Vraag: Waarom geldt disseminatie in onze tijd als echt spiritueel werk?

Antwoord: De wereld is veranderd en is er klaar voor. We hebben ons voorbereid voor dit moment, we konden studeren en hoefden nog niet naar buiten te treden naar het publiek, we bleven in een staat van afwachten zoals een machine die in een neutrale stand staat. Dat wil zeggen: de motor is wel actief maar werkt op een heel lage snelheid en met een stationair draaiende motor. Er is nauwelijks een spoor van leven in te vinden.

We zouden tot aan het einde van ons leven in deze staat kunnen blijven, zoals de Kabbalisten uit het verleden dat hebben gedaan, maar zij leefden in een andere tijd waarin zij al deze eigenschappen konden ontdekken zonder verbinding met de ‘lageren’. Wij bevinden ons echter in een situatie waarin we onze spirituele kli (vat) niet kunnen ontwikkelen zonder dat we verbinding met mensen hebben, want deze kli moet in verbinding staan met de verlangens van het grote publiek.

Dus zonder disseminatie zullen we ons niet verder ontwikkelen. We zouden nog vijf à tien jaar met weinig vooruitgang door kunnen gaan. We ontwikkelen ons, er komen nieuwe groepen bij, maar dit voegt aan ons maar een heel klein verlangen toe waarmee we zouden kunnen werken en waar vanuit we de Schepper zouden kunnen bereiken. Hiervoor hebben we het verlangen nodig van een niveau dat lager is dan het onze, dat niet uit het punt in het hart afkomstig is: het verlangen dat ontstaat vanuit integrale verbinding.

Als de verbinding niet zichtbaar was geworden zoals die nu tussen alle delen van de mensheid te zien is – gebroken, uitermate slecht, protectionistisch, vol haat en afwijzing van anderen, met de behoefte om de ander alleen maar te gebruiken – zouden we niet in staat zijn geweest om het verlangen van de mensen te krijgen. De mensheid heeft duizenden jaren lang niet minder geleden dan nu, zelfs nog veel meer. Nu heeft dit verlangen er echter een nieuwe kwaliteit bij gekregen die afkomstig is van het corrupte netwerk van verbinding tussen mensen.

Daarom kunnen we hun verlangen nemen en het naar de Schepper verheffen. Wat er moet worden gecorrigeerd hebben zij al! Het is niet nodig om het verlangen van een bepaald mens te corrigeren, het is echter noodzakelijk om de verbinding tussen hen te corrigeren, het algemene netwerk. Dit is in het verleden niet onthuld, daarom konden de Kabbalisten niet dichter bij de mensen komen. We leven nu in een tijd van crisis als gevolg van het gebroken netwerk van verbindingen en dit is zichtbaar als de oorzaak van de crisis. Dus, we kunnen de beschadigde verbindingen tussen mensen nemen en die verbindingen corrigeren.

We werken alleen met deze verbindingen en niet met de verlangens die veroorzaakt worden door gebrek aan geld, gezondheid, gezinsproblemen, kinderen of werk. Het maakt niet uit welke individuele verlangens een ieder heeft, het belangrijkste is dat ze in onze tijd in een vorm zichtbaar zijn die niet door de conventionele methode kan worden opgelost. Dat was in het verleden mogelijk, maar nu niet meer.

We zien dat wetenschap, psychologie, geneeskunde, menselijke relaties, ouderschap en de houding naar het werk uit elkaar vallen, omdat we hebben ontdekt dat er een corrupt netwerk van verbindingen tussen ons bestaat. Het wordt onthuld als de oorzaak van alle kwaad. Hiervan zijn Kabbalisten zich bewust, volgens onderzoek komt de gewone wetenschap langzamerhand ook tot dergelijke conclusies.

Daarom kunnen we dit corrupte netwerk nemen en vragen om de correctie daarvan. Dit moet worden gecorrigeerd omdat tijdens het breken geen kli gebroken is, maar wel de verbinding met anderen. Daarom worden alle correcties gedaan in je relatie tot anderen. Zoals er geschreven staat: “Wat je niet wilt dat jou geschiedt, doe dat ook een ander niet,” “Heb je naaste lief als jezelf” en “Je zult je Maker liefhebben.” Alle correcties gelden alleen voor de verbindingen.

From the Preparation for the Daily Kabbalah Lesson 8/15/13

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Disseminatie, Groepswerk, Integrale Educatie, Wereld - Geen reacties→

Wij moeten ons werk op een nauwkeurige wijze opbouwen.

1. Ik kan mij niet tot het geheel – het grote publiek – wenden voordat ik opgenomen ben in de groep (de groep van tien).

2. Pas nadat ik daarmee één geheel vorm, ontvang ik het Omringende Licht (Ohr Makif).

3. Daarna heb ik invloed op het geheel, dit noemen wij ‘educatie’.

4. Wij verenigen ons met hen.

5. Ik breng alles wat ik van hen ontvangen heb naar de groep, dit wordt genoemd ‘de Volkeren van de Wereld naar Israel brengen’ en allen zijn het waard om de Schepper te ontdekken.

Van de groep breng ik naar het geheel (←) en van het geheel terug naar de groep (→), door het Omringende Licht ontvangen wij het Innerlijk Licht (Ohr Pnimi), want nu hebben wij een kli (vat), een verlangen om te ontvangen, samen met de intentie.

Nu bevind ik me in het midden, doordat ik deze handeling implementeer. Ik werk in een groep met Galgalta ve Eynaim (GE) en met het publiek, namelijk de AHP, ik bevind me in het midden van het Bovenste Gedeelte (1/3) van Tifferet waar de vrije keuze aanwezig is.

Dus, als ik niet opgenomen ben in de groep heb ik geen beginpunt. Elke stap die ik zet moet van deze eenheid uitgaan, dit is het allerbelangrijkste wat we moeten doen en de basis van alles wat we doen. Als wij in elkaar opgenomen zijn, hebben we de mogelijkheid om te gaan handelen, als wij niet in elkaar opgenomen zijn, kunnen we absoluut niets ondernemen. Want door eenheid handel ik niet vanuit mijn eigen kracht, maar specifiek door de kracht van samenzijn die ik van de groep heb ontvangen, dankzij het feit dat ik mij ondergeschikt maak. Mijn individuele kracht is egoïstisch en alleen door mijn ego weg te cijferen, door op te gaan in de eenheid met de vrienden (1), kan ik van hen de kracht van geven ontvangen en met die hulp wend ik mij tot het grote publiek (2).

Dan werk ik met hen op dezelfde manier als met de groep van tien. Ik ben één met de maatschappij zoals met mijn baby aan wie ik alles wil geven wat goed is. Ik voel mij niet boven hen staan maar ik buig mijn hoofd voor het publiek, vol liefde.

From the 4^th part of the Daily Kabbalah Lesson 8/20/13, Talk About the Groups of Ten

Filed under: De Tien, Disseminatie, Groepswerk, Spiritueel Werk - Geen reacties→

Vraag: Hoe kan een mens in overeenstemming zijn met allerlei situaties en tegelijkertijd op het Doel gericht zijn? Hoe kunnen we het Licht bewust aantrekken?

Antwoord: Je moet proberen om je innerlijke ziel te voelen die je leidt. Daarom wordt de ziel ‘wind’ genoemd – Ruach, geest – alsof hij in jou in beweging is en je de richting aangeeft.

Om dit te kunnen voelen moeten we werken aan verbinding en eenheid. Waarom geeft verbinding ons de mogelijkheid om deze geest te voelen, deze levenskracht die in ons beweegt en alles om ons heen stimuleert, maar waarvan alleen wij de resultaten zien? Omdat de materie gebroken is, het lijkt alsof alles in stukken is gebroken en deze geest die deze materie bij elkaar houdt niet kan bewegen, er geen vervulling aan kan geven.

De gebrokenheid van deze materie veroorzaakt lijden in ons, een gebrek aan leven, dit voelen we steeds meer, maar we moeten proberen om de verlangens met elkaar te verbinden en te verenigen, alsof we deze fragmenten bij elkaar brengen. Dan geven we deze geest, dit Licht (Ohr Nefesh) de mogelijkheid om te bewegen en dan voelen we hoe het ons leven geeft, hoe het van ons vraagt om zowel emotioneel als met ons verstand in beweging te komen.

Op deze manier verzamelen we steeds meer fragmenten, we passen ze bij elkaar, wij gaan voelen op welke manier zij bij elkaar passen, hoe ingewikkeld het bijeenbrengen van onze gebroken verlangens en gevoelens is. We zullen zien dat het werk van het Licht bestaat uit het bijeenbrengen, corrigeren en completeren van ons allemaal tot één geheel.

Hieruit bestaat het bereiken van de Schepper, dit zijn de 125 niveaus op weg naar Hem. Maar zij komen allemaal voort uit onze pogingen om ons met elkaar te verbinden en door dat te doen nodigen wij een grote invloed van het Licht uit, van de geest die zich al kan bewegen, zelfs via de gaten tussen de delen van het verlangen (materie), zodat al onze bewegingen in die richting gaan, namelijk naar Hem en Hij naar ons.

From the Convention in St Petersburg 7/14/13, Lesson 5

Filed under: Conventies, Groepswerk, Innerlijk Werk, Licht, Schepper, Verbinding - Geen reacties→

Vraag: Hoe kunnen vrouwen elkaar helpen om door de staten heen te gaan die naar eenheid leiden? Hoe kunnen wij als één kli (vat) werken?

Antwoord: Ik kan me niet in de situatie van de vrouw verplaatsen. Soms probeer ik mij in haar te ‘kleden’ maar zelfs vanuit een staat van spirituele waarneming is het onmogelijk om de vrouw te voelen: haar innerlijke wereld, haar manier van begrijpen, haar levensfilosofie. Het is volkomen tegengesteld aan de man.

Dus als vrouwen dergelijke vragen stellen weet ik niet wat ik moet antwoorden. Wat kunnen we doen om één te worden? Ik kan woorden herhalen waar jullie even vertrouwd mee zijn als ik. Er zijn geen andere woorden of handelingen voor. De eenheid van vrouwen is een groot probleem.

Voor mannen is het gemakkelijker om het spirituele werk los te zien van hun fysieke bestaan en alleen emotie te voelen. Voor een vrouw is het veel moeilijker om zich los te maken van haar uiterlijke verschijning en alleen nog maar emotie te voelen. Tenslotte belichaamt zij het verlangen dat verbonden is met de bron van vervulling. Daarom kan zij zich niet losmaken van haar uiterlijke verschijning en ook niet van hoe anderen haar zien, begrijpen en voelen.

Voor een man maakt dat niet uit. Voor hem is dit alles niet belangrijk. Hij heeft een andere, vrijere relatie met zichzelf en met de wereld. De relatie van de vrouw is meer afhankelijk.

Daarom weet ik niet wat ik kan adviseren. Het is eenvoudigweg nodig dat een ieder naar zichzelf toe eerlijker en objectiever is en dat jullie dat ook naar elkaar toe zijn, zodat een ieder zich niet op zichzelf richt maar naar iedereen. Jullie moeten van elkaar leren hoe je uit jezelf kunt treden, want dit werkt bij jullie anders dan bij de mannen en het is veel ingewikkelder.

Het is heel moeilijk om met dit probleem om te gaan, maar dit is het werk van de vrouw. Bij vrouwen vindt het horizontaal plaats, bij mannen verticaal. Zo groeien we. Een vrouw is de kli, een man is de bron, de geleider, het kanaal voor haar vervulling. Zo werkt dit samen.

Er staat geschreven dat de kli van de vrouw breed en kort is (breed door de aanwezigheid van het Licht van Hassadim en kort door gebrek aan het Licht van Hochma) terwijl de mannelijke kli lang en smal is (lang door de aanwezigheid van het Licht van Hochma en smal door gebrek aan het Licht van Hassadim). Dit geldt niet alleen voor de fysiologische vorm maar ook voor het innerlijk inzicht, afhankelijk van de mate van correctie. Daarom is het noodzakelijk om hieraan te werken.

Ik herhaal het nog eens: het is noodzakelijk om eerlijk te zijn, niet bang te zijn om van elkaar te leren hoe je dit moet doen. Ga in geen geval de strijd met elkaar aan, je voelt aan hoe een ieder het spel speelt, vanuit zichzelf iets doet. Maak je los van al het uiterlijke. Kijk niet naar de buitenkant, dit is jullie taak.

From the St. Petersburg Convention “Day Three” 7/14/13, Lesson 5

[114537]

Filed under: Conventies, Groepswerk, Innerlijk Werk, Vrouwen - Geen reacties→

De groepen van tien moeten niet van elkaar geïsoleerd raken. Niemand moet het gevoel hebben dat hij van anderen verschilt of afgescheiden is.

Ik sluit me aan bij de groep van tien om mijn ego te neutraliseren en toegewijd te zijn aan de hele wereld. Als ik dit gevoel niet bereik, als ik niet toegewijd ben aan de wereld, er niet mee verbonden ben, wil dat zeggen dat mijn groep van tien geen zin heeft want dan word ik er niet op de juiste manier door voorbereid.

De groep van tien is een mini-wereld waarin ik leer hoe ik mij kan integreren in anderen. Als ik met hen geen geheel ben, ga ik op een verkeerde manier met mijn ego om, het behoort te zijn: vanuit liefde voor het schepsel naar liefde voor de Schepper.

In de groep van tien moet ik op verschillende manieren oefenen om te voelen dat ik me ’uitbreid’, mij ‘uitstrek’ naar iedereen. Ikzelf besta niet, ik voel mezelf niet, mijn individualiteit niet en mijn ik niet, de groep van tien moet mij daarbij helpen. ‘Een ieder zal zijn naaste helpen’, op die manier moeten wij met elkaar verbonden zijn.

Het resultaat daarvan moet zo zijn dat ons gezamenlijke verlangen – dat tot een ieder behoort – moet branden in het ‘centrum’ van de groep van tien. Ik voel in dit verlangen dat er geen ‘ik’ en ‘anderen’ bestaan, maar alleen WIJ.

Op basis van deze eenheid denken we, voelen we en nemen we besluiten: alleen vanuit WIJ. Ik wijs alles wat ‘ik’ genoemd wordt af, ik rijs omhoog en voed alles wat betrekking heeft op WIJ. Mijn gedachten en gevoelens gaan alleen over onze eenheid en via die eenheid kijk ik naar de wereld om mij heen zoals ik door een bril of een verrekijker kijk.

Er is hierbij een zekere innerlijke inspanning nodig om mijn ‘ik’ te laten verdwijnen en mijzelf niet toe te staan om daarop te focussen, maar in plaats daarvan mij alleen te richten op het centrum van de groep waar WIJ en de wereld samen zijn, de werkelijkheid, om op deze manier te gaan zien. Wat niet aan ONS toebehoort, bestaat niet voor mij.

Een mens moet zoveel mogelijk leven en werken vanuit deze innerlijke inspanning. Want alleen vanuit het centrum van de groep van tien waar hij zich een voorstelling van maakt, zal hij het Corrigerende Licht ontvangen.

Maar om ons op WIJ te richten, op de juiste manier op het centrum van de tien, moet de hele groep vasthouden aan de intentie om te geven. Hoe controleren we dat? Met behulp van onze relatie tot de andere groepen van tien en tot de wereld. Als de groep van tien één geheel wordt, als tien mannen één worden, krijgt deze eenheid volume, elke keer weer worden zij tot één en krijgen volume, totdat we uiteindelijk bij de Ene komen, bij de Schepper.

Het criterium voor onze eenheid is het verlangen van de groep van tien om met anderen verbonden te worden en met hen één geheel te worden. Hoe kunnen we dat doen? Hoe kunnen we onszelf testen?

Ik kan mijzelf controleren als ik in een andere groep van tien kom – het maakt niet uit welke – en ik mij net zo voel als in mijn eigen groep. Er zijn geen eerste of tweede groepen van tien en het maakt voor mij geen verschil met wie ik samen ben. Ik verbind me eenvoudigweg met de mensen die zich met elkaar willen verbinden, ik verbind me en maak geen onderscheid.

Om ons werk zo zuiver mogelijk te doen, kunnen we onze huidige groep van tien niet beschouwen als ons ‘thuis’ en de rest als het ‘buitenland’. Nee, iedereen die zich wil verbinden behoort tot mijn ‘land’ tot dezelfde groep van tien. Al hebben zij maar een kleine behoefte naar eenheid, het is al voldoende voor mij om met hen samen te zijn.

From the 4^th part of the Daily Kabbalah Lesson 8/20/13, Conversation About the Tens

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, De Tien, Groepswerk, Innerlijk Werk - Geen reacties→

Vraag: Ik begrijp het geheim van disseminatie en het is heel eenvoudig. Het is aan ons om vreugde uit te stralen als resultaat van onze verbinding met elkaar. Juist hierdoor zullen mensen zich tot ons aangetrokken voelen en niet tot lijden, waardoor ze van elkaar verwijderd raken, maar ze zullen zich aangetrokken voelen tot een gevoel van geluk dat wij moeten verspreiden. Hoe houden wij de verspreiding van geluk vast?

Antwoord: Ik zal jullie vertellen hoe ik dat heb gedaan. Ik ging boeken schrijven. Ik werkte aan het archief van Rabash dat aan mij was achtergelaten. Iedereen moet voelen wat zijn opdracht is. Ik kwam bij Rabash toen hij 75 was. Ik wist niet hoeveel jaar hij nog zou leven, maar ik wist dat het aan mij was om zoveel mogelijk van hem te leren en dat alle kennis die hij had, werkelijk alles, verloren zou gaan als ik die kennis niet zou krijgen. Ik had het gevoel dat ik alles in me op moest nemen, alles op geluidsbandjes moest zetten, alles wat hij had moest opschrijven. Het kon uit arrogantie of zelfs overmoedigheid voortkomen, hoe dan ook, dit liet me niet los.

Ik streefde er niet naar om hem als nummer één op te volgen. Zelfs nu voel ik het niet zo. Daar houd ik niet van, want het maakt het leven alleen maar ingewikkeld. Ik voelde mij genoodzaakt om te ontvangen, uit deze bron alles te drinken, zodat deze kennis niet zou verdwijnen. Integendeel, het moest aan iedereen verspreid worden. Dit voelde ik als mijn opdracht. Dit liet me werkelijk niet los.

Hieraan heb ik verder niets toe te voegen. Doe wat Rabash schreef: verbinding, de vreugde van het Doel, de noodzaak hiervan voelen en voelen dat je uitgekozen bent voor een grote, moeilijke opdracht.

Denk hier over na. Wat betekent het om ouders te zijn? Enerzijds voel je je gelukkig als je ziet dat ze zich ontwikkelen, groter worden en anderzijds voel je je heel sterk bij hen betrokken. Zeker, je wilt dat ze opgroeien met de mogelijkheid om succes te bereiken, maar wat als dat niet gebeurt? Wat zou je je dan teleurgesteld voelen en gefrustreerd! Nog veel erger dan wanneer je zelf geen succes bereikt.

Het gaat je namelijk om anderen. Zij geven ons een voorbeeld van natuurlijke liefde op het animale, meest primitieve niveau. Als zij als reactie daarop ook van jou houden, is deze liefde voor jou veel sterker en de bezorgdheid, het lijden van de geliefde veel erger en groter dan je eigen lijden, want liefde vermenigvuldigt alle gevoelens 620 maal.

Daarom zou de wereld gewoonweg ‘exploderen van jaloezie’ naar aanleiding van ons geluk als wij voor elkaar een gevoel van liefde zouden ervaren. Het hele geheim bestaat er namelijk altijd uit om terug te keren naar liefde. Als wij dus op deze manier met de mensheid omgaan, zullen zij plotseling voelen wat voor mensen wij zijn en wat er tussen ons plaatsvindt. Zelfs nu, als zij ons met elkaar zien, vragen zij zich af wat de betekenis is van die vreemde ‘bovenmenselijke’ relatie die wij met elkaar hebben.

From the St. Petersburg Convention “Day Three” 7/14/13, Lesson 5

Filed under: Conventies, Disseminatie, Eenheid, Groepswerk, Innerlijk Werk, Liefde - Geen reacties→

Wij verrichten grote inspanningen in disseminatie en verlangen oprecht naar succes, maar helaas verbinden wij ons bij dit werk niet met de Hogere Kracht. En wat het belangrijkste is: wij betrekken de Schepper niet bij onze daden in de buitenwereld, wij gebruiken Hem niet om op de hele wereld succes te behalen bij onze opdracht voor de  externe wereld, dat wil zeggen dat we ons doel alleen via Hem naar buiten brengen.

Het moet heel anders, de hele wereld en al het werk wat we doen, moeten middelen zijn om ons met de Schepper te verbinden! Het lijkt er nu op dat we Hem in de tegengestelde richting gebruiken, namelijk om in deze wereld te slagen, terwijl het zo is dat de hele wereld nodig is om verbinding met de Schepper te bereiken. Hierin moet een verandering plaatsvinden omdat we voortdurend de juiste richting moeten bepalen, we moeten onze intentie afwenden van onszelf en op de Schepper richten.

Hierbij mag niets uitgesloten worden: ik klop op een deur, praat met iemand en innerlijk moet ik mij er steeds van bewust zijn dat ik bij elk woord en elke daad mijn relatie met de Schepper versterk. Ik breng deze verlangens, die buiten mij zijn, naar de Schepper om dichter bij Hem te komen, bij de goddelijke Aanwezigheid, en op die manier bouw ik de basis voor Zijn Onthulling in de gehele wereld.

Dit is constant werk, tot aan het einde van de correctie. Steeds zullen wij nieuwe kelim (vaten) ontdekken, nieuwe verstoringen, egoïstische verlangens die een poging doen om ons van de Schepper te verwijderen. De Schepper doet dit met een bedoeling, Hij wil de verbinding met ons versterken. Het is een soort ‘flirt’. Het lijkt alsof hij ons van Hem verwijdert, ons wegduwt, zodat wij ons sterker aan Hem vastklampen..

Dit is het Werk, op alle 125 niveaus. Het wordt in verschillende vormen – die aan ons verschijnen als beelden van deze wereld – aan ons getoond. Deze wereld is de uiterlijke verpakking waarvan we ieder detail, iedere daad, ieder tafereel van dit spel moeten gebruiken zodat wij alles met de Schepper verbinden en ons met Hem verenigen.

Alleen de omgeving zoals Rabash deze beschreven heeft, zal kunnen helpen. Wij zijn deel van deze grote, sterke groep. Als ik op reis ben, ver van de centrale groep, zie ik hoe de afstand helpt. Enerzijds voelt een mens zich door de fysieke afstand verder van de Schepper verwijderd, afgescheiden van Hem, maar tegelijkertijd hebben wij daardoor ieder moment de gelegenheid om terug te keren naar het centrum van de groep om daaruit steeds meer kracht te halen.

Daarom zullen wij alleen door onze verbinding, waarbij iedereen probeert om voortdurend in dezelfde gedachte te blijven, slagen. Later raak je ervan overtuigd dat de gehele Torah alleen spreekt over de wijze waarop we het beeld van deze wereld kunnen neutraliseren, zodat we daarin de Hogere Kracht zodanig voelen dat we Zijn daden gaan zien: de wijze waarop deze Kracht alles in beweging brengt, controleert, alle atomen bestuurt, alle mensen. Wij zullen zien dat dit alles slechts gehoorzame schaduwen zijn die de Hogere Kracht volgen. Al deze beelden worden aan ons getoond met de bedoeling om er niet naar te kijken – mensen, de natuur – maar om daar doorheen de Hogere Kracht te ontdekken.

Alleen de vrienden, alleen de groep waarin een ieder inspanningen verricht, kan ons steunen en de correcte intentie teruggeven aan degenen die deze intentie kwijt zijn. Hier over moeten we steeds praten en de verbinding met elkaar almaar duidelijker maken, zodat we op basis van deze verbinding naar buiten kunnen treden naar het externe publiek. Dan zullen jullie zien hoe sterk jullie worden. Het is uiterst belangrijk voor ons om krachtiger te worden. De straat opgaan voor externe disseminatie is nodig, niet om ons verhaal te vertellen en ons met hen te vermengen, maar om hen dichterbij ons te brengen, dichterbij de Schepper. Onze bedoeling moet tegengesteld zijn aan onze fysieke daden.

Op het fysieke niveau gaan we naar het publiek, we willen hen beïnvloeden en voor iedereen bouwen aan een beter leven, voor de gehele mensheid, de crisis gebruiken om ons met elkaar te verbinden. Maar tegelijkertijd moeten we kijken naar wat er achter al deze handelingen verborgen is, namelijk dat hun verbinding zich verbindt met ons en via ons met de Hogere Kracht. Alles moet op één Doel gericht zijn: alle delen die tijdens het breken van de kelim (vaten) verdwaald zijn geraakt, terugbrengen naar de Goddelijke Aanwezigheid.

From the 1^st part of the Daily Kabbalah Lesson 8/9/13, Writings of Rabash 

Filed under: Dagelijkse Kabbalah Lessen, Disseminatie, Groepswerk, Innerlijk Werk, Intentie, Schepper, Spiritueel Werk - Geen reacties→

Het belangrijkste is de groep. Ik heb vaak over Baal HaSulam gehoord dat hij ervan droomde om een Kabbalistische gemeenschap op te zetten. Hij nam leerlooi machines mee uit Polen, want hij dacht erover om een kleine fabriek openen waar hij met zijn studenten in wilde gaan werken, dat zou hen genoeg geld opleveren om van te bestaan. In een dergelijke hechte groep zouden ze de wijsheid van Kabbalah leren. Hij had veel zulke ideeën. In zijn artikelen kun je voelen hoezeer hij hiervan droomde. Hij was een heel grote spirituele romanticus.

Maar in die tijd was zoiets nog niet mogelijk. Zelfs in onze tijd zien we dat we alleen nog maar op weg zijn naar iets dergelijks. Ik zou kunnen stellen dat het mogelijk zal worden, maar we weten nog niet op wat voor manier. Het is niet nodig om dit te overhaasten.

We zien in ieder geval dat het in alle tijden specifiek was voor alle Kabbalisten om in groepen te leren en dat ze daarbinnen heel intensief betrokken waren bij de werkwijze in de groep, de voorschriften en de algemene gedragregels.

Alle wetten die in de Torah en in de overige bronnen beschreven zijn, zijn gedragsregels voor de groep. Ze zijn niet bedoeld voor het volk, niet voor de massa, maar alleen voor Kabbalistische groepen. Zelfs al lijkt het alsof ze opgesteld zijn om de massa te leren hoe ze zich moet gedragen, het hangt van heel andere factoren af. In principe ervaren alleen degenen die ‘uit zichzelf willen treden’, uit hun ego, hier de invloed van.

From the St. Petersburg Convention “Day Two” 7/13/13, Lesson 4

Filed under: Conventies, Groepswerk, Innerlijk Werk, Torah - Geen reacties→

Een goede omgeving is het enige middel om het Doel te bereiken. Wanneer wij met deze intentie bij elkaar komen, met deze intensiteit, met een dergelijk verlangen en we zien hoe al onze vrienden over de hele wereld ons volgen, met ons samen zijn en wij ook de druk voelen die zij op ons uitoefenen, wordt het bovenstaande zeker gehoord en ontvangen wij daardoor een compleet nieuwe en sterke invloed.

Ik heb het volgende meer dan eens verteld, toen ik Rabash vroeg: “Wat houdt mij tegen? Waarom kom niet ik verder? “ antwoordde hij onmiddellijk dat ik vrienden nodig had. Eerlijk gezegd begreep ik niet goed waarvoor, maar hij zei het. Ik ben op zoek gegaan, ik ging lezingen geven en tenslotte bracht ik mensen bij hem. Hieruit werden groepen gevormd.

Toen begon Rabash artikelen voor hen te schrijven, want ik wist niet wat ik tegen hen moest zeggen. Eerst schreef hij korte artikelen op het zilverpapier van sigaretten verpakkingen. Zo verliep het meestal als we samen in het park liepen te praten en we geen ander papier bij ons hadden, dan haalde ik het zilverpapier van een pakje sigaretten af en ging hij schrijven.

Zo verschenen de eerste artikelen. Later nam ik vellen dubbelgevouwen papier mee. Hierna kochten we een schrijfmachine voor hem en begon hij de teksten met één vinger te typen. Veel later hadden we een elektrische schrijfmachine, zo verliep het. Daardoor hebben we nu veel artikelen die door Rabash geschreven zijn

Deze artikelen beschrijven alle basisprincipes van de menselijke interactie in de groep, de belangrijkste omgeving voor spirituele groei. Op een methodische wijze bestuderen we ze steeds weer opnieuw en afhankelijk van onze groei merken we, hoe we in deze zinnen, in deze woorden, steeds weer een nieuwe betekenis ontdekken.

From the St. Petersburg Convention “Day Two” 7/13/13, Lesson 4

Filed under: Boeken, Conventies, Groei, Groepswerk, Spiritueel Werk - Geen reacties→

Een goede omgeving is het enige middel om het Doel te bereiken. Wanneer wij met deze intentie bij elkaar komen, met deze intensiteit, met een dergelijk verlangen en als we zien hoe al onze vrienden over de hele wereld ons volgen, met ons samen zijn en wij ook de druk voelen die zij op ons uitoefenen, wordt het bovenstaande zeker gehoord, wij ontvangen daardoor een compleet nieuwe en sterke invloed.

Ik heb het volgende meer dan eens verteld. Toen ik Rabash vroeg: “Wat houdt mij tegen? Waarom kom ik niet verder? “ antwoordde hij onmiddellijk dat ik vrienden nodig had. Eerlijk gezegd begreep ik niet goed waarvoor, maar hij zei het. Ik ben op zoek gegaan, ik ging lezingen geven en tenslotte bracht ik mensen bij hem. Hieruit werden groepen gevormd.

Toen begon Rabash artikelen voor hen te schrijven, want ik wist niet wat ik tegen hen moest zeggen. Eerst schreef hij korte artikelen op het zilverpapier van sigaretten verpakkingen. Zo verliep het meestal als we samen in het park liepen te praten en we geen ander papier bij ons hadden, dan haalde ik het zilverpapier van een pakje sigaretten af en ging hij schrijven.

Zo verschenen de eerste artikelen. Later nam ik vellen dubbelgevouwen papier mee. Hierna kochten we een schrijfmachine voor hem en begon hij de teksten met één vinger te typen. Veel later hadden we een elektrische schrijfmachine, zo verliep het. Daardoor hebben we nu veel artikelen die door Rabash geschreven zijn

Deze artikelen beschrijven alle basisprincipes van de menselijke interactie in de groep, de belangrijkste omgeving voor spirituele groei. Op een methodische wijze bestuderen we ze steeds weer opnieuw en afhankelijk van onze groei merken we, hoe we in deze zinnen, in deze woorden, steeds weer een nieuwe betekenis ontdekken.

From the St. Petersburg Convention “Day Two” 7/13/13, Lesson 4

Filed under: Conventies, Groepswerk, Innerlijk Werk, Intentie - Geen reacties→