – de grootste invloed heeft op de lagere niveaus van de natuur.
Het screenen van een positieve kracht
Als mensen zich op de juiste wijze met elkaar verbinden, ontstaat er een soort magnetisch veld dat de rest van de natuur doordringt. Tot nu toe werd de mensheid gedreven door negatieve gedachten en een onverschillig, onderdrukkend gedrag ten opzichte van elkaar, hierdoor is het ecosysteem negatief beïnvloed. De virussen die we aan elkaar doorgeven, zijn de biologische uitdrukking van onze schadelijke, negatieve verhoudingen. Als wij onze onderlinge contacten niet corrigeren, staan de toekomstige pandemieën al in de rij om tevoorschijn te komen.
Het gaat niet over wat er straks zal uitbarsten of waar het gaat gebeuren, de hele wereld bevindt zich in een staat van constante onrust en de omvang van de calamiteiten neemt van dag tot dag toe. We zijn getuige van een sneeuwbaleffect en de grote omvang van deze klappen.
We leven in een globaal, holistisch, compleet systeem waarin alle elementen perfect geïntegreerd zijn, uitgezonderd wij mensen. Maar er is geen uitweg voor ons, geen mogelijkheid om te ontsnappen, want ook al zijn we ons niet volledig bewust van onze absolute onderlinge afhankelijkheid, we worden bestuurd door de wet van dat globale, integrale systeem, waarin iedereen invloed heeft op iedereen en eveneens op elk ander onderdeel van de natuur. Dus, als we ermee doorgaan om ons te laten besturen door onze ego’s – die ons ertoe aanzetten om alleen voor onszelf te zorgen, heimelijk blij met de tegenslagen en ontberingen van anderen – zullen we onszelf naar het punt brengen van de vernietiging van de planeet aarde en de “kroon van de schepping”, het menselijk ras.
Hebben we dan geen alternatief? Jawel, dat hebben we zeker. We moeten nu meer dan ooit zorgen voor aandacht en verantwoordelijkheid voor elkaar – de positieve kracht – om onze egoïstische levensstijl – de negatieve kracht – in evenwicht te brengen en onszelf enorm grote hoeveelheden onnodig lijden te besparen. We moeten ons eerst actief omringen met een omgeving die ons inspireert om voor elkaar te zorgen, samen te werken en ons positief met elkaar te verbinden.
Kort samengevat, de natuur evolueert constant door een reeks crisissen, en het uiteindelijke resultaat daarvan is dat wij geactiveerd worden om tot een grotere samenwerking en eenheid te komen. Juist in deze tijd van een universele crisis, worden we voorbereid om een wereldwijde verschuiving te maken naar een volledige integratie met de natuur.
Als wij ons bewegen in de richting van een positieve verbinding, ondanks onze neiging tot verdeeldheid, en we in de hele menselijke samenleving prioriteit geven aan waarden van eenheid – verzekeren we ons van een goede gezondheid voor de hele planeet en zal zich een heel nieuw, harmonisch niveau van bestaan voor ons openen.
We zullen zien dat er een einde komt aan het coronavirus als wij onze negatieve gedachten, onze verdeeldheid en haat naar elkaar overwinnen,
De wereld van tegenwoordig is fundamenteel anders dan in het verleden, want onze huidige tijd laat steeds meer zien hoe wij – over de hele wereld – afhankelijk zijn van elkaar. En hoe afhankelijker we van elkaar zijn, hoe meer we erop vertrouwen dat elk lid van de samenleving de waarden van aandacht en verantwoordelijkheid voor de medemens waarborgt.
Wij hebben meer dan ooit nodig, dat wij rekening houden met elkaar en ons verantwoordelijk voelen voor elkaar om onszelf veel onnodig lijden te besparen en bovendien een veiliger en gelukkiger toekomst voor iedereen te creëren.
Wat het coronavirus betreft, bevinden wij ons nog steeds in de stadia waarin we denken dat het gauw voorbij zal zijn en dat alles weer naar het “normale” zal terugkeren.
Maar dat zal niet gebeuren.
Het nieuwe tijdperk van onderlinge afhankelijkheid dat we zijn binnengetreden, vereist dat we onze rivaliteit overbruggen en op die manier bereiken dat wij een hechtere, harmonieuze verbinding gaan ervaren. Het coronavirus zal afnemen in de mate waarin wij boven onze negatieve houding naar elkaar uitstijgen en ons positief met elkaar verbinden.
We zien eenvoudigweg niet in hoezeer de gezondheid of ziekte van ons lichaam en de omringende samenleving afhankelijk zijn van onze positieve of negatieve gedachten met betrekking tot andere mensen. Totdat wij ons actief gaan omringen met sociaal-culturele invloeden die ons inspireren om compromissen te sluiten, samen te werken, voor elkaar te zorgen en ons positief met elkaar te verbinden, zullen wij een toename van negatieve verschijnselen blijven zien – van steeds meer mensen die ziek worden door het virus tot steeds meer mensen die hun baan, hun bedrijf en hun geestelijke gezondheid verliezen naarmate ze meer sociale afstand moeten bewaren.
De versteviging van de onderlinge afhankelijkheid van vandaag belichaamt een nieuwe fase in de menselijke evolutie, wij zullen dus wel gewend moeten raken aan het feit dat we niet terug zullen keren naar ons leven in de pre-coronavirus tijd. Zoals evolutionaire biologen hebben aangetoond, evolueert de natuur voortdurend, door middel van een crisis, naar een grotere samenwerking en eenheid, en nu bevinden wij ons precies in een tijd van een wereldwijde crisis die ons voorbereidt op het maken van een ommekeer naar eenwording op wereldwijde schaal.
Als wij er niet in slagen om boven onze verschillen uit vrijwillig onze ommekeer naar een grotere eenwording waar te maken, zullen we op een ongewenste manier de steeds sterker wordende onderlinge afhankelijkheid ervaren. Dan gaat het lijken op het delen van een kleine kamer met onze grootste tegenstanders. Als we echter stappen ondernemen om ons positief te verbinden boven onze neigingen tot verdeeldheid uit – en wij aan de waarden van aandacht en verantwoordelijkheid voor elkaar in de hele menselijke samenleving voorrang geven – zullen we ervaren dat zich een heel nieuwe harmonieuze wereld voor ons opent, waarin een goede gezondheid, veiligheid en geluk voor iedereen verzekerd zullen zijn.
Denk er eens over na hoe het zou zijn als je volledig verbonden zou zijn met andere mensen, als tandwielen die met iedereen samen in een complete coördinatie ronddraaien.
Stel je eens voor dat je gedachten, je wensen, wat je doet en besluit helemaal afhankelijk zouden zijn van de maatschappij om je heen en de omstandigheden.
Dat zou een onverdraaglijk gevoel zijn, erger dan een gevangenis – totale slavernij.
Je zou je voelen als een vogel die in een kooi opgesloten zit en uit alle macht op zoek is naar een mogelijkheid om zich te bevrijden.
Je zou liever doodgaan dan zo’n onontkoombare druk te voelen.
Maar, of we het nu leuk vinden of niet, de mensheid is in die richting op weg.
Het coronavirus heeft al duidelijk gemaakt hoe wij een heel nieuw tijdperk van wereldwijde afhankelijkheid en verbinding zijn binnengetreden, en het enige wat wij kunnen verwachten is dat onze verbondenheid alleen maar sterker wordt.
Wat is dan de sleutel om onze toenemende verbinding niet te voelen als een gevangeniscel waarin wij ons steeds meer opgesloten voelen, maar als een verbazingwekkend fenomeen dat allerlei nieuwe mogelijkheden voor ons opent?
Die sleutel is een nieuw soort onderwijs.
Tot op heden heeft ons onderwijs ons vooral opgeleid om de arbeidsmarkt op te gaan, die al begint te wankelen onder de druk van de huidige realiteit waarin men steeds meer onderling afhankelijk en met elkaar verbonden is. Bovendien, als we voornamelijk leren hoe wij voor onszelf banen kunnen invullen en carrière maken, en niet leren hoe we met succes met elkaar kunnen omgaan in een realiteit waarin we steeds nauwer met elkaar verweven zijn, maken we talloze negatieve gevolgen mee – van toenemende depressie, stress, angst en eenzaamheid op persoonlijke schaal, tot meer sociale verdeeldheid en polarisatie in de samenleving in het algemeen.
Aan de basis hiervan geldt: hoe meer wij ons ontwikkelen, hoe meer wij ons met elkaar moeten verbinden. Onze verbindingen zijn echter oppervlakkig: we verbinden ons meer op technologisch en economisch gebied en ten gevolge van allerlei verschijnselen zoals het coronavirus dat ons nu wereldwijd in dezelfde omstandigheden plaatst. De paradox is dat hoe meer wij ons op deze manier met elkaar verbinden, hoe meer we afgescheiden raken in onze houding naar elkaar.
Daarom hebben we nu een nieuw soort onderwijs nodig dat ons innerlijke, psychologische aanpassingsvermogen begeleidt, zodat we met onze toenemende externe verbindingen om kunnen gaan, dit betekent dat wij leren hoe wij met elkaar om kunnen gaan om onze toenemende verbindingen op een positieve manier te realiseren.
Het probleem is dat onze egoïstische natuur – het verlangen om ten koste van anderen te genieten – strijdig is met onze toenemende verbondenheid die van ons vraagt dat wij rekening houden met elkaar, concessies doen, gevend zijn en ons verantwoordelijk voelen voor elkaar.
Wat mij dan beangstigt is de vraag hoe de mensheid zich verder met elkaar zal verbinden. Wordt de mensheid platgewalst onder een evolutionaire stoomwals waardoor mensen, zonder bewust mee te werken, platgewalst worden en zo de verdere ontwikkeling zullen ervaren als pijn en lijden, of zal de mensheid zich gaan organiseren door te gaan leren over de eigen aard en de aard van de omringende, integrale samenleving en dan in beweging komen om de huidige houding die verdeeldheid brengt en egoïstisch is, af te gaan stemmen op de volmaakte, altruïstische verbondenheid van de omringende werkelijkheid?
De vrees die ik heb gaat echter samen met hoop en een oneindige drijfkracht om de methode van verbinding – die duizenden jaren geleden door Kabbalisten is geopend om juist in onze tijd toegepast te worden – door te geven. Ik onderwijs deze methode in dagelijkse lessen aan mijn studenten, net zoals mijn leraar dat deed aan zijn studenten, en ik neem ook dagelijks deel aan veel verschillende programma’s op tv en internet, ze worden in verschillende talen door miljoenen mensen over de hele wereld bekeken, mensen die geen belangstelling hebben voor Kabbalah, maar die de principes van deze methode kunnen gebruiken om beter te leren begrijpen hoe de natuur werkt en hoe zij ons naar een behoefte aan verbinding leidt. Alleen al het binnendruppelen van dit basisbegrip van de methode van verbinding, dient om de weg te wijzen naar positieve verbinding. Zoals we zien is dit echter niet voldoende om de mensheid de weg van lijden en een crisis te besparen.
Als we ons werkelijk onnodig lijden willen besparen tijdens onze verdere ontwikkeling, is het noodzakelijk om de methode van verbinding te integreren in onze onderwijssystemen en media-invloeden, zodat we – in dezelfde mate waarin we leren hoe we vacatures kunnen invullen en allerlei media tegenkomen die ons meestal beïnvloeden met verdeeldheid zaaiende berichten – leren hoe we ons positief kunnen verbinden en gelukkige, zelfbewuste mensen kunnen worden die zich veilig voelen, en we ook een plek innemen in media die ons met positieve voorbeelden beïnvloeden. Dat we mensen worden die hun egoïstische basisdriften overwinnen door aan elkaar liefde en zorgzaamheid te tonen.
Voor iedereen die zich meer wil verdiepen in dit onderwerp, is bovenstaande video bestemd, een documentaire (Engelse ondertiteling kan ingesteld worden) die één van mijn studenten heeft gemaakt over dit overgangsmoment in de geschiedenis, en de uiterst belangrijke noodzaak om ons positief met elkaar te verbinden.
Image by World Vectors by Vecteezy
Blog in het Engels: https://laitman.com/2020/10/what-scares-you-most-in-life-quora/